เมื่อหมอปกป้อง (3)

บรรยากาศอึดอัดถูกปกคลุมภายในรถหลังจากที่เธอคิดว่าจะไม่เกิดขึ้นแล้ว ความจริงมันคงจะต้องเกิดขึ้นตั้งแต่เธอแยกตัวจากมินนี่และลากเขาขึ้นรถ แต่พอดีมีสายเรียกเข้าจากโรงพยาบาล น่าจะสอบถามเกี่ยวกับคนไข้อะไรสักอย่างที่เธอฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเนื่องจากเป็นศัพท์ทางการแพทย์

เขาเปิดบลูทูธคุยสายตลอดทางจนมาถึงร้านที่ตัดชุด เธอจึงได้ฟังสิ่งที่เขาคุยด้วย ยอมรับว่าตอนที่เขาคุยเรื่องงานด้วยท่าทางจริงจัง ยิ่งทำให้เขาดูดีขึ้นไปอีก จากที่ปกติก็ดูดีอยู่แล้ว 

เมื่อทั้งเธอและเขาลองชุดเรียบร้อยจึงพากันกลับมาขึ้นรถเพื่อเดินทางไปร้านอาหารที่นัดทางครอบครัวเขาไว้ 

ทีแรกคิดว่ารพีภัทรจะลืมๆ เรื่องที่เธอทำในลานจอดรถไปแล้ว ใครจะคิดว่าจะมารวบยอดกันตอนนี้

"มีอะไรคะ?" ลัลนาถามสีหน้าพาซื่อ ก่อนจะเสหลบสายตาคนที่นั่งจ้องกันเงียบๆ

"ทำไมไปพูดจาแบบนั้น" รพีภัทรทีแรกว่าจะไม่ดุแต่ก็คงต้องปรามๆ ไว้หน่อยเท่าที่ดูทั้งสองไม่ถูกกันอยู่พอสมควร เขากลัวว่าจะไปแสดงอาการและท่าทีแบบนี้แล้วมีคนบังเอิญมาเห็น

"ที่พูดนี่เป็นห่วงใครคะคงไม่ใช่ฉันสินะ" ลัลนาถามย้อนกลับแทนการตอบคำถาม

"หมายความว่าไง?"

"คุณไม่พอใจที่ฉันพูดแบบนี้กับมินนี่"

"ไม่พอใจน่ะใช่ แต่ไม่เกี่ยวกับมินนี่" เขาตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนจะปลดเกียร์ออกรถไปยังจุดมุ่งหมาย

"เหอะ! เชื่อตาย" มะนาวบ่นเสียงเบาแต่คนหูดีได้ยินอย่างชัดเจน

"ประชดทำไม" ลัลนาหันมองใบหน้าด้านข้างของเขา ที่พูดตอบโต้เธอในขณะที่มือยังบังคับพวงมาลัย

"คุณบอกให้ฉันอย่าทำอะไรประเจิดประเจ้อแต่ที่คุณทำนี่ลับตาคนมากเลยนะคะ"

"แล้วทำไมผมต้องทำอะไรลับตาคนด้วย" รพีภัทรถามกลับอย่างไม่เข้าใจ เมื่อรถจอดติดไฟแดงก็หันมาจ้องเอาคำตอบด้วยสีหน้าจริงจัง "ว่าไง? ทำไมผมต้องทำอะไรลับตาคน"

"พวกคุณเป็นแฟนเก่ากันไม่ใช่รึไง" รพีภัทรขยับตัวมองกระจกด้านหน้าก่อนจะเหยียบคันเร่งขยับรถเมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยน แค่นั้นก็ตอบคำถามได้ชัดเจนที่สุดโดยไม่ต้องพูดอะไร

เมื่อรถจอดหน้าร้านอาหารที่คุณหญิงรจณีนัดไว้ มะนาวจึงปลดเข็มขัดขยับตัวเตรียมลงจากรถ แต่กลับโดนร่างสูงรั้งไว้ก่อน

"คุยกันก่อน" ลัลนาหันใบหน้าสบตาเขา เลิกคิ้วกวนๆ สื่อความหมายว่าให้เขาพูดต่อได้เลย "จบกันไปนานมากแล้ว ตอนนี้เป็นเพื่อนกัน ไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้นแล้ว" คนตัวเล็กมองสบตาคนที่อธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง  ไม่รู้ว่าเขาโกหกไหมแต่มองลึกลงไปเห็นเพียงแต่แววตาจริงใจที่เขาพยายามสื่อ

"ใครจะไปรู้เห็นคุณปกป้องเขานี่"

"ผมปกป้องคุณต่างหาก..." รพีภัทรตอบกลับสบายๆ "คุณทำอะไรมันกระทบทั้งตัวเอง ทั้งครอบครัวผมด้วยอย่าลืมสิ" ลัลนาคิดตามสิ่งที่เขาพูด ก็เริ่มรู้สึกผิด ที่เขาพูดมาก็ถูก ถ้าหากเธอทะเลาะถึงขั้นมีปากเสียงจนเป็นเรื่องราวใหญ่โต ตอนนี้ไม่ใช่มีแค่เธอคนเดียวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ครอบครัวเขาจะเดือดร้อนไปด้วย

"ขอโทษค่ะ" รพีภัทรมองคนตัวเล็กที่ก้มหน้าดูรู้สึกผิดจริงๆ ก็ยกยิ้มเล็กน้อยอย่างพอใจ ที่อย่างน้อยคนตรงหน้าก็ไม่ใช่คนดื้อรั้นไม่ฟังใครแบบที่คิดกลัว

"อีกอย่างคุณมีอะไรถามผมได้เลย อย่าคิดไปเอง" เขาพูดต่อเรื่อยๆ ไม่ได้ติเตียนเป็นน้ำเสียงที่เหมือนเป็นการบอกกล่าวมากกว่า 

ลัลนาพยักหน้าตอบรับช้าๆ สื่อความหมายว่าเข้าใจแล้ว พอได้มาอยู่กับเขาจริงๆ ถึงได้รู้ว่าความจริงแล้วเขาก็ไม่ใช่คนพูดน้อยอะไรขนาดนั้น ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะอยากพูดรึเปล่าแค่นั้น

แต่ถึงอย่างนั้นในเมื่อเขาเปิดโอกาสให้ขนาดนี้แล้ว เธอขอถามคำถามที่ค้างคาใจเลยแล้วกัน

"ถ้างั้นฉันขอถามเลยได้ไหม"

".." เขาพยักหน้าสื่อให้รู้ว่าเธอสามารถถามได้

"ที่คุณแต่งงานกับฉันไม่ได้เป็นเพราะมินนี่ใช่ไหม" ลัลนาสบตาคนที่จ้องมองเธออยู่แล้วด้วยแววตาจริงใจ ก่อนที่เขาจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ไม่ใช่แน่นอน"