บทที่ 3 คืนที่ไม่อาจลืม nc20+

“ผมหมายถึงคุณน่ะครับ”

“คะ? ?0?” ฉันไม่เข้าใจที่คุณกวินท์พูดเลยแฮะ

หมับ!! เป็นอีกครั้งที่ฉันต้องเบิกตาโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่คนตรงหน้ากลับดึงมือของตัวเองที่ฉันยังคงจับเอาไว้เข้าหาตัว ทำให้ตัวฉันเองก็เซเข้าไปหาคนตรงหน้าด้วยเช่นกัน

“ที่บอกว่าน่ารัก ผมหมายถึงคุณครับ ไม่ใช่ปลา”

ตึกตักๆๆ!! ฉันรู้สึกได้ถึงใจที่เต้นรัวอย่างน่าอายของตัวเอง บวกกับใบหน้าที่ร้อนผ่าวอย่างกับโดนน้ำร้อนลวกยังไงยังงั้นแหละ

“0///0 คือ…”

“เอ่อ…ผมขอโทษที่เสียมารยาทครับ” เราสองคนยืนจ้องตากันได้สักพักก่อนจะคุณกวินท์จะเป็นฝ่ายปล่อยมือของฉันไปอีกแล้ว

“เอ่อ…ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คือ…”

หมับ!! พอเห็นว่าคุณกวินท์เริ่มคลายมือของตัวเองออก สัญชาตญาณที่เห็นแบบนั้นมันเลยสั่งให้ฉันคว้ามือของเขากลับมา ก่อนที่อะไรก็ไมรูมันสัั่งให้ฉันทำเรื่องที่น่าอายออกไปหลังจากนั้น

จุ๊บ!! ฉันเขย่งเท้าขึ้นไปยื่นริมฝีปากของตัวเองไปสัมผัสกับริมฝีปากของคนตัวสูงตรงหน้าอย่างลืมตัว

“0///0” นี่ฉัน…ทำอะไรลงไปเนี่ย? นี่ฉัน…จุ๊บปากคุณกวินท์เนี่ยนะ บ้าไปแล้วรึไงยัยรินณ์!!

“ฉะ…ฉันขอโทษคะคุณกวินท์ ฉัน…ไม่ได้…อุ้บ! ^///^” และสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น แทนที่คนตัวสูงตรงหน้าจะตกใจหนี เขากลับคว้าเอวฉันเข้าหาตัวก่อนจะกระชับอ้อมแขนตัวเองให้แน่น แล้วก้มลงมาประกบจูบกับฉันอย่างรวดเร็ว

“อื้มมม~” กรณีแบบนี้ความจริงแล้วฉันต้องขัดขืนสิ แต่ร่างกายฉันมันแสดงออกในทางที่ตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง นอกจากจะไม่ขัดขืนแล้ว ฉันยังส่งมือทั้งสองข้างของตัวเองเข้าไปโอบคอของคนตัวสูง ก่อนจะใช้แรงให้อีกฝ่ายก้มลงมาเพื่อให้จูบกันถนัดมากขึ้น

ฉันสัมผัสได้ถึงแรงขบเม้มเบาๆบนริมฝีปากของตัวเอง โดยฝีมือของคนตัวสูง เขาขบเม้มจากริมฝีปากบนไล่ลงมายังริมฝีปากล่างอย่างอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนของตัวเองเข้ามาเกี่ยวตระหวัดหยอกล้อกับเรียวลิ้นบางของฉันอย่างง่ายดาย

“อื้มมม~” ฉันรู้สึกได้ถึงเลือดที่กำลังสูบฉีดอยู่ในร่างกายของตัวเองอย่างเต็มที่ ร่างกายฉันมันร้อนไปทั้งร่างจนฉันต้องระบายมันออกมาผ่านเสียงในลำคออย่างห้ามไม่อยู่

ยิ่งเวลาผ่านไปความร้อนแรงของรสจูบของเราสองคนก็เริ่มทวีคูณมากขึ้นเรื่อย เรียวลิ้นของเราสองคนยังคงเกี่ยวตระหวัดช่วงชิมความหวานจากริมฝีปากของกันและกันไม่หยุดไม่หย่อน

หมับ!! นอกจากริมฝีปากที่คลอเคลียกันแล้ว มือของคนตัวสูงก็กำลังคลอเคลียกับร่างกายของฉันไม่พักเช่นกัน ทุกๆครั้งที่มือของเขาสัมผัสโดนผิวเนียนของฉันทีไร ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมวนในท้องน้อยไม่ ราวกับมีผีเสื้อหลายสิบตัวกำลังบนวนไปมาอยู่ยังไงยังงั้นเลย

ตุบ!! ฉันรู้สึกได้ถึงความหนาวจากแอร์ที่เข้ามาปะทะกับผิวเนียนของฉัน ทันทีที่เสื้อผ้าของตัวเองตกลงไปกองกับพื้นอย่างง่ายดาย โดยฝีมือของคนตัวสูงตรงหน้า

“อื้อ!!” ฉันนึกว่าเขาจะหยุดให้ฉันพักแล้วซะอีก แต่กลับกันเขากลับเพิ่มรสจูบให้ร้อนแรงกว่าตอนไหนๆ พร้อมทั้งกระชับเอวให้แน่นกว่าเดิม แล้วเดินพยุงฉันไปยังโซฟาในห้องที่ตั้งอยู่ไม่ไกลมาก

ตุบ!! ร่างของเราทั้งสองคนล้มลงไปบนโซฟา ก่อนที่คนตัวสูงจะถอนจูบออกมา ฉันเลยได้มีเวลาพักหายใจบ้าง

“แฮ่กๆๆ”

พรึ่บ!! คนตัวสูงผละตัวออกจากฉัน ในขณะที่สายตาก็ยังคงสอดประสานกับดวงตาของฉันไม่ละไปไหน พลางยื่นมือไปถอดเสื้อฮาวายของตัวเองออกอย่างร้อนรน

ตึกตักๆๆ!! ใจฉันเต้นรัวขึ้นมาเพราะท่าทีที่ร้อนแรงของคนตรงหน้า ไม่ว่าจะหน้าตาหรือท่าที แม่กระทั่วคำพูดของเขา มันมีผลกับใจฉันหมดเลย แบบนี้ฉันก็แน่น่ะสิ

“ผมควรไปต่อหรือพอแค่นี้ ช่วยบอกผมทีเถอะครับ คุณรินณ์” เมื่อคนตัวสูงจัดการกับเสื้อผ้าท่อนบนของตัวเองเสร็จแล้ว เขาก็ก้มลงมากระซิข้างๆหูของฉัน เสียงทุ้มของเขามันทำให้สติที่เหลืออยู่น้อยนิดของฉันขาดสะบั้นไม่เหลือชิ้นดีเลยล่ะ

“อย่า…หยุดเลยนะคะ อื้ม~” สิ้นเสียงของฉัน คนตัวสูงก็ก้มลงมาประกบจูบกับฉันอีกครั้ง

เมื่อช่วงชิมรสหวานจากปากของฉันจนพอใจแล้ว เขาก็เลื่นริมฝีปากของตัวเองลงมาซุกไซร้บริเวณซอกคอขาวเนียนของฉันเบาๆ

“อ่าาาา~“ ริมฝีปากที่กำลังขบเม้มไปตามซอกคอของฉัน รวมถึงลมหายใจของคนตัวสูงที่รินรดมาที่ต้นคอ มันทำฉันเสียวซ่านไปทั่วทั้งร่าง จนเผลอครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“อื้อออ!” เสียงครวญครางของตัวเองดังขึ้นกว่าเดิม เมื่อฉันสัมผัสได้ถึงมือหนาของคุณกวินท์กำลังบีบเค้นเนินอกของฉัน ที่เปลือยเปล่าไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

“อ้ะ!” ความรู้สีกเสียวซ่านมันทวีคุณมากขึ้นเรื่อยๆไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย เพราะสัมผัสที่ร้อนแรงและอ่อนโยนจากคนตรงหน้า

พรึ่บ! ฉันเบิกตาโพลงขึ้นมาเมื่อสัมผัสถึงกระโปรงเดรสตัวยาวที่ถูกเลิ่กขึ้น จนเผยในเห็นอันเดอร์แวร์ตัวจิ๋ว ปราการชิ้นสุดท้ายที่ปกปิดส่วนลับของตัวเองอยู่นั่นเอง

“อ้ะ! เดี๋ยวค่ะคุณกวินท์ ตรงนั้น…อ้าาาา!0///0” คุณกวินท์ไม่ฟังคำร้องทักของฉันเลย แต่กลับยื่นมือลงไปสัมผัสเนินกุหลาบที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ปราการตัวจิ๋ว และนั่นก็ทำให้ฉันถึงกับร้องลั่นด้วยความเสียวซ่านจวนจะบ้า

“อื้อ อ้ะ อึก!” ทุกครั้งที่คุณกวินท์ขยับนิ้วมือวนกลีบกุหลาบของฉัน ตัวฉันก็เปล่งเสียงครวญครางออกมาตามจังหวะ ใบหน้าและร่างกายเองก็บิดเร้าไปมาอย่างห้ามไม่อยู่เช่นกัน

“อื้อ อ้ะๆๆ คุณ…กวินท์คะ รินณ์ รินณ์ ไม่ไหวแล้ว”

กึก!! ในตอนที่ความรู้สึกของฉันกำลังจะถึงขีดสุด แต่จู่ๆมันก็ดิ่งกลับลงมาที่เดิม เมื่อนิ้วที่กำลังเขี่ยวนกลีบหวานดันหยุดชะงักขึ้นมาซะดื้อๆ

“คุณกวินท์…แฮ่กๆ หยุด…ทำไมคะ?”

พรึ่บ!! คุณกวินท์ไม่ตอบแต่กลับยื่นมือไปถอดกางเกงตัวโคร่งของตัวเองออก เผยให้เห็นความเป็นชายของคนตัวสูงที่ผงาดตัวโตขึ้นมาสู้หน้าฉัน

เอื้อกกก!! มัน…ใหญ่เกินไปแล้ว 0[]0!!

“รอผมด้วยสิครับคุณรินณ์”

ฉึก!! คุณกวินท์ยื่นมือไปหยิบของบางอย่างจากกระเป๋ากางเกงของตัวเอง ซึ่งสิ่งๆนั้นเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก…ถุงยาง เขาหยิบถุงยางขึ้นมา ก่อนจะใช้ปากฉีกมันออกมา แล้วสวมใส่เข้าไปให้น้องชายที่แข็งขืนของตัวเองอย่างชำนาญ

“พร้อมมั้ยครับ?”

“^///^ พะ พร้อมค่ะ” ฉันหลบตาตอบคุณกวินท์เพราะความเขิน

สวบ!! ฉันเบิกตาโพลงขึ้นมาเมื่รู้สึกได้ถึงความคับแน่นจากสิ่งใหญ่โตของคุณกวินท์ที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาในตัวของฉันอย่างช้าๆ

“อึก!!”

จึก!! ฉันจิกนิ้วลงบนแผ่นหลังของคนตัวสูงเพื่อระบายความคับเจ็บปวดและคับแน่นที่แกนกลางร่างกลางของตัวเองกำลังเผชิญอยู่

ถึงนี่จะไม่ใช่ครั้งแรกของฉัน แต่มันก็นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้มีอะไรกับใคร เพราะงั้น…ครั้งนี้มันถึงได้เจ็บมากไม่แพ้ครั้งแรกเลย

“เจ็บเหรอครับ?”

“อื้อ ค่ะ” ฉันยังคงหลับตาตอบกลับไป ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นไปมองคนตรงหน้าด้วยซ้ำ

“ผมจะทำให้คุณผ่อนคลายเองนะครับ จุ๊บๆ!” สิ้นเสียงของคุณกวินท์ ฉันรู้สึกได้ถึงความนุ่มของริมฝีปากของคนตรงหน้าที่กำลังจูบพรมไปทั่วใบหน้าของฉันอย่างอ่อนโยน

“คุณกวินท์~” ฉันเอ่ยเรียกชื่อของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา วินาทีที่ลืมตามามองคนตรงหน้า ความเจ็บและความคับแน่นในตอนแรก แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่วิ่งแล่นไปทั่วทั้งร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณแกนกลางสาวที่กระตุกเกร็งซะยิ่งกว่าบริเวณไหนๆ

พั่บๆๆ!! คนตัวสูงยังคงพรมจูบไปทั่วทั้งใบหน้าของฉัน พลางเริ่มขยับเขยื้อนความใหญ่โตของตัวเองเข้าออกอย่างอ่อนโยน

“อื้อ อ้ะๆๆ” แม้ว่าฉันจะพยายามกลั้นเสียงร้องที่น่าอายของตัวเองไว้สักเท่าไร แต่ความเสียวซ่านที่เข้ามารุกรานกลับทำให้ฉันต้องส่งเสียงร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“คุณรินณ์~”

“อ้ะๆๆ คุณกวินท์~”

เสียงร้องครวญครางของเราทั้งสองดังสู้กันไปมาไม่มีใครยอมใคร ความรู้สึกของเราทั้งสองเริ่มร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะลดละเลยสักนิด

และคืนนั้นทั้งคืนกลายเป็นช่วงเวลาที่ร้อนแรงและน่าหวั่นไหวจนไม่อาจจะลืมเลือนได้ของเราทั้งสองคน