Masuk"หอมด้วย" ยังชมอยู่ไม่ขาดปาก เยว่ซินพูดขอบคุณเสียงเบาก่อนจะกล่าวชมเขาไม่ต่างกัน ผลัดกันหอมผลัดกันจูบอยู่สักพักถึงได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายจากชั้นล่าง "เอาอีกแล้วเจ้าพวกลูกลิง" ฟาหยางผละตัวออกพลางเสยผมตัวเองลวก ๆ เยว่ซินที่ได้ยินเช่นนั้นหลุดหัวเราะก่อนจะเดินตามสามีตัวเองไปชั้นล่างเพื่อไปหาเจ้าลูกลิ
"ได้ เหล่ากงรอเธอเป็นกวางเสียก่อน" "..." "ถึงตอนนั้นแล้วจะเอาให้ขู่ไม่ออกเลย" คนฟังได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ แค่คิดถึงชุดที่ทั้งฟาหยางและเจ้าแฝดเลือกกันให้เมื่อคืนนี้ก็รู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย "ส่วนของขวัญที่อาซินถาม..." หัวข้อสนทนาก่อนหน้านี้ที่ข้ามไปถูกดึงกลับมาพูดอีกครั้ง คราวนี้ฟาหยางก็ถอดเสื้อ
"ปะป๊าไม่กินผัก" "หม่าม๊าดุเลย" แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังตามหลัง เจ้าเด็กแสบทั้งสองดูจะชอบใจที่ได้แกล้งปะป๊าของตัวเอง ผ่านไปสักพักกว่ามื้อค่ำจะเสร็จสิ้น เยว่ซินพาอาเฟยหลงและอาเฟิ่งไปอาบน้ำส่วนฟาหยางก็เคลียร์เอกสารอีกเล็กน้อย กลับมาที่ห้องนอนก็เห็นว่าทั้งสามคนอยู่ในชุดนอนแบบเดียวกันเสียแล้
ยี่สิบสี่ธันวาคมคือวันที่คฤหาสน์ตระกูลหยางดูจะครึกครื้นเป็นพิเศษ ได้ยินเสียงถกเถียงของทายาทตระกูลใหญ่ที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการพูดแข่งกันราวกับพูดกับกระจก "เฟิ่งบอกว่าจะให้หม่าม๊าใส่ตัวนี้" "ก็เฮียบอกว่าตัวนี้ไงอาเฟิ่ง" เด็กชายวัยกำลังย่างเข้าหกขวบยื้อแย่งชุดคลุมสีแดงที่ทางห้องเสื้อส่งมาให้นายห
เสื้อยืดกับฟาหยางคือสิ่งต้องห้ามกันจริง ๆ ! อยู่ทักทายและเล่นกับสองเฟยได้ครู่หนึ่งคุณหนูตระกูลจางก็ต้องขอตัวกลับ คราวนี้ก็ได้เวลาที่เยว่ซินต้องเข้าครัวทำอาหารและขนมสำหรับมื้อเย็นในวันนี้ ผ้ากันเปื้อนสีชมพูถูกหยิบยกขึ้นมาสวมดูแล้วน่ารักจนคนมองอดใจไม่ไหวเอ่ยปากชมกันเสียทุกคน "คุณหนูเยว่สวมแล้วน่า
"หม่าม๊า เฟิ่งหยิบลูกบอลไม่ถึงครับ" เป็นเฟยเฟิ่งที่กลับเข้ามาเพื่อจะหยิบของเล่นแต่เอื้อมไม่ถึง เหล่าลูกน้องตอนนี้ก็ไม่มีคนอยู่ถึงได้ตะโกนเรียกหม่าม๊าตัวเองเสียงดัง “คุณหยาง ปะ…ปล่อยซินก่อนค่ะ” ได้ยินเสียงฟาหยางจิ๊ปากแผ่วเบา เขายอมปล่อยเยว่ซินให้ปีนลงจากตักได้ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้องไปหาลูกชา
"แต่ยังมีอีกหลายอย่างต้องจัดการนะคะ" "เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อแล้วกัน" มือหนาวางแบลงตรงหน้าเป็นสัญญาณให้คุณหนูเยว่จับกันไว้ ดวงตากลมโตมองมือนั้นสลับกับใบหน้าหล่อเหลา สุดท้ายก็ต้องยอมตามใจอีกคนอยู่ดี "เก่งมากครับคุณผู้หญิง" วันต่อมาในหน้าหนังสือพิมพ์และสื่อข่าวเกือบทุกสำนักต่างลงเรื่องการเป็นผ
'จัดห้องของฉันเสียใหม่ ตรงตู้เสื้อผ้าก็ให้สั่งห้องเสื้อจัดหาชุดมาหลายๆชุดแล้วเอาไปใส่ไว้ บอกแม่บ้านว่าหลังจากนี้ต้องเสิร์ฟอาหารเช้าทุกวัน ส่วนรายละเอียดยิบย่อยก็ไปติดต่อกับผู้จัดการคุณหนูเยว่' อาโปค้อมศีรษะรับคำ เขาแอบยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าหลังจากนี้เจ้านายตัวเองกำลังจะเป็นประมุขตระกูลหยางที่สมบู
"แล้วผิงผิงล่ะคะ ฮึก...เจออาผิงไหม" อาจูถามเสียงสั่นแต่ลูกน้องคนสนิทอย่างอาโปนั้นส่ายหน้าไปมา "ตอนนี้ยังไม่พบครับ" ไม่มีใครพูดอะไรต่ออีก อาโปเดินเข้าไปหาเจ้านายตัวเอง ฟาหยางตอนนี้นิ่งจนน่ากลัวเกินไป ตั้งแต่พาคุณหนูเยว่มาโรงพยาบาลก็ผ่านไปราวๆสองชั่วโมงแล้ว "คุณหยางครับ" "หาตัวมันให้เจอ" เขาค้อม
ซินพยายามจะคว้ามือไปยังคนที่อยู่ด้านหน้า แผ่นหลังของบิดาอยู่ใกล้จนเธอแทบจะเอื้อมถึง หากแต่พอลองแตะไปแล้วนั้นสุดท้ายมือของเธอก็กลับมาแนบข้างตัวเองอีกครั้ง "ปะป๊า" เสียงหวานพูดด้วยระดับที่คิดว่าเขาคงได้ยิน หากแต่ไม่ว่าจะตะโกนกี่ครั้งชายผู้นั้นก็ไม่มีทีท่าจะหันกลับมามองกัน มิหนำซ้ำเขายังเดินห่างออกไป







