LOGIN"หอมด้วย" ยังชมอยู่ไม่ขาดปาก เยว่ซินพูดขอบคุณเสียงเบาก่อนจะกล่าวชมเขาไม่ต่างกัน ผลัดกันหอมผลัดกันจูบอยู่สักพักถึงได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายจากชั้นล่าง "เอาอีกแล้วเจ้าพวกลูกลิง" ฟาหยางผละตัวออกพลางเสยผมตัวเองลวก ๆ เยว่ซินที่ได้ยินเช่นนั้นหลุดหัวเราะก่อนจะเดินตามสามีตัวเองไปชั้นล่างเพื่อไปหาเจ้าลูกลิ
"ได้ เหล่ากงรอเธอเป็นกวางเสียก่อน" "..." "ถึงตอนนั้นแล้วจะเอาให้ขู่ไม่ออกเลย" คนฟังได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ แค่คิดถึงชุดที่ทั้งฟาหยางและเจ้าแฝดเลือกกันให้เมื่อคืนนี้ก็รู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย "ส่วนของขวัญที่อาซินถาม..." หัวข้อสนทนาก่อนหน้านี้ที่ข้ามไปถูกดึงกลับมาพูดอีกครั้ง คราวนี้ฟาหยางก็ถอดเสื้อ
"ปะป๊าไม่กินผัก" "หม่าม๊าดุเลย" แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังตามหลัง เจ้าเด็กแสบทั้งสองดูจะชอบใจที่ได้แกล้งปะป๊าของตัวเอง ผ่านไปสักพักกว่ามื้อค่ำจะเสร็จสิ้น เยว่ซินพาอาเฟยหลงและอาเฟิ่งไปอาบน้ำส่วนฟาหยางก็เคลียร์เอกสารอีกเล็กน้อย กลับมาที่ห้องนอนก็เห็นว่าทั้งสามคนอยู่ในชุดนอนแบบเดียวกันเสียแล้
ยี่สิบสี่ธันวาคมคือวันที่คฤหาสน์ตระกูลหยางดูจะครึกครื้นเป็นพิเศษ ได้ยินเสียงถกเถียงของทายาทตระกูลใหญ่ที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการพูดแข่งกันราวกับพูดกับกระจก "เฟิ่งบอกว่าจะให้หม่าม๊าใส่ตัวนี้" "ก็เฮียบอกว่าตัวนี้ไงอาเฟิ่ง" เด็กชายวัยกำลังย่างเข้าหกขวบยื้อแย่งชุดคลุมสีแดงที่ทางห้องเสื้อส่งมาให้นายห
เสื้อยืดกับฟาหยางคือสิ่งต้องห้ามกันจริง ๆ ! อยู่ทักทายและเล่นกับสองเฟยได้ครู่หนึ่งคุณหนูตระกูลจางก็ต้องขอตัวกลับ คราวนี้ก็ได้เวลาที่เยว่ซินต้องเข้าครัวทำอาหารและขนมสำหรับมื้อเย็นในวันนี้ ผ้ากันเปื้อนสีชมพูถูกหยิบยกขึ้นมาสวมดูแล้วน่ารักจนคนมองอดใจไม่ไหวเอ่ยปากชมกันเสียทุกคน "คุณหนูเยว่สวมแล้วน่า
"หม่าม๊า เฟิ่งหยิบลูกบอลไม่ถึงครับ" เป็นเฟยเฟิ่งที่กลับเข้ามาเพื่อจะหยิบของเล่นแต่เอื้อมไม่ถึง เหล่าลูกน้องตอนนี้ก็ไม่มีคนอยู่ถึงได้ตะโกนเรียกหม่าม๊าตัวเองเสียงดัง “คุณหยาง ปะ…ปล่อยซินก่อนค่ะ” ได้ยินเสียงฟาหยางจิ๊ปากแผ่วเบา เขายอมปล่อยเยว่ซินให้ปีนลงจากตักได้ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้องไปหาลูกชา
'อ๊ะ...คุณหยาง...' พลันก็เหมือนจะเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองคงโทรมาขัดเวลาส่วนตัวของทั้งคู่เข้า อาจูก้มหน้าหงุด ไม่ได้รู้สึกอิจฉาและรู้สึกไม่ดีกับเยว่ซินอีกต่อไป ริมฝีปากระบายยิ้มพลางเอ่ยเสียงหวานกรอกไปในสาย "อาจูจะตั้งตารอพรุ่งนี้นะคะ อ้อ...ฝากบอกพี่ฟาด้วยนะคะว่าพรุ่งนี้เป็นเวลาส่วนตัวที่อาจูจะอยู่กั
"กอดกันแน่นไปแล้วค่ะ" เมื่อบรรยากาศรอบกายเงียบเกินไปทั้งฟาหยางที่เอาแต่กอดไม่ปล่อยเป็นผลให้เยว่ซินต้องพูดขึ้น ฟาหยางยอมผละตัวออกและในวินาทีต่อมาก็ทาบริมฝีปากลงเพื่อมอบจูบให้กับคนในอาณัติ เยว่ซินครางแผ่วในลำคอยามโดนคนตัวสูงกวาดต้อนความหวานในปาก เสียงน้ำลายเฉอะแฉะดังคลอไปกับเสียงเสียดสีของเนื้อผ้า รู้
ฟาหยางตะกละตะกลามที่สุดเลย! กว่าเขาจะยอมไปทำงานก็สายโด่ เยว่ซินแวะเข้าที่บริษัทตระกูลหลี่ แม้รู้สึกเพลียไม่น้อยแต่ก็ไม่อยากจะหยุดงาน "เอ่อ...คุณหนูเยว่คะ คือว่าวันนี้มีแขก" ทันทีที่เธอมาถึงเลขาเอินก็เดินเข้ามาหา อีกฝ่ายดูลำบากใจที่จะพูดจนเยว่ซินขมวดคิ้ว "แขกหรือคะ ใครกัน?" เลขาเอินไม่ได้ตอบ เธ
ผ่านไปอีกสักพักใหญ่กว่าเยว่ซินจะเริ่มรู้สึกตัว ร่างบางขยุกขยิกไปมา ฟาหยางเห็นเช่นนั้นจึงพยายามลูบกล่อมอีกคนให้พักอีกสักหน่อยแต่เหมือนว่าเธอจะตื่นแล้ว เยว่ซินขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อลืมตาขึ้นมากลับเห็นหน้าฟาหยางเป็นสิ่งแรก "ต้องอรุณสวัสดิ์อีกรอบไหม หืม?" เสียงทุ้มพูดหยอกเย้า คนเพิ่งตื่นประมวลผลครู่หนึ่งถ




![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


