Mag-log inShare
บทที่ 7
Pinakabagong kabanata
เมื่อแสงไฟใกล้มอด คนเคยผูกพันก็จากลา บทที่ 8
หลีชิงเหยียนจ้องข้อความไม่กี่บรรทัดนั้นเขม็ง รูม่านตาของเธอสั่นระริกอย่างรุนแรงเธอหันขวับไปมองเฉิงซวี่ “นี่มันอะไรกัน?! ไหนคุณบอกว่าหมอออกหนังสือแจ้งอาการวิกฤตแล้วไง?”เฉิงซวี่ส่ายหน้ารัว ๆ พูดตะกุกตะกักแทบไม่เป็นคำ “ไม่ใช่นะครับ… ประธานหลี นี่เป็นของปลอม… เขาปลอมขึ้นมาครับ!”“ตรวจสอบในระบบของโรงพยาบาลประจำเมืองได้ทุกเมื่อ”ผมพูดเสริมด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับตอกย้ำให้เขาจนมุมยิ่งกว่าเดิมหลีชิงเหยียนถึงกับสติแตกอย่างสิ้นเชิงตอนนี้เองเธอถึงเพิ่งตระหนักว่าตัวเองถูกเฉิงซวี่ปั่นหัวมาตลอด“ไอ้คนโกหก…”หลีชิงเหยียนกัดฟันกรอด กระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก ก่อนขว้างมันพร้อมกับช่อดอกไม้ในมือใส่เฉิงซวี่อย่างแรง“คุณมันน่าขยะแขยงจริง ๆ!”“ยกเลิกงานแต่ง!” เธอตะโกนลั่นไปทางด้านล่างเวทีคุณย่าที่นั่งอยู่บนรถเข็นเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว เมื่อรู้ว่าหลานชายแท้ ๆ ถึงกับแช่งให้ตัวเองตายเพื่อบีบบังคับให้ผู้หญิงแต่งงานด้วย แถมยังไปทำลายความสัมพันธ์ของคนอื่นอีก หญิงชราก็โกรธจนหายใจไม่ทัน เธอชี้หน้าเฉิงซวี่แล้วด่าว่า “เวรกรรมจริง ๆ!” ก่อนจะหมดสติไปทันทีภายในงานเกิดความโกลาหลขึ้นทันทีผมไม่คิด
เมื่อแสงไฟใกล้มอด คนเคยผูกพันก็จากลา บทที่ 7
ได้ฤกษ์เริ่มพิธีแต่งงานแล้วเสียงดนตรีภายในงานเปลี่ยนเป็นเพลงมาร์ชแต่งงานที่บรรเลงอย่างสง่างามเฉิงซวี่เข็นรถเข็นของคุณย่า โดยมีหลีชิงเหยียนคล้องแขนเขาไว้ ทั้งคู่เดินไปยังเวทีที่ประดับประดาด้วยดอกไม้เต็มไปหมด ท่ามกลางสายตาของแขกทุกคนพิธีแต่งงานยังคงดำเนินต่อไปตามปกติบาทหลวงยืนถือคัมภีร์ไบเบิลอยู่บนเวที ก่อนเริ่มกล่าวถ้อยคำประกอบพิธีปฏิญาณสมรส“คุณหลีชิงเหยียน คุณยินดีจะแต่งงานกับคุณเฉิงซวี่หรือไม่ ไม่ว่าจะยามเจ็บป่วยหรือสุขภาพแข็งแรง ยากจนหรือมั่งมี คุณจะรัก ดูแล เคารพ ยอมรับ และซื่อสัตย์ต่อเขาตลอดไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่หรือไม่?”สิ้นเสียงของบาทหลวงหลีชิงเหยียนกลับไม่ตอบในทันทีเธอยืนอยู่บนเวที หันมามองผมที่อยู่ด้านล่างอยู่บ่อยครั้งบาทหลวงจึงถามซ้ำอีกครั้งเฉิงซวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กระซิบเตือนเบา ๆ “ประธานหลี”หลีชิงเหยียนละสายตาจากผม ก่อนกลืนน้ำลายลงคอเธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยคำตอบสามคำนั้นผ่านไมโครโฟนในที่สุด“ฉันยินยอมค่ะ”คุณย่าที่นั่งอยู่บนรถเข็นซาบซึ้งจนน้ำตาไหล ต้องคอยยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาไม่หยุด“คุณเฉิงซวี่ คุณยินดีจะรับคุณหลีชิงเหยียนเป็นภรรยาหรือไม่ ไม่ว่
เมื่อแสงไฟใกล้มอด คนเคยผูกพันก็จากลา บทที่ 6
ล้อรถเข็นเคลื่อนผ่านพรมผืนหนา เกิดเสียงเสียดสีเบา ๆเฉิงซวี่รีบเดินเข้าไปหาหลีชิงเหยียน ก่อนจะคล้องแขนเธอไว้อย่างเป็นธรรมชาติมากเขาหันมามองผมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“พี่เยี่ยนโจว พี่มาได้ยังไงครับ?”“พี่อย่าโทษประธานหลีเลยนะครับ ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อคุณย่าของผม…”เขาชี้ไปยังหญิงชราที่นั่งอยู่บนรถเข็นด้านหลัง“ร่างกายของคุณย่าทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ครับ ท่านอาจจากไปได้ทุกเมื่อ”“ผมขอให้พี่ใจกว้างสักหน่อยนะครับ ยอมให้ประธานหลีร่วมทำพิธีหลอก ๆ ครั้งนี้กับผมจนจบเถอะครับ”“พอวันนี้จบลง ผมจะให้ประธานหลีกลับไปหาพี่แน่นอน และจะไม่มารบกวนพวกพี่อีกครับ”ทุกคำพูดของเขาล้วนใช้ศีลธรรมมากดดันผม ราวกับจับผมขึ้นย่างบนกองไฟเห็นได้ชัดว่าคุณย่าที่นั่งอยู่บนรถเข็นไม่รู้เรื่องอะไรเลย ท่านเห็นเพียงชายหนุ่มแต่งกายหรูหราดูภูมิฐานคนหนึ่งยืนอยู่ในงานแต่งงานของหลานชาย ขณะที่หลานชายของตัวเองกำลังอธิบายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“พ่อหนุ่มเอ๊ย เสี่ยวซวี่ของฉันมีชีวิตที่น่าสงสาร พ่อแม่ก็ด่วนจากไปก่อนวัยอันควร ส่วนชิงเหยียนเป็นผู้หญิงดี ยินดีดูแลเขา”“วันนี้เป็นวันมงคลของทั้งคู่ เห็นแก่ยายแก่ ๆ ที่ใกล้จะลงโลงอย่างฉั
เมื่อแสงไฟใกล้มอด คนเคยผูกพันก็จากลา บทที่ 5
เสียงไวโอลินอันไพเราะบรรเลงคลอไปทั่วบริเวณหลีชิงเหยียนจ้องการ์ดเชิญในมือผม ก่อนจะชะงักไปด้วยความตกตะลึงเธอขมวดคิ้วแน่น “ทำไมการ์ดเชิญที่ส่งให้ตระกูลเผยถึงมาอยู่กับคุณได้?”“เยี่ยนโจว ฉันต้องใช้เส้นสายตั้งมากมายกว่าจะส่งการ์ดเชิญใบนี้ไปถึงเผยซื่อกรุ๊ปได้ ไม่ใช่ของที่คุณจะหยิบมาเล่นตามใจชอบนะ!”“คุณไปเอามาจากไหน? รีบเอาไปคืนเดี๋ยวนี้!”เธอยื่นมือเข้ามาหมายจะแย่งการ์ดเชิญไปจากมือผมทว่ามือเรียวบางแต่แข็งแรงข้างหนึ่งกลับยื่นมาจากด้านหลังผม คว้าข้อมือของเธอไว้ได้อย่างมั่นคงเพียะ! เผยหมิงเวยสะบัดมือของหลีชิงเหยียนออกอย่างแรงโดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย“ประธานหลีไม่ใช่เหรอที่พยายามทุกวิถีทางเพื่อเชิญคนตระกูลเผยมาร่วมงาน?”เผยหมิงเวยเหยียดยิ้มเยาะที่มุมปาก ก่อนแค่นหัวเราะแล้วพูดเปิดเผยความจริง “พี่ชายฉันอุตส่าห์มาร่วมแสดงความยินดีด้วยตัวเอง ทำไมล่ะ? ไม่ต้อนรับเหรอ?”หลีชิงเหยียนถึงกับอึ้งไปเมื่อไม่กี่วันก่อนที่หน้าอาคารคอนโด ก็เป็นผู้หญิงคนนี้ที่ใช้มือปัดมือเธอออกอย่างแรง ก่อนพาผมขึ้นรถสปอร์ตแล้วขับจากไปโดยไม่เหลียวหลังความแค้นทั้งใหม่และเก่าถาโถมขึ้นมาในใจ สีหน้าของหลีชิงเหยียนจึง
เมื่อแสงไฟใกล้มอด คนเคยผูกพันก็จากลา บทที่ 4
เผยหมิงเวยไม่สนใจหลีชิงเหยียนอีกต่อไป เธอหันไปเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารด้านหน้า ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย “ขึ้นรถเถอะ”ผมยืนอึ้งอยู่กับที่ มองเผยหมิงเวยที่ยืนปกป้องผมอยู่ตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นว่าผมยังยืนนิ่งไม่ขยับ เผยหมิงเวยก็ยื่นมือมาผลักผมเข้าไปในรถทันทีเมื่อมองผ่านกระจกมองหลัง ผมเห็นหลีชิงเหยียนยืนตะลึงอยู่กับที่ ขณะที่เฉิงซวี่รีบเดินตามออกมาแล้วคว้าแขนเธอไว้หลังจากเผยหมิงเวยพาผมกลับบ้าน ผมก็เก็บตัวอยู่ในห้องสองวันเพื่อพักใจ และทบทวนความสัมพันธ์ครั้งนี้จนเข้าใจทุกอย่างอย่างชัดเจนวันที่สาม ผมเขียนจดหมายลาออกแล้วส่งไปยังฝ่ายบุคคลของบริษัทหลีชิงเหยียนทันทีที่ส่งจดหมายออกไป พ่อบ้านก็มาเคาะประตูห้อง บอกว่าพ่อบุญธรรมเรียกผมไปพบที่ห้องทำงานไม่นานหลังจากนั้น พ่อบุญธรรมนั่งอยู่ข้างโต๊ะทำงานไม้พะยูง บนโต๊ะมีการ์ดเชิญปั๊มทองวางอยู่ใบหนึ่ง“นั่งสิ”เขาชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงยังคงเย็นชาเช่นเคยผมนั่งลง สายตาจับจ้องไปยังการ์ดเชิญใบนั้นพ่อบุญธรรมยกถ้วยชาขึ้นมา เป่าใบชาที่ลอยอยู่บนผิวน้ำเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า“วันนี้มีนักธุรกิจรุ่นใหม่ท
เมื่อแสงไฟใกล้มอด คนเคยผูกพันก็จากลา บทที่ 3
ลิฟต์หยุดที่ชั้นหนึ่งหลีชิงเหยียนจับข้อมือผมรั้งไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย“เยี่ยนโจว เราคบกันมาตั้งเจ็ดปี คุณจะเลิกกับฉันเพราะเรื่องเข้าใจผิดแค่นี้จริง ๆ เหรอ?”ผมมองดวงตาแดงก่ำของเธอ กำลังจะอ้าปากพูด แต่จู่ ๆ ประตูทางเข้าอาคารคอนโดก็ถูกผลักเปิดออกเฉิงซวี่รีบเดินตามออกมาทั้งที่ยังสวมรองเท้าแตะไม่เรียบร้อย ในมือถือโทรศัพท์ไว้ สีหน้าเคร่งเครียด“ประธานหลี!”หลีชิงเหยียนหันขวับไปมองโดยไม่รู้ตัว “มีอะไรเหรอ?”เฉิงซวี่กำโทรศัพท์ไว้แน่น ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและร้อนรน“โรงพยาบาลเพิ่งโทรมา… ทางโรงพยาบาลออกหนังสือแจ้งว่าคุณย่าอาการวิกฤต เสี่ยงเสียชีวิตแล้วครับ”“หมอบอกว่าอวัยวะของคุณย่าล้มเหลว ท่านอาจอยู่ไม่ถึงสิ้นเดือนนี้แล้ว…”เขายกมือกดขมับ พยายามฝืนตัวเองให้สงบสติอารมณ์“เมื่อกี้คุณย่าตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง ท่านบอกผมว่าความปรารถนาสูงสุดของท่านคือการได้เห็นผมแต่งงานก่อนจะจากไป…”“แต่ผมจะไปหาใครที่ยอมร่วมมือแกล้งเป็นเจ้าสาวให้ผมได้ล่ะ?”ทันทีที่ได้ยินคำว่า “หนังสือแจ้งอาการวิกฤต” มือของหลีชิงเหยียนที่กำข้อมือผมไว้แน่นก็คลายออกทันทีเธอหันไปมองเฉิงซวี่ที่มีสีหน้าเคร่งเครียด แววตาเ
Maaari mong magustuhan
ก็แค่มีลูกกับคนอื่น ถึงขั้นต้องหย่าเลยเหรอ?
หวังหนิวตุ้น13.5K viewsหลังถูกเมิน ฉันยอมหย่า
หลากอารมณ์14.3K viewsเมื่อเพลงจบ…ไม่อาจมีวันคืนดังเดิม
นิจนิรันดร์5.8K viewsเมื่อฉันตาย อดีตสามีร้องไห้โฮหน้าหลุมศพฉัน
แมวผู้ไม่กินปลา9.0K viewsเมื่อรักนั้น ยาวนานกว่าชีวิต
ชิงชิง2.6K viewsเมื่อเธอเลือกเดินคนละเส้นทาง
หยวนเจิน1.0K viewsใจติดเงาในอดีต
ตูอิน2.2K viewsจากกันในวันดอกไม้ผลิบาน
สการ์เล็ตเฟลม982 views
