ก็แค่มีลูกกับคนอื่น ถึงขั้นต้องหย่าเลยเหรอ?

เมื่อวางสายโทรศัพท์ ฉันถ่ายรูปอาหารที่ตั้งใจเตรียมและเค้กครบรอบแต่งงานหกปีส่งให้สามี

เขาตอบกลับเร็วมาก

“ถึงวันเกิดคุณแล้วหรือ” “วันนี้ผมบินกลับไปไม่ได้ คุณฉลองเองก็เรียบร้อยแล้ว”

ฉันยิ้มเยาะตัวเอง โยนเค้กลงถังขยะ

วันเกิดฉันก็ดี วันครบรอบแต่งงานของพวกเราก็ช่าง

โจวเฉิงจำไม่ได้ตลอดกาล

แต่พอเป็นเรื่องของซูอวี่โหรว เขาตั้งใจเตรียมสมุดจดเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่งเขียนเอาไว้ชัดเจน

บันทึกตั้งแต่มัธยมปลายจนถึงตอนนี้

ฉันเก็บใบผลการตรวจครรภ์บนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้งเช่นกัน

เดิมตั้งใจจะมอบเป็นของขวัญให้กับโจวเฉิงในมื้อเย็นวันนี้

ตอนนี้ดูท่าจะไม่มีความจำเป็นอะไรแล้ว

แต่งงานหกปีแล้วไม่มีลูก ฉันทำเด็กหลอดแก้วไปสามครั้ง กระบวนการนั้นทุกข์ทรมานมาก อีกอย่างล้วนล้มเหลว

เดิมนึกว่าครั้งนี้ก็ไม่มีหวังแล้วเช่นกัน ใครจะไปรู้ว่า ถึงกับตั้งครรภ์แล้ว

แต่ไม่รอให้ฉันดีใจได้หลายนาที ก็เห็นไทม์ไลน์นั่นของซูอวี่โหรว

ไม่แน่ว่า เธอยังใช้อสุจิสามีฉันทำเด็กหลอดแก้วในวันเดียวกันด้วย

มีเพียงฉันคนโง่งมที่ถูกปิดบัง ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น

ฉันยกอาหารมาตรงหน้าตัวเอง แม้ว่าจะไม่มีความอยากอาหาร แต่เพื่อลูก ก็ต้องกินสักสองสามคำ

แต่เมื่อได้กลิ่นปลาและเนื้อ ฉันก็ก้มตัวอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง

อาเจียนถึงตอนท้าย ท้องน้อยก็ยิ่งปวดขึ้นเรื่องๆ

ทันใดนั้น ฉันรู้สึกถึงความร้อนชื้นระลอกหนึ่งที่ส่วนล่าง

รอยเลือดค่อยๆ ซึมผ่านกางเกงออกมา

ฉันลนลานทันที

ไม่ใช่ว่าเป็นภาวะแท้งคุกคามหรอกนะ?

ไม่ว่าจะผิดหวังในตัวโจวเฉิงอย่างไร ลูกคนนี้ฉันก็ตั้งครรภ์มาได้อย่างยากลำบาก ฉันไม่อาจให้เกิดเรื่องกับเขาได้!

ฉันรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา คิดจะลงไปชั้นล่าง ขับรถไปโรงพยาบาล

แต่เพิ่งจะเปิดประตู ฉันก็เจ็บจนสองขาอ่อนแรง พิงกำแพงแล้วค่อยๆ ไหลตัวลงไป

เช้าวันนี้ ฉันรู้สึกไม่สบาย จึงไปโรงพยาบาลตรวจอยู่ครึ่งค่อนวัน

หลังกลับมา ก็นึกว่าโจวเฉิงจะเร่งกลับบ้านมาฉลองวันครบรอบแต่งงานกับฉันแน่นอน จึงวุ่นกับการสั่งเค้ก เตรียมอาหาร ทำกับข้าว

อาจจะเป็นภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำก็ได้

ฉันรีบควักโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมโทร 120 แต่ภาพเบื้องหน้ากลับค่อยๆ มืดลงและวิงเวียนศีรษะ ไม่มีเรี่ยวแรงเลยสักนิดเดียว

ตอนนี้ ประตูห้องข้างๆ เปิดออกดังแอ๊ด เพื่อนบ้านเดินออกมา

เขาถูกสภาพน่าเวทนาของฉันทำให้สะดุ้งตกใจ รีบวิ่งเข้ามาประคองฉัน

“เกิดอะไรขึ้นกับคุณน่ะ”

ฉันถึงได้โล่งใจ ขอร้องให้เขาไปส่งฉันที่โรงพยาบาล

ตรวจเรียบร้อย ก็เป็นภาวะแท้งคุกคามตามที่คิดเอาไว้จริงๆ คุณหมอสั่งยามากองหนึ่ง น้ำเสียงเข้มงวดอยู่บ้าง

“หลังจากนี้พวกคุณสามีภรรยาต้องระวังให้ดีแล้ว เดิมครรภ์ก็ไม่ค่อยนิ่งอยู่แล้ว ไม่สามารถสะเทือนอารมณ์และเหน็ดเหนื่อยเกินไปได้”

เมื่อเห็นชายหนุ่มมีท่าทางทำอะไรไม่ถูก ฉันก็อธิบายว่าเขาไม่ใช่สามีฉัน

“สามีฉันอยู่ต่างประเทศค่ะ...ทำงานนอกสถานที่”

คุณหมอพยักหน้า เอ่ยเรื่องที่ควรระวังอีกจำนวนหนึ่ง

“ส่งสิ่งเหล่านี้ให้สามีคุณด้วยฉบับหนึ่ง เป็นพ่อคนแล้วก็ควรจะเรียนรู้ว่า ต้องดูแลสตรีตั้งครรภ์อย่างไรตั้งแต่ตอนนี้”

ฉันยิ้มเจื่อน

ฉันว่าเขาดูแลคนเก่งมากนะ น่าเสียดายตรงคนที่ดูแลเป็นผู้หญิงคนอื่น