เมื่อเพลงจบ…ไม่อาจมีวันคืนดังเดิม

“ในที่สุดนายก็…จะเปิดเผยความสัมพันธ์ของเราแล้วเหรอ?”

ลู่โจวหนานเลิกคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองเธออย่างมีนัย “จะเปิดเผยอะไรล่ะ พรุ่งนี้ฉันมีนัดดูตัวที่บ้าน เธอมาช่วยทำให้บรรยากาศคึกคักหน่อย อย่าให้ฝ่ายผู้หญิงอึดอัด”

คำพูดแต่ละคำกระแทกเข้าหูของจู้ซีเหยา ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ

หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น สมองขาวโพลน “นายจะไปดูตัวงั้นเหรอ แล้วฉันล่ะ…เป็นอะไรสำหรับนาย?”

ลู่โจวหนานลุกขึ้นแต่งตัวไปแล้ว พอได้ยินก็เหลือบมองเธออย่างเฉยเมย “เธอเหรอ ก็เป็นพาร์ตเนอร์ของฉันไง กินข้าวด้วยกัน เล่นเกมด้วยกัน แล้วก็…เป็นคู่นอนที่ช่วยกันระบายความต้องการ”

ความเย็นเยียบค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่างของจู้ซีเหยา สีเลือดบนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหาย ริมฝีปากสั่นระริก

เห็นสีหน้าของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่โจวหนานก็ค่อย ๆ จางลง เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ช้า ๆ “เดี๋ยวนะ จู้ซีเหยา…เธอคงไม่ได้คิดหรอกนะ ว่าหลายปีมานี้เราสองคนเป็นแฟนกัน?”

น้ำเสียงปนหยอกเย้านั้น ราวกับคมมีดที่แทงลึกเข้ากลางอกของจู้ซีเหยา

เธอฝืนกลั้นความจุกแน่นในอก เสียงสั่นพร่าแทบไม่เป็นคำ “จะ…จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”

จู้ซีเหยาลุกขึ้นอย่างลนลาน ก้าวเท้าโซเซเข้าไปในห้องน้ำ

ทันทีที่ประตูปิดลง เธอก็รู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบหาย ทรุดตัวลงกับพื้น

คำพูดเมื่อครู่ยังดังก้องอยู่ข้างหู เธอมองรอยจูบแน่นพราวทั่วตัวที่เขาทิ้งไว้ น้ำตาไหลพรั่งพรูราวสายฝน

พวกเขารู้จักกันมากว่ายี่สิบปี เติบโตมาด้วยกัน เคยดื่มนมแก้วเดียวกัน อ่านการ์ตูนเล่มเดียวกัน

แม้แต่ตอนอายุสิบแปดปี พวกเขายังเคยพลาดมีความสัมพันธ์กันหลังจากดื่มจนเมา

มีครั้งแรก ก็ย่อมมีครั้งที่สอง ครั้งที่สาม…

ยามค่ำคืน ร่างกายของพวกเขาเข้ากันอย่างลงตัว ส่วนยามกลางวัน ก็ทำทุกอย่างที่คู่รักทำกัน

จูงมือเดินท่ามกลางผู้คน จูบกันในคืนข้ามปี ให้คำสัญญาว่าจะอยู่เคียงกันต่อไป โทรศัพท์คุยกันทุกวันไม่ขาด…

จู้ซีเหยาเชื่อมาตลอดว่าพวกเขาคบกันแล้ว เพียงแค่ยังไม่ได้เปิดเผยต่อใคร

แต่ตอนนี้ลู่โจวหนานกลับบอกว่า…พวกเขาไม่ใช่แฟนกัน?

ความเจ็บปวดบีบรัดจนเธอแทบหายใจไม่ออก มือสั่นเทาเปิดน้ำแรงสุด ถึงกล้าปล่อยเสียงร้องไห้ออกมา

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร น้ำตาแทบแห้ง เธอถึงค่อย ๆ รวบรวมสติแล้วเดินออกมา

ลู่โจวหนานเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว กำลังนั่งคุยโทรศัพท์อยู่บนโซฟา

“พรุ่งนี้แขกจะมาเยอะ ห้องส่วนตัวเอาให้ใหญ่หน่อย ฝ่ายผู้หญิงกินรสอ่อน จัดอาหารรสเบา ๆ ก็พอ เค้กเอาแบล็กฟอเรสต์ ดอกไม้เป็นกุหลาบชมพูขาว จัดเสร็จแล้วถ่ายมาให้ฉันตรวจ แล้วก็เตรียมสูทสักสิบกว่าชุด รอฉันกลับไปเลือก เอาแต่สีดำทั้งหมด อี้หนิงชอบสีนี้”

พอได้ยินชื่อนั้น ใจของจู้ซีเหยาก็กระตุกวูบ

เธอเผลอมองไป เห็นรอยยิ้มอ่อนหวานปรากฏที่มุมปากของเขา

อี้หนิง?

ที่แท้คนที่เขาจะไปดูตัวด้วย…คือเฉียวอี้หนิง

แววตาของจู้ซีเหยาค่อย ๆ หม่นลง

ถ้าเป็นเฉียวอี้หนิง…เธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงดีใจขนาดนี้

สมัยมัธยม ลู่โจวหนานแอบชอบเฉียวอี้หนิง เอ่ยชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนติดปาก

แต่น่าเสียดายที่ยังไม่ทันได้สารภาพ เฉียวอี้หนิงก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ

หลังจากนั้น จู้ซีเหยาก็ไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงคนคนนั้นอีกเลย

ต่อมา หลังจากคืนอันเลยเถิดนั้น ทั้งสองก็ยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้น เธอคิดว่าเขาคงลืมเฉียวอี้หนิงไปแล้ว

แต่ไม่เคยคิดเลยว่า “รักแรกในใจ” ของเขา ถึงไม่เอ่ยถึง ก็ไม่เคยเลือนหาย

ความเจ็บปวดที่เพิ่งซาลง กลับถาโถมขึ้นมาอีกครั้ง จู้ซีเหยาปวดร้าวจนแทบกำโทรศัพท์ไม่อยู่

เสียงดังปัง ลู่โจวหนานหันกลับมา ยิ้มอย่างอารมณ์ดี “อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ งั้นเดี๋ยวเธอช่วยเช็กเอาต์ให้หน่อยนะ ค่าโรงแรมฉันจ่ายไว้แล้ว”

พูดจบเขาก็หยิบเสื้อคลุมลุกขึ้นจะออกไป ก่อนก้าวพ้นประตู เขาหันกลับมามองเธออีกครั้ง รอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มแตะที่มุมปาก

“อาเหยา ฉันเห็นเธอเป็นแค่เพื่อนสนิทมาตลอด ต่อไปอย่าทำหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากแบบนี้ต่อหน้าฉันอีก ไม่งั้นฉันจะคิดว่าเธอกำลังคิดไม่ซื่อกับฉัน”

“ฉันรู้จักเธอดีไปหมด แค่มองตากันนิดเดียว เธอก็เดาได้ว่าฉันคิดอะไร ชีวิตแบบนี้มันไม่น่าเบื่อเหรอ ถ้าอยู่ด้วยกันจริง ๆ เหมือนทุกอย่างจะจบลงเร็วเกินไป”

เสียงของเขาค่อย ๆ เลือนหายไปตามฝีเท้า แต่ยังคงก้องอยู่ในใจของจู้ซีเหยา

เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเย็นเฉียบ หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะทั้งน้ำตา

ที่แท้หลายปีมานี้ ลู่โจวหนานมองเธอแบบนี้มาตลอด

เธอนั่งอยู่คนเดียวจนดึกดื่น ก่อนจะลงไปเช็กเอาต์

ข้างนอกฝนตกหนัก แต่เธอกลับเหมือนไม่รู้สึกอะไร เดินซึม ๆ กลับบ้าน

พอเห็นเธอเปียกปอน พ่อจู้กับแม่จู้ก็รีบเอาผ้าขนหนูมาให้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย “ฝนตกหนักขนาดนี้ ทำไมไม่เรียกรถล่ะ?”

จู้ซีเหยามองพ่อแม่ด้วยสีหน้าชา ดวงตาไร้แวว เสียงแหบพร่า

“พ่อ แม่ ก่อนหน้านี้เพราะธุรกิจของกลุ่มบริษัทมีการเปลี่ยนแปลง พ่อกับแม่อยากย้ายไปอยู่ต่างประเทศมาตลอดไม่ใช่เหรอคะ? หนูคิดดีแล้ว…พวกเราไปกันเถอะ ไปแล้วจะไม่กลับมาอีกเลย”

เกลี้ยกล่อมกันมาตั้งเกือบครึ่งปี ในที่สุดก็ได้ยินลูกสาวยอมอ่อนลง พ่อจู้กับแม่จู้จึงทั้งแปลกใจทั้งดีใจ “คิดได้จริง ๆ แล้วเหรอ? เลิกกับแฟนคนนั้นแล้วใช่ไหม?”

นึกถึงคำพูดพวกนั้นของลู่โจวหนาน จู้ซีเหยาก็รู้สึกจุกขึ้นมาในใจ ก่อนจะยิ้มขมขื่นแล้วส่ายหน้า

“ไม่มีแฟนค่ะ ไม่เคยมีตั้งแต่แรก นั่นหนูแค่โกหกพ่อกับแม่ เพื่อจะได้ไม่ถูกเร่งเรื่องแต่งงานเท่านั้น”

ถึงจะไม่รู้ว่าที่เธอพูดเป็นจริงหรือไม่ แต่พ่อจู้กับแม่จู้ก็ยังดีใจ รีบไปเตรียมเอกสารย้ายถิ่นฐาน พร้อมกับเร่งให้เธอเก็บข้าวของ

จู้ซีเหยาตอบรับเบา ๆ ก่อนจะกลับเข้าห้องนอน แล้วโยนทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับลู่โจวหนานทิ้งไปจนหมด

อัลบั้มรูปหนา ๆ หลายเล่มที่เก็บรักษาอย่างดีมานานกว่าสิบปี เครื่องประดับต่าง ๆ ที่เขาเคยให้ ชุดเดรส รูปปั้นทำมือ…

ตอนนี้ทั้งหมดถูกโยนลงถังขยะจนสิ้น

“คุณหนู ของดีตั้งเยอะขนาดนี้ ไม่เอาแล้วเหรอคะ?”

มองเห็นแววเสียดายในสายตาของแม่บ้าน จู้ซีเหยาก็พยักหน้าเบา ๆ เสียงเรียบแผ่ว

“ไม่เอาแล้วค่ะ”

ไม่ใช่แค่ของพวกนั้น แม้แต่ความสัมพันธ์ครั้งนี้ รวมถึงลู่โจวหนานคนนี้…เธอก็ไม่เอาแล้วเช่นกัน