ตอนที่ 2 ไร้สถานะ

ภาคินไม่ได้กล่าวอะไรต่อ เขาหมุนตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า มือหนาเชยปลายคางมนขึ้น ก่อนริมฝีปากหยักได้รูปจะทาบทับลงมาอย่างร้อนแรง

จุมพิตของเขาเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและความต้องการ ริมฝีปากร้อนบดเบียด ขบเม้ม และเรียกร้องจนเธอต้องเผยอปากรับสัมผัสลึกซึ้งที่รุกล้ำเข้ามาอย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

น้ำหวานหลับตาลง ยินยอมให้เขาช่วงชิงลมหายใจอย่างคุ้นเคย แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ขณะที่ร่างกายอ่อนระทวยลงอย่างง่ายดายภายใต้สัมผัสที่เธอไม่เคยมีแรงต้านทาน

ภาคินช้อนร่างบางขึ้นอุ้ม ก่อนพาไปวางลงบนเตียงกว้างอย่างนุ่มนวล

ร่างกำยำทาบทับลงมา ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความโหยหาและแรงปรารถนาที่ถูกกักเก็บ เขาฝากรอยจุมพิตไว้ตามซอกคอขาวเนียน เลื่อนฝ่ามือไปตามเรือนร่างที่คุ้นเคย ราวกับต้องการครอบครองเธอไว้ทั้งตัว

เสียงลมหายใจหอบกระชั้นดังแผ่วอยู่ภายในห้องนอน แข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างสม่ำเสมอ

น้ำหวานปล่อยกายและหัวใจให้เขาเป็นผู้นำพาไปตามแรงอารมณ์ แม้ส่วนลึกจะรู้ดีว่าความสัมพันธ์ทางกายที่เกิดขึ้นไม่ได้มาจากความรัก

ภาคินเพียงต้องการปลดปล่อยความต้องการตามธรรมชาติ

ส่วนเธอก็เป็นคนที่พร้อมจะตอบสนองเขาโดยไม่ตั้งคำถาม

เป็นที่พักชั่วคราวในวันที่เขาเหน็ดเหนื่อย

เป็นคนที่เขานึกถึงในยามต้องการความอบอุ่น

และเป็นผู้หญิงที่เขาสามารถจากไปได้ทุกเมื่อ โดยไม่จำเป็นต้องผูกพันหรือรับผิดชอบความรู้สึก

แม้จะเข้าใจทุกอย่าง แต่น้ำหวานก็ยังคงรักเขา

รักจนยอมวางหัวใจของตัวเองไว้ใต้ฝ่าเท้าของเขา

ยอมเป็นของตายที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง ขอเพียงยังได้มีเขาอยู่ในชีวิต ได้เห็นเขามาหาลูก และได้หลอกตัวเองว่าบ้านหลังนี้ยังมีความหมายสำหรับเขา

พายุอารมณ์สงบลงเมื่อเวลาใกล้เที่ยงคืน

ภาคินพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้เธอ แผ่นหลังกว้างขยับขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจที่ค่อย ๆ สม่ำเสมอ ไม่นานเขาก็หลับสนิท ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้าเป็นเพียงกิจกรรมหนึ่งซึ่งไม่ได้มีความหมายใดต่อหัวใจ

น้ำหวานนอนลืมตาอยู่ท่ามกลางความมืด มีเพียงแสงจากเสาไฟริมถนนที่ลอดผ่านม่านเข้ามาเป็นริ้วจาง ๆ

เธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเปลือยเปล่า ก่อนหยดน้ำตาจะไหลออกจากหางตาอย่างเงียบงัน

ความอ้างว้างค่อย ๆ เกาะกินหัวใจ

หลังจากเขาได้รับความสุขจากร่างกายของเธอ ภาคินก็มักจะหันหลังให้เช่นนี้เสมอ ไม่มีอ้อมแขนที่ดึงเธอเข้าไปกอด ไม่มีคำพูดอ่อนโยน ไม่มีแม้แต่สัมผัสปลอบประโลมหลังจากทุกอย่างจบลง

สิ่งเหล่านั้นคงมีไว้สำหรับคู่รักหรือสามีภรรยาที่มีความรักต่อกัน

ไม่ใช่สำหรับผู้หญิงอย่างเธอ

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของภาคินซึ่งวางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็สั่นครืด แสงจากหน้าจอสว่างวาบขึ้นกลางความมืด

น้ำหวานปรายตามองโดยไม่ตั้งใจ ก่อนหัวใจจะหล่นวูบเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

‘เกล้า นิรมล’

เธอรู้จักชื่อนี้ดี

เกล้า นิรมล เป็นบุตรสาวของนักการเมืองท้องถิ่นผู้มีชื่อเสียงในจังหวัด หญิงสาวมีทั้งความสวยสง่า การศึกษา ฐานะ และชาติตระกูลที่เพียบพร้อม เป็นที่ยอมรับของผู้คนในแวดวงสังคมชั้นสูง

ที่สำคัญที่สุด นิรมลคือผู้หญิงที่ภาคินกำลังคบหาดูใจอย่างเปิดเผย

คนทั้งจังหวัดต่างรู้ว่าทั้งคู่กำลังศึกษากันอยู่ และอาจมีข่าวดีในอีกไม่นาน

ขณะที่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายในบ้านหลังนี้มีผู้หญิงอีกคนอาศัยอยู่กับลูกสาวของเขา

ภาคินขยับตัวตื่น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นชื่อผู้โทร สีหน้าอ่อนล้าก็เปลี่ยนเป็นตื่นตัวในทันที

เขารีบกดรับสาย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและนุ่มนวลอย่างที่น้ำหวานไม่เคยได้รับ

“ครับเกล้า คินรับสายแล้วครับ”

น้ำหวานนอนนิ่งอยู่ข้างกายเขา พยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้สั่น

“ขอโทษทีครับ พอดีคินเผลอหลับไป เกล้ามีอะไรหรือเปล่าครับ โทรมาดึกขนาดนี้”

เสียงจากปลายสายเบาจนเธอฟังไม่ชัด แต่จากสีหน้าที่เปลี่ยนไปของภาคิน ก็พอเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังประสบปัญหา

“อะไรนะครับ รถเสียอยู่แถวบายพาสเหรอครับ”

ภาคินผุดลุกขึ้นนั่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและร้อนรน

“แล้วเกล้าอยู่กับใคร ปลอดภัยไหมครับ”

น้ำหวานมองเสี้ยวหน้าของเขาอย่างเจ็บปวด

ความเป็นห่วงที่ปรากฏอยู่ในแววตาคู่นั้นชัดเจนจนไม่ต้องอาศัยคำอธิบายใด

“โอเคครับ เกล้ารอคินอยู่ในรถ ล็อกประตูให้แน่น ห้ามเปิดให้ใครเด็ดขาดนะครับ คินจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

ภาคินวางสาย ก่อนจะกระโดดลงจากเตียง เขาคว้าเสื้อผ้าที่หล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมอย่างเร่งรีบ

น้ำหวานยันกายลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มขึ้นปิดร่างกาย พลางมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยสายตาพร่ามัว

ไม่กี่นาทีก่อน เขายังอยู่เหนือร่างของเธอ ยังจูบและสัมผัสเธอราวกับไม่อาจหักห้ามความต้องการ

แต่เพียงโทรศัพท์สายเดียวจากผู้หญิงคนนั้น เขาก็พร้อมจะลุกออกจากเตียงและเดินจากไปโดยไม่ลังเล

“คุณคินจะไปไหนคะ ดึกมากแล้วนะคะ”

น้ำหวานตัดสินใจเอ่ยถาม แม้น้ำเสียงจะสั่นจนแทบไม่เป็นคำ

ภาคินหันกลับมามองเพียงชั่วครู่ แววตาของเขาไม่มีความอาลัยอาวรณ์หรือรู้สึกผิดต่อผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเตียง มีเพียงความเร่งรีบและความร้อนใจที่มีต่อนิรมล

“ฉันมีธุระด่วนต้องรีบไปจัดการ เกล้ารถเสียอยู่ตรงทางเปลี่ยว ฉันต้องรีบไปดู”

“แต่คุณคินเพิ่งได้พักเองนะคะ ขับรถตอนดึกมันอันตราย ให้ลูกน้องหรือคนขับรถไปแทนไม่ได้เหรอคะ”

“ไม่ได้”

เขาปฏิเสธแทบจะทันที

“เกล้ากำลังขวัญเสีย ฉันต้องไปหาเธอด้วยตัวเอง”

ถ้อยคำของเขาไม่ต่างจากใบมีดที่กรีดลงกลางหัวใจของน้ำหวาน

ผู้หญิงคนนั้นเพียงโทรมาบอกว่ารถเสีย ภาคินก็พร้อมจะฝ่าความมืดออกไปหา เพราะไม่ต้องการให้อีกฝ่ายหวาดกลัว

แต่สำหรับเธอ ต่อให้ร้องไห้อยู่ตรงหน้า เขาก็อาจไม่เคยคิดถามสักคำว่าเจ็บปวดเพียงใด

“เธอไม่ต้องห่วงหรอก นอนพักผ่อนเสีย”

ภาคินหยิบกุญแจรถและกระเป๋าเงินขึ้นมา ก่อนจะพูดต่อโดยไม่ทันสังเกตว่าใบหน้าของเธอซีดเผือดเพียงใด

“พรุ่งนี้เช้าฉันคงไม่ได้เข้ามาหาแล้ว ฝากหอมแก้มพริมโรสแทนด้วย”

เขาพูดจบก็เดินออกจากห้องนอนไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามองเธออีกแม้แต่ครั้งเดียว

เสียงประตูห้องปิดลง ตามมาด้วยเสียงเครื่องยนต์รถยนต์ที่ดังขึ้นจากโรงรถ ก่อนจะค่อย ๆ ห่างออกไปจนเหลือเพียงความเงียบ

น้ำหวานทรุดตัวลงบนเตียง คว่ำหน้าร้องไห้กับหมอนอย่างไม่อาจอดกลั้น ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างจนแทบหายใจไม่ออก

เขารีบร้อนออกไปหาผู้หญิงคนนั้น ทั้งที่เพิ่งกอดรัดเธออยู่บนเตียงเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

เขาแสดงความห่วงใยนิรมลอย่างลึกซึ้ง ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนปลอบประโลม และพร้อมจะไปหาอีกฝ่ายโดยไม่คำนึงถึงความเหน็ดเหนื่อยของตนเอง

ตรงกันข้ามกับน้ำหวาน ผู้เป็นแม่ของลูก ซึ่งไม่เคยได้รับแม้แต่เศษเสี้ยวของความอ่อนโยนนั้น

มือบางกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วซีด เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือโดยไม่รู้สึกเจ็บ

เพราะบาดแผลที่หัวใจรุนแรงกว่าความเจ็บปวดใดในร่างกาย

ความจริงที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอดถูกตอกย้ำอีกครั้งว่า สถานะของเธอในชีวิตภาคินเป็นอย่างไร

เธอเป็นของตาย

เป็นนางบำเรอ

เป็นแม่ของลูกที่เกิดขึ้นจากความผิดพลาด

เป็นเพียงผู้หญิงในเงามืดที่เขาซ่อนไว้ภายในบ้านหลังใหญ่ โดยไม่มีสิทธิ์เปิดเผยตัวตนต่อใคร

ส่วนนิรมลคือคนที่เขาเลือก

เป็นตัวจริง เป็นผู้หญิงที่เขาสามารถพาไปยืนเคียงข้างได้อย่างภาคภูมิใจ

น้ำหวานฝืนพาร่างกายที่อ่อนแรงลงจากเตียง สวมเสื้อคลุมให้เรียบร้อย ก่อนเดินไปยังเปลเด็กที่ตั้งอยู่มุมห้อง

เธอก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของน้องพริมโรสที่กำลังหลับสนิท เด็กน้อยไม่รู้เลยว่าภายในห้องแห่งนี้ ผู้เป็นแม่กำลังถูกความเจ็บปวดทำร้ายจนแทบแตกสลาย

ไม่รู้ว่าพ่อของตัวเองเพิ่งทิ้งแม่ไว้กลางดึก เพื่อรีบออกไปหาผู้หญิงอีกคน

น้ำหวานเอื้อมมือไปลูบเส้นผมอ่อนนุ่มของลูกสาวอย่างแผ่วเบา น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนผ้าปูที่นอนผืนเล็ก

“แม่ขอโทษนะลูก”

เธอกระซิบด้วยเสียงสะอื้น

“แม่ขอโทษที่ทำให้พริมโรสต้องเกิดมาอยู่ในสภาพแบบนี้”

ตลอดเวลาที่ผ่านมา น้ำหวานพยายามหลอกตัวเองมาตลอดว่าสักวันหนึ่งภาคินจะมองเห็นความรักและความดีของเธอ

เธอเชื่อว่าสักวันเขาอาจเปิดใจ

เชื่อว่าเมื่อเวลาผ่านไป ความผูกพันระหว่างพ่อ แม่ และลูกจะทำให้เขายอมรับเธอ

เธอจึงอดทนอยู่ในสถานะที่ไม่มีชื่อเรียก ยอมรับความเย็นชา และเฝ้ารอคอยความรักที่ไม่เคยมีอยู่จริง

แต่เหตุการณ์ในคืนนี้ทำให้เธอเข้าใจทุกอย่างอย่างแจ่มชัด

ไม่ว่าเธอจะพยายามทำดีเพียงใด

ไม่ว่าจะดูแลบ้าน เลี้ยงลูก หรือปรนนิบัติเขาอย่างไร

ไม่ว่าจะยอมให้เขาเข้ามาครอบครองร่างกายและเหยียบย่ำหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอก็ไม่มีวันกลายเป็นผู้หญิงที่เขารัก

ไม่มีวันได้เป็นตัวจริงในหัวใจของภาคิน

เมื่อเขาไม่รัก และไม่เคยมองเห็นคุณค่าของเธอ การทนรอต่อไปก็ไม่มีความหมายอีกแล้ว

บางทีถึงเวลาที่เธอต้องหยุดหวัง

หยุดหลอกตัวเอง

และเริ่มคิดถึงชีวิตของเธอกับลูก โดยไม่มีผู้ชายที่ชื่อภาคินอยู่ในความฝันอีกต่อไป