ตอนที่ 3 เมื่อเธอไม่ใช่คนที่คู่ควร

ตอนที่ 3

เมื่อเธอไม่ใช่คนที่คู่ควร

แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือสาดกระทบใบหน้าหวานที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

มาริกา นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาบุหนังราคาแพงในห้องนั่งเล่น นิ้วเรียวที่เริ่มสากจากการทำอาหารและซักผ้า เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ดูฟีดข่าวในแอปพลิเคชันเฟซบุ๊กอย่างเหม่อลอย

ความเงียบในบ้านหลังใหญ่กัดกินหัวใจเธออย่างช้าๆ

หลังจากคืนนั้น คืนที่ภาคินทิ้งเธอให้อยู่กับลูกเพียงลำพังเพื่อออกไปหาผู้หญิงอีกคน เขาก็ไม่ได้กลับมาที่บ้านหลังนี้อีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น

ไม่มีข้อความ ไม่มีสายเรียกเข้า ไม่มีแม้แต่เงาของผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ

หน้าจอโทรศัพท์แสดงหน้าเพจเฟซบุ๊กชื่อดังของจังหวัด เพจที่มักจะอัปเดตข่าวสารแวดวงสังคมไฮโซของเมืองฉะเชิงเทรา ภาพถ่ายที่ปรากฏหลาอยู่บนหน้าจอทำให้หัวใจของน้ำหวานถูกบีบรัด

มันบีบรัดรุนแรง จนแทบแหลกสลาย

ภาพของภาคินในชุดสูททักซิโด้สีเข้มดูหล่อเหลาไร้ที่ติ เขากำลังยืนประคองร่างบางของนิรมลหญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยเฉี่ยว ทรงผมถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต เผยให้เห็นลำคอระหงที่ประดับด้วยสร้อยเพชรน้ำงาม เธอสวมชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นสะดุดตา

ทั้งคู่ยืนเคียงข้างกัน แก้วแชมเปญในมือชนกันเบาๆ

มันคืองานเลี้ยงฉลองวันเกิดของนักการเมืองท้องถิ่นผู้ทรงอิทธิพล บิดาของฝ่ายหญิง

รอยยิ้มของภาคินในภาพนั้นช่างดูอ่อนโยน เขาดูมีความสุข ดูภูมิใจ และดูเปล่งประกายเมื่อมีผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่เคียงข้าง

มันเป็นรอยยิ้มแบบที่น้ำหวานไม่เคยได้รับจากเขาเลยสักครั้ง ไม่เคยเลยตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันมา

แคปชั่นใต้ภาพถูกพิมพ์เอาไว้อย่างชัดเจน ราวกับตอกย้ำความจริงที่เธอพยายามหลอกตัวเองมาตลอด

'คู่รักกิ่งทองใบหยกแห่งปี! คุณคิน ภาคิน อนิรุจโภคา นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง เจ้าของโรงงานกระดาษรายใหญ่ ควงคู่มากับ คุณเกล้า นิรมล ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของท่านประจักษ์ ดูเหมาะสมกันราวกับเทวดานางฟ้า งานนี้คนวงในกระซิบมาว่าคงมีข่าวดีเร็วๆ นี้แน่นอนค่ะ เตรียมตัดชุดรอเลยจ้า!'

น้ำหวานอ่านข้อความเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คอมเมนต์ใต้โพสต์มีนับร้อยข้อความ มีแต่คนเข้ามาชื่นชมความเหมาะสมของทั้งคู่ บางคนบอกว่าครอบครัวนี้จะยิ่งทรงอิทธิพลเมื่อธุรกิจระดับร้อยล้านมารวมกับฐานะทางการเมืองที่มั่นคง บางคนชมว่าผู้หญิงสวยผู้ชายหล่อราวกับหลุดออกมาจากนิยาย

ไม่มีคอมเมนต์ไหนเลย ที่เอ่ยถึงผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอ

เธอไม่มีตัวตน ไม่มีชื่อ ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวพื้นที่ในโลกของเขา

"ฮึก"

เธอสะอื้นออกมาเบาๆ รีบยกมือขึ้นปิดปากเพื่อไม่ให้เสียงดังก้าวล่วงเข้าไปรบกวนน้องพริมโรสที่กำลังนอนหลับกลางวันอยู่บนเบาะรองคลาน

น้ำหวานก้มลงมองสภาพตัวเองผ่านม่านน้ำตา

เสื้อยืดตัวเก่าสีหม่นเปื้อนคราบนมแหวะของลูก กางเกงขาสั้นสีซีดที่ใส่นอนตั้งแต่เมื่อคืน ผมที่ไม่ได้สระมาสองวันถูกมัดรวบไว้อย่างลวกๆ ด้วยหนังยาง กลิ่นตัวเธอมีแต่กลิ่นกระเทียม กลิ่นน้ำปลา และกลิ่นแป้งเด็ก

ไม่มีอะไรเลย ไม่มีสิ่งใดเลยที่เธอจะนำไปเทียบเคียงกับผู้หญิงที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาได้

เธอเป็นเพียงอดีตเลขา เป็นแค่ลูกจ้างที่พลาดพลั้งปล่อยตัวปล่อยใจให้เจ้านายจนตั้งท้อง

เป็นแค่คนใจง่าย ที่เขาต้องจำใจรับผิดชอบ

ปี๊น ปี๊น

เสียงแตรรถยนต์ดังขึ้นที่หน้าบ้าน ทำให้น้ำหวานสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกปลุกจากฝันร้าย หญิงสาวรีบใช้หลังมือปาดน้ำตาทิ้ง ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปแง้มผ้าม่านดูที่หน้าต่าง

รถยุโรปคันหรูสีดำขลับที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาจอดในโรงรถ แต่วันนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว มีชายหนุ่มอีกคนก้าวลงมาจากรถฝั่งผู้โดยสาร ชายคนนั้นสวมเสื้อยืดแบรนด์เนมจับคู่กับกางเกงยีนส์ขาดเข่าดูมีสไตล์

เขาคือพอร์ตเพื่อนสนิทของภาคิน

ชายหนุ่มที่มักจะแวะเวียนมาหาหลานสาวตัวน้อยอยู่เสมอ และเป็นคนเดียวในกลุ่มเพื่อนของภาคินที่ปฏิบัติกับเธอเหมือนมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่แค่นางบำเรอหรือเมียเก็บ

น้ำหวานรีบวิ่งไปหน้ากระจกบานเล็ก จัดแจงเสื้อผ้าและหน้าผมให้ดูเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ในเวลาอันสั้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปั้นรอยยิ้มจางๆ ประดับบนใบหน้า ก่อนจะเดินไปเปิดประตูต้อนรับแขกและเจ้าของบ้านตัวจริง

"สวัสดีครับน้ำหวาน"

พอร์ตเอ่ยทักทายทันทีที่บานประตูเปิดออก รอยยิ้มของเขาดูเป็นมิตร แต่สายตาที่มองมากลับแฝงไปด้วยความเห็นใจอย่างปิดไม่มิด

"ไม่เจอกันตั้งนาน ดูผอมลงหรือเปล่าเนี่ย สีหน้าก็ดูซีดๆ นะ พักผ่อนบ้างหรือเปล่า"

เขามองอดีตเลขาของเพื่อนสนิทด้วยความเวทนาเสมอมา เขารู้ดีว่าน้ำหวานต้องเผชิญกับอะไรบ้างภายใต้ชายคาบ้านหลังนี้

"สวัสดีค่ะคุณพอร์ต" น้ำหวานยกมือไหว้ทักทายอย่างนอบน้อม "หวานก็ปกตินะคะ อาจจะเหนื่อยเลี้ยงลูกนิดหน่อย ช่วงนี้พริมโรสกำลังซนเลยค่ะ เชิญเข้ามาข้างในก่อนค่ะ"

เธอตอบกลับด้วยความสุภาพ พร้อมกับเบี่ยงตัวหลบให้ชายหนุ่มทั้งสองคนเดินเข้ามาในบ้าน

ภาคินเดินผ่านหน้าเธอไป

เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอด้วยซ้ำ ไม่มีการทักทาย ไม่มีรอยยิ้ม ร่างสูงใหญ่ก้าวอาดๆ มุ่งตรงไปที่เบาะรองคลานมุมห้อง ที่ซึ่งร่างเล็กจ้อยของน้องพริมโรสกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่

ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งพับเพียบข้างๆ ลูกสาว เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็กที่มีเส้นผมบางเบาอย่างทะนุถนอม ดวงตาคมกริบที่มักจะดุดันเสมอ กลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง

น้ำหวานมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกจุกในอก เขาทำหน้าที่พ่อได้อย่างไร้ที่ติ แต่กลับล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง

"พริมโรสเพิ่งหลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเองค่ะ วันนี้ซนมาก เดินไปทั่วบ้านเลย"

น้ำหวานบอกเล่าถึงลูกสาวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พลางเดินไปหยิบเหยือกน้ำเย็นมารินใส่แก้วเพื่อต้อนรับแขก

"โห หลานอาพอร์ตโตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย แก้มยุ้ยน่าฟัดจริงๆ จ้ำม่ำน่ากัดสุดๆ"

พอร์ตพูดพร้อมกับชะโงกหน้าไปดูหลานสาวด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มใช้นิ้วเขี่ยแก้มยุ้ยของเด็กน้อยเบาๆ

"ไว้วันหลังอาจะซื้อของเล่นมาฝากนะคนเก่ง วันนี้อามาแบบปุบปับไปหน่อย เลยไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย"

"พวกคุณคุยกันไปก่อนนะคะ หวานขอตัวไปเตรียมของว่างและผลไม้ในครัวสักครู่ค่ะ"

น้ำหวานขอตัวออกมาทันที เธอทนอยู่ตรงนั้นไม่ได้อีกแล้ว

เธอไม่อยากยืนอยู่ตรงนั้นให้รู้สึกอึดอัดใจ โดยเฉพาะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับภาคิน ผู้ชายที่ทำตัวหมางเมินและเย็นชาใส่เธอราวกับคนแปลกหน้า ทั้งที่เมื่อไม่กี่คืนก่อน เขายังพร่ำกอดและพร่ำครางชื่อเธอบนเตียงนอนอยู่เลย