ตอนที่ 4 เกี่ยวดอง

“แม่!!” อัยย์เบิกตากว้าง น้ำเสียงของเธอตื่นตระหนกเกินกว่าเหตุ พริมาถึงกับสะดุ้งและอดที่จะเอ็ดลูกสาวไม่ได้ “อะไรกันลูก อยู่ดี ๆ ก็ตะโกนเสียงดัง ทำแม่ตกใจหมด”

“ทำไมแม่ถึง...” อัยย์พูดตะกุกตะกัก สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเธอคาดคั้นถามถึงเหตุผลว่าแม่กำลังทำอะไรอยู่

พริมาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “แม่บอกแล้วไงว่าแม่จะช่วยให้ลูกสมหวังเอง” พริมาพูดอย่างมีเลศนัย

“สมหวัง..นี่แม่กำลังจะทำอะไรคะ” อัยย์ถามด้วยความตกใจปนสับสน เพราะเธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแม่ถึงคิดจะทำอะไรแบบนี้ ทั้งที่เธอเพิ่งถูกปฏิเสธจากพี่เชนไปหมาด ๆ ตอนนี้เธอรู้สึกถึงหายนะกำลังมาเยือนในไม่ช้า

“แม่ไม่ได้ทำอะไรเลย ความจริงลูกกับพี่เชนเป็นของกันและกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

“แม่หมายความว่ยังไงคะ” อัยย์วารินทร์เอียงคอถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนที่มากขึ้น คำพูดของแม่ทำให้เธอรู้สึกสะดุดใจเป็นพิเศษ โดยเฉพาะประโยคที่ว่า ‘ความจริงลูกกับพี่เชนเป็นของกันและกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว’ มันหมายความว่าอะไรกันแน่!

พริมามองลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่แฝงความลับบางอย่างที่ยังไม่ต้องการเฉลยตอนนี้ “เดี๋ยวน้องอัยย์ก็รู้เองแหละลูก”

“แต่ว่าแม่คะ...” อัยย์พยายามซักถามต่อ แต่ก็ไม่ทันแล้วเพราะเสียงรถที่เข้ามาจอดที่หน้าบ้านทำให้แม่รีบหันมาพูด

“ลุงพงษ์กับป้าวรรณมาแล้ว แม่ไปรับพวกเขาก่อนนะลูก” พริมาเอ่ยพร้อมกับหันหลังรีบเดินออกไปต้อนรับแขกอย่างรวดเร็ว โดยไม่เปิดโอกาสให้ลูกสาวได้ถามต่อ เหมือนกับว่าตั้งใจเลี่ยงการตอบคำถามของเธอ

อัยย์วารินทร์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ความคิดมากมายเริ่มตีกันในหัว และคำถามที่อยู่ในหัวตอนนี้ก็คือ... ‘พี่เชนจะมาด้วยไหมนะ!’

เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น เสียงฝีเท้าของหลายคนดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดคุยเบา ๆ อัยย์วารินทร์ค่อย ๆ หันหน้าไปมองอย่างช้า ๆ และสิ่งแรกที่เธอเห็นคือดวงตาคู่หนึ่งที่นิ่งสงบ ราวกับสายน้ำ แต่กลับแฝงไปด้วยความเย็นชา ใบหน้าเคร่งขรึมของชายหนุ่มที่มองโลกด้วยท่าทีไม่แยแส ทำให้หญิงสาวนิ่งอึ้งไปหลายวินาที ก่อนที่เสียงที่คุ้นเคยจะดึงเธอกลับมา

“หนูอัยย์... ไม่เจอกันนานเลยนะ โตเป็นสาวขึ้นเยอะเชียว” เสียงของธมลวรรณ มารดาของคเชนทร์ดังขึ้นขณะเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับลูบหัวหญิงสาวอย่างเอ็นดู

อัยย์วารินทร์รีบสลัดความอึดอัดออกจากใจแล้วกล่าวสวัสดีด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“สวัสดีค่ะลุงพงษ์ สวัสดีค่ะป้าวรรณ”

“ไหว้พระเถอะลูก” วรรณยิ้มอย่างอบอุ่น พร้อมกับรวบมือของอัยย์ไว้ในมือของเธอ ก่อนที่ทั้งครอบครัวจะพากันไปนั่งลงที่โต๊ะอาหาร

ไม่นานหลังจากนั้น อีกหนึ่งเสียงก็เอ่ยทักทายขึ้น เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้อุ่นใจ

“สวัสดีครับ” ทุกสายตาบนโต๊ะอาหารหันไปมองเจ้าของเสียงพร้อมกัน และดูเหมือนคนที่ดีใจที่สุดจะเป็นหญิงสาวที่น่ารัก สาวน้อยที่รีบลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด

“พี่คชา!” อัยย์วารินทร์ไม่รอช้า วิ่งเข้าไปกอดพี่ชายสุดที่รักเพียงคนเดียวของเธอที่ไม่ค่อยได้เจอหน้า

คชาหัวเราะเบา ๆ ยกมือขึ้นดีดหน้าผากหน้าผากน้องสาวตัวน้อย “ฮ่า ๆ ทำตัวเป็นเด็กไปได้”

อัยย์ยู่ปากลงเล็กน้อย “ก็อัยย์คิดถึงพี่คชานี่คะ พี่คชาเอาแต่อยู่ที่คอนโดของตัวเอง ไม่ค่อยกลับมาบ้านเลย” เสียงเล็กต่อว่าพี่ชายหน้างอง้ำ แต่กลับน่าเอ็นดูในสายตาคนมอง

คชายิ้มและยอมรับความผิดแต่โดยดี “โอเค ๆ พี่ผิดเอง พี่ขอโทษ โอเคไหม” เขาพูดพร้อมกับประคองใบหน้าของน้องสาวด้วยความเอ็นดู

“อืม...โอเคก็ได้ค่ะ” อัยย์วารินทร์ฉีกยิ้มกว้างตอบรับอย่างยินดี รู้สึกสบายใจขึ้นทันทีที่ได้เจอพี่ชายที่แสนดี

“หึหึ” คชากลั้วหัวเราะในลำคอ ขยี้ผมน้องสาวเบา ๆ หลายทีด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะพากันเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะอาหาร

“สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า” คชายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทุกคนด้วยความเคารพ ก่อนจะยักคิ้วทักทายเพื่อนเก่าที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก

“จ้าลูก” กิติพงษ์และธมลวรรณรับไหว้ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว ก็เริ่มลงมือทานอาหารมื้อค่ำพร้อมกัน บรรยากาศที่โต๊ะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยที่สนุกสนาน โดยเฉพาะผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายที่พูดคุยกันอย่างสนิทสนม คชายังมีส่วนร่วมในบทสนทนาอย่างเป็นกันเอง จะมีก็แต่สองคนที่นั่งก้มหน้าก้มตาทานอาหารเงียบ ๆ คืออัยย์วารินทร์กับคเชนทร์ ทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยปากพูดกันเลย ต่างคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง

หลังจากที่ผู้ใหญ่พูดคุยเรื่องราวสัพเพเหระกันได้สักพัก ในที่สุดก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะพูดถึงเรื่องธุรกิจที่ชวนให้เครียด

“ช่วงนี้ธุรกิจนำเข้าสินค้าหนีภาษีของแกเป็นไงบ้างวะ ไอ้ปริน” พ่อของอัยย์วารินทร์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ตอนนี้ศุลกากรกวดขันมากขึ้น ก็มีติดขัดบ้างเล็กน้อย แต่ก็ยังพอไปได้ คงไม่เจ๋งเท่าธุรกิจขายสินค้าต้องห้ามกับสัมปทานเถื่อนของแกหรอก” ปรินตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ พลางหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“อ่ะแฮ่ม ๆ นาน ๆ จะได้มากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันสักที เลิกคุยเรื่องเครียดกันเถอะ” ธมลวรรณที่เห็นบนสนทนาเคร่งเครียดก็พูดแทรกขึ้นมา ทำให้หนุ่มใหญ่ทั้งสองที่กำลังพูดคุยเรื่องธุรกิจหยุดบทสนทนาที่เคร่งเครียดเปลี่ยนเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศ กับเรื่องทั่วไปทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง

จากนั้นก็ตามมาด้วยฝ่ายหญิงที่เป็นคนเอ่ยขึ้นบ้าง

“พริมา…เธอยังจำสัญญาของพวกเราได้ไหมจ๊ะ” ธมลวรรณ แม่ของคเชนทร์พูดขึ้น

“ฉันจำสัญญาของเราได้ทุกเรื่องแหละ แต่วรรณหมายถึงสัญญาเรื่องไหนล่ะ” พริมาตอบยิ้ม ๆ

“ก็สัญญาที่ว่า...เมื่อหนูอัยย์เรียนจบ จะให้แต่งงานกับตาเชน ลูกชายคนเดียวของฉันอย่างไรล่ะ”

เมื่อธมลวรรณพูดจบ อัยย์วารินทร์ที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลักทันที

“แค่ก ๆ” คชาที่นั่งใกล้รีบลูบหลังให้น้องสาวและถามอย่างห่วงใย

“ยัยอัยย์ เป็นไงบ้าง?”

อัยย์วารินทร์ส่ายหน้าเป็นการบอกว่าไม่เป็นไร แต่ในใจของเธอกลับร้อนรนวุ่นวาย ส่วนอีกคนที่ถูกกล่าวถึงในเรื่องนี้อย่างคเชนทร์ ยังคงนิ่งเงียบเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่ดวงตาคมปลาบของเขากลับตวัดมามองเธอด้วยสายตาคุกรุ่น ทำเอาเธอสะดุ้งด้วยความตกใจ เขามองเหมือนกับว่าจะบ่งบอกว่า เธอต้องเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้อย่างแน่นอน

ตอนนี้อัยย์วารินทร์อยากจะพูดแก้ตัวเหลือเกินว่าเธอเองไม่รู้เรื่องที่พวกแม่พูดเหมือนกันนะ แต่ตอนนี้ทำให้เพียงนั่งก้มหน้าเท่านั้น

“ถ้าเป็นสัญญาเรื่องนี้ฉันจำได้ไม่มีวันลืมเลยล่ะ” พริมาบอกกับธมลวรรณด้วยรอยยิ้มที่แฝงความเจ้าเล่ห์อยู่เล็ก ๆ และทั้งสองก็มองหน้าอย่างรู้กัน

“ถ้าสองครอบครัวเราเกี่ยวดองกันไว้ก็ดีนะ” ปรินพ่อของอัยย์วารินทร์พูดเสริมขึ้นอย่างเห็นด้วย ไม่ใช่เพียงเพราะสัญญาที่ผู้ใหญ่ทั้งสองครอบครัวเคยให้ไว้ แต่ยังเป็นเพราะเหตุผลทางธุรกิจที่ทำร่วมกันด้วย

“ถ้าปรินกับพริมาตกลง ครอบครัวของเราก็ยินดีมาสู่ขอหนูอัยย์ตามประเพณี” กิติพงษ์พูดขึ้น ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกันอย่างจริงจัง โดยไม่ถามความเห็นของเด็กทั้งสองที่เป็นลูกหลานของตนเลยสักคำ

อัยย์วารินทร์อัยย์ที่ไม่มีปากไม่มีเสียงได้เพียงแค่นั่งเงียบก้มหน้ารับชะตากรรม ส่วนคเชนทร์ก็นิ่งเงียบเช่นกัน เขาเลือกที่จะไม่แสดงความเห็นหรือหักหน้าพ่อแม่ของตัวเองต่อหน้าคนอื่น เขาเก็บงำความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้

แต่สาวตาคมวาวของเขากลับส่งความโกรธและไม่พอใจไปยังคนที่เขาเชื่อว่าเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้คงไม่ถูกหยิบยกมาพูดหลังจากที่เธอเพิ่งมาสารภาพรักเขาเพียงไม่กี่วันหรอก

คชาที่เหมือนจะอ่านใจน้องสาวของตัวเองออก จึงตัดสินใจพูดแทรกขึ้นมากลางวงสนทนา