บทที่ 4

สามวันก่อนงานแต่ง คนทั้งบ้านต่างวุ่นวายกันไปหมด

พ่อวุ่นอยู่กับการแจ้งข่าวให้ญาติมิตรกลุ่มสุดท้ายทราบ ปากก็พร่ำบอกว่าหนวนหน่วนของเรากำลังจะแต่งงานแล้ว

แม่จัดเตรียมสินเดิมของน้องสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลัวว่าจะตกหล่นอะไรไปจนทำให้เจ้าหญิงน้อยของเธอต้องน้อยเนื้อต่ำใจ

พี่ชายยิ่งแล้วใหญ่ เรียกปุ๊บมาปั๊บ คอยช่วยน้องสาวไปรับเพื่อนร่วมชั้น วิ่งวุ่นทำธุระให้โดยไม่ปริปากบ่นสักคำ

คนทั้งบ้านยุ่งกันจนหัวหมุน ทว่ากลับไม่มีใครเอ่ยปากถามฉันสักคำว่าเตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว หรือขาดเหลืออะไรบ้างไหม

สายตาของฉันทอดมองไปยังโถงทางเดินหน้าประตู ตรงนั้นมีการ์ดเชิญงานแต่งของฉันวางอยู่ สะดุดตาเป็นอย่างมาก

ตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็ม ไม่มีใครเปิดดูเลยแม้แต่คนเดียว และไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่ากำหนดการวันแต่งงานของฉันถูกเลื่อนให้ไม่ตรงกับของเธอตั้งนานแล้ว

พวกเขาไม่ได้สนใจลำดับพิธีงานแต่งของฉันเลย ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าชีวิตที่เหลือของฉันจะมีความสุขหรือไม่

สำหรับพวกเขา ฉันเป็นแค่ลูกสาวส่วนเกินที่บังเอิญแต่งงานพร้อมกัน เป็นเพียงฉากหลังที่คอยขับเน้นให้น้องสาวดูโดดเด่นก็เท่านั้น

ฉันเปลี่ยนรองเท้าอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินออกจากบ้านไป

เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก็จะถึงงานแต่งงาน แม้เฉิงมั่วจะเคยบอกฉันว่าเขาไม่ได้สนใจเรื่องอะไรเลย ขอแค่มีฉันก็พอ

แต่ฉันก็ยังอยากมอบอะไรบางอย่างแทนความรู้สึก จึงตั้งใจจะซื้อนาฬิกาข้อมือให้เขาสักเรือนเพื่อเป็นของขวัญตอบแทนสำหรับแหวนแต่งงาน

แต่ทว่าตอนที่ฉันกำลังจะชำระเงิน พนักงานกลับคืนบัตรมาให้

“คุณผู้หญิงคะ บัตรใบนี้ยอดเงินไม่พอค่ะ”

ฉันยืนอึ้งอยู่กับที่ พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ความรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจแล่นพล่านไปทั่วร่างทันที

ฉันเก็บบัตร แล้วรีบกลับบ้านทันที

เมื่อผลักประตูบ้านเข้าไป ฉันก็ปัดลูกอมมงคลในมือแม่ทิ้งไปด้านข้าง

“แม่คะ เงินสี่แสนแปดในบัตรของหนู แม่เป็นคนรูดไปใช่ไหม”

สายตาหลายคู่หันขวับมามองฉันพร้อมกัน

แม่หยิบลูกอมมงคลใส่ถุงต่ออย่างเชื่องช้า น้ำเสียงราบเรียบราวกับว่าฉันเป็นคนให้เธอทำอย่างนั้น

“ฉันเองแหละ ฉันเอาไปซื้อเครื่องประดับทองเพิ่มให้หนวนหน่วน จะได้เป็นหลักประกันให้ชีวิตน้อง เงินที่บ้านไม่พอ ฉันก็เลยเอาของแกมาใช้ก่อน”

ฉันมองท่าทีไม่ยี่หระของเธอ ลำคอพลันแห้งผากจนปวดร้าวไปหมด

“แต่นั่นมันเงินเก็บตลอดสองปีจากการทำงานของหนูเลยนะคะ!”

“คนครอบครัวเดียวกัน จะมาแบ่งแยกของแกของฉันทำไม” แม่ขมวดคิ้ว “อีกอย่าง ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วหรือไงว่าจะให้เงินน้องแกก้อนหนึ่งน่ะ”

ในที่สุดฉันก็อดขึ้นเสียงไม่ได้

“แม่จะบีบให้หนูตายเลยใช่ไหมคะ”

“หรือว่าตอนแต่งงานหนูแค่เอาตัวไปอย่างเดียวก็พอแล้วเหรอ”

“เธอมีทั้งบ้านทั้งรถ หลักประกันยังไม่พออีกหรือไง”

น้ำเสียงของฉันเริ่มเจือเสียงสะอื้น

“แม่คะ แม่ทำแบบนี้ไม่ได้นะ มันไม่ยุติธรรมเลย”

แม่ยืนนิ่งไป พี่ชายรีบพุ่งเข้ามาผลักฉันทันที

“เซี่ยงหว่าน เธอเป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย”

“เงินแค่สี่แสนแปด ถึงกับต้องโวยวายขนาดนี้เลยหรือไง ชีวิตนี้หนวนหน่วนแต่งงานแค่ครั้งเดียวนะ จะปล่อยให้ขาดตกบกพร่องตรงไหนได้ยังไง”

แม่ดึงสติกลับมาได้ “แกเงินเดือนสูง หาเงินเก่ง ไม่เดือดร้อนกับเงินแค่นี้หรอก”

“พอได้แล้ว กลับเข้าห้องไปซะ อย่ามาโวยวายอีก”

ฉันไม่พูดอะไร เดินตรงไปที่กล่องใส่เครื่องประดับของน้องสาว เพิ่งจะยื่นมือไปหยิบของพวกนั้นออกมา

กลับถูกใครบางคนคว้าข้อมือเอาไว้หมับ

เป็นพ่อนั่นเอง

“แกจะทำอะไร”

ฉันสะบัดข้อมือออกอย่างสุดแรง ความน้อยเนื้อต่ำใจและความขุ่นเคืองที่สะสมมาตลอดยี่สิบกว่าปีระเบิดออกมาจนหมดสิ้น

“หนูจะเอาไปคืน นี่มันเงินของหนูนะ!”

เสียงระมัดระวังของเซี่ยงหน่วนดังขึ้น

“พี่คะ อย่าโกรธเลย ของพวกนี้หนูให้พี่ หนูไม่เอาแล้วก็ได้”

เมื่อพี่ชายเห็นดังนั้นก็เข้ามากดตัวฉันไว้อย่างแรง

“เซี่ยงหว่าน เธอโวยวายพอหรือยัง! จะต้องทำให้บ้านลุกเป็นไฟเลยใช่ไหม”

ฉันตะโกนใส่หน้าเขา “ฉันก็แค่จะเอาของที่เป็นของฉันคืนมา”

สิ้นเสียงคำพูด เสียง “เพียะ” ก็ดังสนั่น

ฉันถูกตบจนหน้าหัน

แก้มซีกหนึ่งปวดแสบปวดร้อนขึ้นมาทันที หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน

แม่เป็นคนตบฉัน

เธอหอบหายใจแรง แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและรำคาญใจ

“ฉันเลี้ยงแกมาจนโตขนาดนี้ เพื่อให้แกมาแตกหักกับคนในบ้านแบบนี้เหรอ เรื่องแค่นี้ก็เอามาเป็นประเด็น แกนี่มันเห็นแก่ตัวจริง ๆ!”

ฉันกุมแก้มตัวเอง มองสายตาหลายคู่ตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความตำหนิ

เพื่อน้องสาวแล้ว พวกเขาโค่นต้นเซียงจางของฉันไปได้อย่างหน้าตาเฉย และผลาญเงินเก็บของฉันจนเกลี้ยง

พอฉันแค่จะเอาของของตัวเองคืน กลับกลายเป็นคนอกตัญญูและเห็นแก่ตัว

พ่อเดินหน้าบึ้งตึงเข้ามา

“พอได้แล้ว”

“เรื่องเงิน จบลงแค่นี้ ใครก็ห้ามพูดถึงอีก”

คำพูดเบาหวิวเพียงประโยคเดียว ทว่ากลับเป็นดั่งค้อนที่ทุบโต๊ะตัดสินชี้ขาด

ฉันชักนิ้วที่เกือบจะแตะโดนกล่องเครื่องประดับกลับมา

ไม่ใช่ว่าไม่อยากได้ แต่ฉันรู้ดีว่าฉันเอามันไปไม่ได้

ฉันไม่มองพวกเขาอีก ไม่หยิบจับอะไรไปสักอย่าง แล้วหมุนตัวเดินออกจากบ้านหลังนี้ไป

ฉันไปพักที่โรงแรมที่จองไว้ล่วงหน้า

สองวันหลังจากนั้น ฉันก็ไม่ได้กลับบ้านอีกเลย

ที่บ้านไม่มีใครตามหาฉัน ไม่มีใครถามไถ่ว่าฉันหายไปไหน และไม่มีใครสนใจงานแต่งของฉันที่กำลังจะมาถึง

พวกเขายังคงรุมล้อมเซี่ยงหน่วน วิ่งวุ่นจัดการเรื่องต่าง ๆ ราวกับว่าลูกสาวอย่างฉันไม่เคยมีตัวตน

จนกระทั่งถึงวันงาน ท้องฟ้าสดใสโปร่งสบาย

ขบวนรถแต่งงานจอดเทียบอยู่ด้านล่างตรงตามเวลา เฉิงมั่วในชุดสูทสง่างามเดินตรงเข้ามาหาฉันด้วยความมั่นคงในทุกย่างก้าว

“หวานหว่าน ผมมารับคุณแล้วนะ”

ฉันซบลงบนแผ่นหลังของเขา นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บ้านหลังเก่าหลังนั้นจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันอีกต่อไป