เมื่อไม้ถูกโค่น ฉันก็จากมา의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 9

วันรุ่งขึ้น ฉันลองชุดแต่งงานเสร็จแล้วกลับมา ในห้องนั่งเล่นกำลังคึกคักกันใหญ่สวีหย่วน ว่าที่เจ้าบ่าวของน้องสาวก็อยู่ด้วยบนโต๊ะกลางจัดวางผลไม้ไว้ห้าอย่าง พ่อถึงกับหยิบชุดน้ำชาที่ปกติไม่ค่อยกล้าใช้เอามาต้อนรับพวกเขาดีกับสวีหย่วนมาตลอด ไม่ใช่เพราะเกรงใจ แต่หวังว่าในอนาคตเขาจะดีกับน้องสาวให้มากหน่อยส่วนแฟนของฉัน พ่อกับแม่รู้แค่ว่าเขาชื่อเฉิงมั่ว เคยเห็นแต่รูปถ่าย ไม่เคยเจอแม้กระทั่งตัวจริงทุกครั้งที่ฉันเสนอให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมาเจอกัน แม่ก็จะพูดเสมอว่า“ยังไงก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว ช้าเร็วก็ต้องได้เจอ แกชอบก็พอแล้ว”ไม่ใช่ว่ายุ่ง แต่เพราะไม่สนใจ ในเมื่อไม่ใส่ใจฉันจึงพลอยไม่สนใจแฟนที่ฉันหามาด้วยเหมือนตอนสวีหย่วนเห็นฉันปรากฏตัว เขาก็แค่ปรายตามอง ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากทักทายสักประโยคแม้กระทั่งลูกเขยที่ยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านก็ยังรู้เลยว่าในบ้านหลังนี้ใครที่ทำตัวแบบขอไปทีด้วยได้พอน้องสาวเห็นฉัน แววตาก็เป็นประกายขึ้นมา“พี่คะ กลับมาพอดีเลย พ่อกับแม่มีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ”มือที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าชะงักไป ฉันหันไปมองตามสัญชาตญาณพ่อกระแอม“แกกลับมาพอดีเลย เสี่ยวหย่วนก็อยู่ด้วย”“เร

สามวันก่อนงานแต่ง คนทั้งบ้านต่างวุ่นวายกันไปหมดพ่อวุ่นอยู่กับการแจ้งข่าวให้ญาติมิตรกลุ่มสุดท้ายทราบ ปากก็พร่ำบอกว่าหนวนหน่วนของเรากำลังจะแต่งงานแล้วแม่จัดเตรียมสินเดิมของน้องสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลัวว่าจะตกหล่นอะไรไปจนทำให้เจ้าหญิงน้อยของเธอต้องน้อยเนื้อต่ำใจพี่ชายยิ่งแล้วใหญ่ เรียกปุ๊บมาปั๊บ คอยช่วยน้องสาวไปรับเพื่อนร่วมชั้น วิ่งวุ่นทำธุระให้โดยไม่ปริปากบ่นสักคำคนทั้งบ้านยุ่งกันจนหัวหมุน ทว่ากลับไม่มีใครเอ่ยปากถามฉันสักคำว่าเตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว หรือขาดเหลืออะไรบ้างไหมสายตาของฉันทอดมองไปยังโถงทางเดินหน้าประตู ตรงนั้นมีการ์ดเชิญงานแต่งของฉันวางอยู่ สะดุดตาเป็นอย่างมากตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็ม ไม่มีใครเปิดดูเลยแม้แต่คนเดียว และไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่ากำหนดการวันแต่งงานของฉันถูกเลื่อนให้ไม่ตรงกับของเธอตั้งนานแล้วพวกเขาไม่ได้สนใจลำดับพิธีงานแต่งของฉันเลย ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าชีวิตที่เหลือของฉันจะมีความสุขหรือไม่สำหรับพวกเขา ฉันเป็นแค่ลูกสาวส่วนเกินที่บังเอิญแต่งงานพร้อมกัน เป็นเพียงฉากหลังที่คอยขับเน้นให้น้องสาวดูโดดเด่นก็เท่านั้นฉันเปลี่ยนรองเท้าอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินออกจากบ้านไป

งานแต่งของเซี่ยงหน่วนคือวันนี้ คนทั้งบ้านจึงตื่นกันแต่เช้าตรู่จนกระทั่งเสียงตะโกนลุกลี้ลุกลนของเซี่ยงหน่วนดังขึ้น“แม่คะ ห้องพี่ไม่มีคนอยู่ พี่ยังไม่กลับมาอีกเหรอ”แม่ชะงักไปทันที“จะเป็นไปได้ยังไง! วันนี้เธอจะไม่แต่งงานแล้วหรือไง”เซี่ยงหน่วนลากผ้าห่มมงคลสองผืนนั้นออกมาจากห้องนอนของฉัน“พี่เขาไม่ได้เอาอะไรไปเลย แม้แต่ไอ้นี่ก็ไม่ได้เอาไป”พี่ชายโบกมืออย่างไม่ใส่ใจนัก“ไม่ต้องร้อนใจไปหรอก เธอคงตรงไปที่โรงแรมแล้ว เธอเนี่ยนะ ทะเลาะกับที่บ้านครั้งไหนเคยโกรธจริงจังบ้าง”แม่พยายามปัดความรู้สึกแปลกประหลาดในใจทิ้งไป แล้วเออออรับคำ“หนวนหน่วน รีบเก็บของเข้าเถอะ เราไปที่โรงแรมกันก่อน”“งานแต่งของลูกสำคัญกว่า”ครอบครัวของพวกเธอไปถึงโรงแรม แจ้งชื่อห้องจัดเลี้ยงที่จองไว้ล่วงหน้ากับพนักงานต้อนรับแต่พนักงานเห็นเซี่ยงหน่วนแล้วก็ทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย“เอ๊ะ เมื่อวานคุณเพิ่งจัดงานแต่งไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ”“อะไรนะคะ”คนที่ดึงสติกลับมาได้เป็นคนแรกคือเซี่ยงหน่วน“งานแต่งเมื่อวาน เจ้าสาวชื่อเซี่ยงหว่านใช่ไหมคะ”พนักงานต้อนรับพยักหน้า “ใช่ค่ะ งานแต่งเสร็จไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอคะ ทำไมวันนี้ถึงมาอ

ข้อความของพ่อมีเพียงข้อความเดียว“พ่อจ้างทำหีบให้แกใหม่แล้วนะ ตอนกลับมาก็เอาไปด้วยล่ะ”ปกติเขาเป็นคนไม่ค่อยพูด ทุกครั้งที่มีข้อพิพาทใด ๆ เกิดขึ้น เขามักจะเป็นคนตัดสินชี้ขาดในขั้นตอนสุดท้ายเสมอราวกับผู้พิพากษาที่คอยประกาศผลการตัดสิน เพียงแต่ฉันมักจะเป็นฝ่ายแพ้คดีอยู่ร่ำไปการที่เขาส่งข้อความนี้มาได้ ย่อมหมายความว่าเขากำลังยอมก้มหัวให้ ฉันเข้าใจดี แต่ก็ไม่อยากยอมรับมันฉันไม่เปิดอ่านข้อความเหล่านั้นอีก และไม่ได้บล็อกพวกเขาด้วยเพราะฉันยังคิดไม่ออกว่าจะเผชิญหน้ากับพวกเขาอย่างไรดีวันที่ฉันได้รับแจ้งผลการสัมภาษณ์งานจากบริษัทใหม่ว่าสอบสัมภาษณ์ คือวันเกิดของฉันแม่สามีสั่งเค้กก้อนโตมาให้บนหน้าเค้กเขียนไว้ว่า “นางฟ้าหวานหว่าน อายุ 18 ตลอดกาล”เธอทำอาหารไว้อีกเต็มโต๊ะ ฉันพยายามจะเข้าไปช่วยเธออยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จเธอเอาแต่ดันตัวฉันออกมาข้างนอก“วันนี้ลูกใหญ่ที่สุด ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละ”ฉันที่นั่งอยู่บนโซฟาเหม่อไปเล็กน้อยเมื่อก่อนทุกครั้งที่ถึงวันเกิดของฉันกับเซี่ยงหน่วน บนหน้าเค้กจะมีแค่ชื่อของเซี่ยงหน่วนเพียงคนเดียวเพราะตอนเด็ก ๆ เธอเคยร้องไห้งอแงบอกว่าไม่อยากให