บทที่ 9 สร้างความคุ้นเคย

“ฉันถามว่ากี่วัน”

บุรินทร์ทวนคำถามด้วยเสียงที่ดังขึ้น เขามองเห็นท่าทางตื่นตระหนกและแววตาหวาดระแวงของหญิงสาว

“มี่ยังตอบไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อดึงสติ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอเองตั้งตัวไม่ทัน และไม่ได้คาดคิดว่าเหตุการณ์มันจะพลิกผันกลายเป็นแบบนี้

“คิดว่าฉันมีความอดทนกับเธอมากขนาดนั้น?”

“มี่มีความรู้สึกดีๆ ให้เฮียก็จริง แต่มันไม่ใช่แบบนี้”

“…..”

“มี่รักเฮียเหมือนพี่ชายอีกคน”

“แค่พี่ชาย?” บุรินทร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะขยับใบหน้าคมคายเข้าใกล้จนปลายจมูกโด่งสัมผัสกับพวงแก้มชมพูระเรื่อ “แต่ฉันอยากเป็นมากกว่านั้น”

สองมือเล็กกำชายกระโปรงนักศึกษาไว้แน่น หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่

“จูบฉันสิ…” บีบปลายคางของหญิงสาวให้หันกลับมาสบตาเคลื่อนริมฝีปากเข้าหาจนเกือบจะจูบกันอยู่รอมร่อ “จูบฉันแรงๆ”

เดมี่ส่ายหน้าปฏิเสธ ดวงตาที่เคยสดใสค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสั่นคลอน “เฮียเฟย พอแล้ว มี่กลัวนะ”

“ถ้าเธอตกลง ฉันสัญญาว่าจะอ่อนโยนกับเธอ”

“วันนี้มี่เหนื่อย อยากพักแล้วค่ะ”

“คืนนี้นอนกับฉัน”

“เฮียช่วยรับปากก่อนได้ไหม ว่าจะไม่ทำอะไรมี่”

“ฉันจะทำแบบนั้นก็ต่อเมื่อเธอเต็มใจ”

“…..”

แกร๊ก…บานประตูห้องนอนถูกเปิดออก หญิงสาวก้าวเดินเข้ามาในห้องอย่างๆ กล้าๆ กลัว

ห้องนอนขนาดใหญ่ของบุรินทร์ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีดำราคาแพงเกือบทั้งหมด แต่สายตาเจ้ากรรมกลับไปสะดุดบางสิ่งบางอย่างที่วางอยู่บนเตียงนอน

“อันนี้ของเฮียเหรอคะ” เดมี่จ้องมองไปยังตุ๊กตาสีชมพูที่วางอยู่ มันทั้งเก่าและสีซีดดูมอมแมม ตามตัวมีแต่รอยเย็บมากมายคล้ายกับถูกใช้งานมานานมากแล้ว

“ใช่…ของฉันเอง”

ใบหน้าจิ้มลิ้มเอียงคอมองอย่างสงสัย ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นของชายหนุ่ม เธอรู้สึกคุ้นกับตุ๊กตาตัวนี้เหลือเกิน แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

“จำได้ไหม เธอเคยให้ฉันเก็บไว้ก่อนที่จะหนีไปอยู่เมืองนอก” มาเฟียหนุ่มเดินเข้าไปสวมกอดหญิงสาวไว้แน่นจากทางด้านหลัง สูดดมกลิ่นกายหอมของเธอซ้ำๆ ไม่ยอมห่างไปไหน

“มันนานมากแล้ว มี่จำไม่ได้แล้วค่ะ”

“จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอแค่เธอกลับมา”

“…..” เดมี่หยุดนิ่งเมื่อคนตัวสูงที่ยืนอยู่ทางด้านหลังรวบผมยาวสลวยเป็นหางม้า ก่อนจะลงมือถักผมเปียสองข้างให้เธออย่างเบามือ

“ตอนเด็กเธอชอบให้ฉันถักผมเปียสองข้างแบบนี้” บุรินทร์มองไปยังหญิงสาวตรงหน้า ถึงแม้ว่าเดมี่จะโตเป็นสาวมากแล้ว แต่สำหรับเขาเธอยังเป็นเด็กตัวอ้วนแก้มกลมที่น่าเอ็นดูอยู่เสมอ

ตอนเด็กเคยน่าเอ็นดูยังไง จนถึงตอนนี้ยังคงเหมือนเดิม พวงแก้มอมชมพูและดวงตากลมโตคู่นั้น ทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์ ละสายตาไปจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว

ไม่คิดเสียดายที่ตัดสินใจเอามาเลี้ยงดู

“เดมี่…”

ราวกับหลุดตื่นจากภวังค์หลังจากได้ยินเสียงเรียกแผ่วเบาของชายหนุ่ม เดมี่ค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้า ท่าทางอ่อนโยนของบุรินทร์ทำให้เธอหวั่นไหวเริ่มวางใจขึ้นมาบ้างแล้ว

“อยากได้อะไร ฉันจะให้ทุกอย่าง” ฝ่ามือหนาเอื้อมเข้าไปลูบไล้ที่ใบหน้าจิ้มลิ้ม พลางหลับตาลงช้าๆ ปลายนิ้วเรียวสัมผัสริมฝีปากบางเบาๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสัมผัสที่รุนแรงขึ้นจนเธอขยับตัวถอยห่าง “ขอแค่เป็นเด็กดี เป็นของฉันคนเดียว”

“มี่จะเป็นเด็กดี”

“ถอดเสื้อผ้าออกสิ จะได้อาบน้ำพร้อมกัน”

“เฮียช่วยออกไปก่อนได้มั้ย มี่อายนะ”

“มีอะไรต้องอาย ฉันเห็นของเธอมาหมดแล้ว”

“หมายความว่าไงเหรอคะ”

“…..” บุรินทร์ไม่ได้ตอบคำถามแต่เลือกที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ เอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอออกอย่างเบามือ

“ในห้องของมี่มีกล้องวงจรปิดเหรอคะ”

“ก็ประมาณนั้น”

“…..” เดมี่ยกมือขึ้นลูบหน้าอีกครั้งอย่างประหม่าให้กับความคิดและการกระทำของบุรินทร์ที่ดูบิดเบี้ยวไม่เหมือนคนปกติทั่วไป

เธอเริ่มหวาดกลัวและไม่แน่ใจว่าจะรับมือกับคนอย่างบุรินทร์ไปได้อีกนานแค่ไหน

ไม่กี่นาทีต่อจากนั้น เสื้อผ้าที่สวมใส่ถูกชายหนุ่มถอดออกจากร่างกายจนหมดสิ้น เหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่าที่ยืนอยู่ตรงหน้า

มาเฟียหนุ่มไล่สายตามองหญิงสาวอย่างเปิดเผย เดมี่เป็นคนแรกที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงได้มากขนาดนี้

“ฉันแทบจะทนไม่ไหว อยากเป็นผัวเธอตอนนี้เลย”

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นพร้อมความรู้สึกที่ตบตีกันอยู่ภายในใจ ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยอยู่ร่วมห้องและเปลือยกายต่อหน้าผู้ชายคนไหนแบบสองต่อสองมาก่อน

“เฮียอย่ามองแบบนั้นได้ไหม”

“ไม่ให้มองหน้าแล้วจะให้มองอะไร” ไม่ถามเปล่าแต่ยังเคลื่อนสายตาลงมาหยุดที่หน้าอกอวบอั๋น ค่อยๆ ไล่ต่ำจนมาหยุดอยู่ที่ความเป็นสาวขาวเนียน

พรึ่บ! ร่างของหญิงสาวลอยขึ้นเหนือพื้นเมื่อถูกชายหนุ่มอุ้มกระเตงเดินเข้ามาในห้องน้ำทั้งที่สภาพกำลังเปลือยเปล่า เป็นครั้งแรกที่คนทั้งสองได้ใกล้ชิดกันมากขนาดนี้

“เฮียเฟย ปล่อยมี่ลงนะ”

“อยู่นิ่งๆ”

เดมี่ยอมทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย มองเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่โดยมีบุรินทร์ยืนซ้อนทับอยู่ทางด้านหลัง

“ฉันเห็นของเธอแล้ว เธอเองก็ควรจะเห็นของฉันบ้าง” ไม่พูดเปล่าแต่ยังถอดเสื้อผ้าราคาแพงที่สวมใส่โยนลงบนพื้นห้องน้ำราวกับไม่คิดเสียดาย

“เฮียเฟย…” ริมฝีปากบางสั่นระริกมองเห็นร่างกายกำยำที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ รอยสักที่มีอยู่บนท่อนแขนแกร่งและเต็มแผ่นหลัง ทำให้บุรินทร์ดูน่าเกรงขามจนต้องหลบสายตา

สัมผัสได้ถึงความเป็นชายที่กำลังตื่นตัวเสียดสีอยู่ที่บั้นท้ายของเธอไปมา

หญิงสาวหลับตาปี๋ไม่กล้าจินตนาการอะไรที่มากกว่านั้นรู้แค่ว่ามันต้องใหญ่มากแน่ๆ

ฝ่ามือของบุรินทร์เริ่มอยู่ไม่นิ่งบีบเคล้นที่ทรวงอกอวบอิ่มก่อนจะเคลื่อนต่ำลงมาลูบไล้บนจุดอ่อนไหวกลางกายจนเธอสะดุ้งอยู่หลายครั้ง

“ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรมี่ไง”

“แล้วใส่เข้าไปหรือยัง”

“อื้อ…เฮียเฟย…มี่กลัว ช่วยเอานิ้วออกไปก่อนได้ไหมคะ”

“อย่าทำหน้าอ้อนแบบนั้น เดี๋ยวฉันเปลี่ยนใจอยากใส่อย่างอื่นเข้าไปแทน”