Jake Lack วิศวะไร้รัก

Jake Lack วิศวะไร้รัก

Because in his heart There was never room for our stories.

เพราะในใจของเขาไม่เคยมีพื้นที่ให้กับเรื่องราวของเราเลย

‘จำเอาไว้นะลูก ถ้าลูกไม่อยากได้ยินหรือไม่อยากฟังอะไร แค่ลูกหลับตาเรื่องทุกอย่างที่ลูกได้ยินก็จะเป็นเพียงแค่ความฝันยามที่ลูกหลับ’

‘จริงเหรอฮะ’

‘จริงสิลูก มาหนุนตักแม่มา แม่จะกล่อมให้ลูกนอนเองนะ’

ศีรษะเล็กเอนหนุนตักของผู้เป็นแม่ ขณะเงยหน้ามองใบหน้าสวยหวานหากแต่ว่ากลับถูกเติมเต็มไปด้วยแววตาที่เศร้าหมอง ทว่ารอยยิ้มของผู้ให้กำเนิดยังคงสดใสทุกครั้งที่มองมา สัมผัสจากมือที่อบอุ่นลูบไล้ศีรษะและขับขานบรรเลงเพลงกล่อมเพื่อกลบเกลื่อนเสียงอะไรก็ตามแต่ที่เข้ามาในโสตประสาทของเด็กน้อยวัยเพียงแค่สิบขวบ ใช่ว่าจะไม่รู้ประสีประสาอะไร ถ้อยคำมากมายที่เต็มไปด้วยคำโสมมทะลุผ่านห้องนอน

และใช่ แค่เพียงได้มองใบหน้าสวย มองริมฝีปากบางที่ขยับขึ้นลงเพื่อร้องเพลงกล่อมให้หันมาโฟกัสแค่ผู้เป็นแม่ ที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของลูกชายตัวน้อย

‘เพียงแค่ลูกนึกถึงแม่ จดจำเพลงกล่อมของแม่เอาไว้เวลาที่ลูกอยากจะหนีจากโลกภายนอก แม่จะอยู่ข้างๆ ลูกเสมอ’

‘ผมรักแม่ฮะ’

‘แม่ก็รักลูก รักมากที่สุดในชีวิตของแม่’

‘เจ้านกขมิ้นเหลืองอ่อนเอย ค่ำแล้วจะนอนที่ตรงไหน นอนที่ไหนก็นอนได้...’ (เพลงกล่อมลูก - นกขมิ้น)

“เฮ้ย! ตื่นได้แล้วมึง เดี๋ยวเพื่อนมึงก็โผล่จากบึงมานอนข้างๆ หรอก”

ปลายเท้าของใครบางคนสะกิดให้ผมตื่นจากความฝันที่ทุกครั้งยามหลับตา มักจะนึกถึงผู้เป็นแม่อยู่เสมอ ดวงตาคมเหลือบมองร่างสูงที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์โน้มตัวโก้งโค้งชะโงกหน้ามามองว่าผมตื่นหรือยัง พอเห็นว่าลืมตาก็ขยับไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนประจำหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ ลุกขึ้นนั่งพลางยกมือยีเส้นผมสีดำสนิทและเอี้ยวหน้ามองไอ้ตัวที่มาปลุกผม ตอนนี้มันกำลังนั่งออดอ้อนออเซาะคู่หมั้นของตัวเองอยู่จนผมส่ายหน้าไปมา

“พี่เจค ทานแซนวิชด้วยกันไหมคะ”

“ไม่เป็นไร”

“นี่ชามะนาวค่ะ หนูซื้อมาฝาก” คนตรงหน้าดันแก้วชามะนาวของโปรดมาให้ ส่งผลให้ไอ้ตัวที่นั่งกอดคอคู่หมั้นเด็กวิศวะคอมฯ ปี 2 ทำหน้าบูดบึ้งใส่ผมที่ไม่คิดจะแคร์ว่ามันจะรู้สึกยังไง

“หนูทำแบบนี้อีกแล้วนะนินิว”

“หนูทำอะไรคะ” เอาอีกแล้ว... เหี้ยโฬม หาเรื่องเมียตัวเองเพราะผมอีกตามเคย

“ก็หนูแคร์ไอ้เจค”

“พี่เจคเป็นเพื่อนพี่โฬมนะคะ ที่สำคัญพี่เจคก็เหมือนพี่ชายของหนู”

“แต่เมื่อก่อนหนูเคยหวั่นไหวกับมันอะ!” ไอ้โฬมตวาดใส่ผมพลางมองหน้านิ่งๆ “กูเกลียดมึง”

“ไม่ได้ขอให้ชอบ” ผมตอบแค่นั้นก็ดูดชามะนาวกินหน้าตาเฉย “ช่วยไม่ได้”

“มึงกำลังจะบอกว่าที่เมียกูเคยหวั่นไหวกับมึง เพราะมึงหล่องี้?”

“มั้ง”

“เหี้ยเจค” ทั้งที่มันกับนินิวคู่หมั้นสาวหมั้นกันอย่างเป็นทางการ ใครต่อใครในคณะหรือมหาลัยก็รู้กันหมด ไอ้เวรตะไลเพื่อนตัวดีก็ยังคงหึงผมกับเมียมัน ใช่ ผมเพิ่งจะรู้ว่านินิวเคยหวั่นไหวกับผม หากแต่ว่าผมกลับไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอ ไม่สิ ต้องบอกว่ากับผู้หญิงทุกคนเลยก็ว่าได้ “หนูหวั่นไหวกับเพื่อนพี่ เพราะมันหล่อกว่าพี่ใช่ไหม”

“พี่โฬม” นินิวหลับตาลงถอนหายใจและเรียกชื่อมันเสียงเย็น “ยังไม่หยุด หนูโกรธจริงๆ นะ”

“เอ่อ...” พอเห็นว่าเมียตัวเองเอาจริง มันก็กระพริบตาถี่รัวพลางเสมองผมที่ยักไหล่ไหว ไม่ต้องมาขอความเห็นเลยผมไม่มีทางช่วยมันแน่นอน สมน้ำหน้านะนิสัยชอบแกล้งเมียตัวเองและสุดท้ายก็มาโดนโกรธทีหลัง มันทำตัวเอง ผมไม่เกี่ยวด้วยเลยแม้แต่นิด “อะ โอเค เรื่องมันผ่านมาแล้วก็ให้มันแล้วกันไป”

“หึ” ผมยกยิ้มมุมปากก่อนจะเหลือบมองร่างสูงของใครอีกคนที่สวมเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูเหมือนกัน เดินพ่นควันบุหรี่มาแต่ไกล พอมาถึงโต๊ะประจำก็ทิ้งตัวลงนั่งยกเท้าพาดบนโต๊ะจนไอ้โฬมเอากล่องแซนวิชหลบแทบไม่ทัน

“สัตว์เกียร์ ของแดก”

“กินมั้ง”

“น้องปั้นหยาไม่ทำให้แดกหรือไง” ไอ้โฬมคือตั้งแต่มีเมียก็หวงของกินจากเมียตัวเองมากจนผมกลอกตาขึ้นบน

“น้องไปค้างกับปลายฟ้าที่ร้านเจ๊นัตตี้”

“อ๋อ ถึงว่า... เมื่อคืนทักชวนกูไปผับ LC” ขมวดคิ้วสบตากับไอ้เกียร์ที่คีบบุหรี่ออกจากปาก เพราะนินิวเป็นฝ่ายดันแซนวิชจากมือไอ้โฬมให้มัน “เผอิญว่ากูไม่ว่างไง กำลังสร้างครอบครัวกับเมียอยู่”

“พี่โฬม” นินิวตีมือลงบนท่อนแขนแกร่งพลางมองหน้าผมกับไอ้เกียร์ เห็นถึงแก้มนวลแดงระเรื่อราวกับลูกมะเขือเทศ “นะ หนูไปหาเพื่อนแล้ว เอาไปเลย!”

“เขินอะไรของหนู พี่หมายถึงเราสร้างครอบครัวกันจริงๆ ไม่ใช่เหรอ เล่นเกมกันน่ะ”

“พี่โฬม!”

“เมียพี่แอบทะลึ่งนะเนี่ย” ไอ้โฬมเอื้อมมือไปจี้เอวนินิวที่หันมาตีมือมันอีกรอบ ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวไปไกล ทิ้งไว้แค่เสียงหัวเราะของไอ้โฬมและใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ก็นับตั้งแต่มีเมียมันก็ไม่ได้เล่นพนันเลย ยกเว้นพนันรถที่นินิวให้ได้ นอกนั้นคือห้ามเด็ดขาดไอ้โฬมเองก็แลดูสดใสมากขึ้นด้วยนะ จากผู้ชายที่คิดว่าคงหาเมียได้ยาก

หมั้นนำหน้าไอ้เกียร์ไปแล้วไง...

“แล้วห้องเป็นไง” ผมดูดชามะนาวจนเกือบหมดแก้วเสมองไอ้เกียร์ที่กัดแซนวิชเข้าปาก

“ดี” ตอบแค่นั้น ปกติของผมนั่นแหละพวกมันเข้าใจนิสัยของผมดีว่าพูดน้อยและขี้เกียจพูดมากแค่ไหน ขยับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หินอ่อนยกมือปิดปากเพื่อหาวออกมา รู้สึกง่วงนอนตลอดเวลาเลยแหะ “พอไปได้”

“แข่งรถชนะทุกรอบ มีเงินเยอะกว่ากูอีกมั้ง” ไอ้โฬมเบ้ปากใส่ผมพลางหยิบแก้วกาแฟเย็นขึ้นมาดูด “สบายเลยดิ ไม่ต้องพึ่งพาเงินคุณลุงแล้ว จะตัดบัตรไม่ให้รถขับ แล้วไงไม่ได้แคร์”

“อือ”

“หายนานขนาดนี้ จะดีเหรอ” คำถามนี้เป็นของไอ้เกียร์ที่ทำให้ผมกำแก้วชามะนาวในมือ คงดีสำหรับเขานั่นแหละและมันก็ดีสำหรับผมด้วยที่จะได้ไม่ต้องทนให้ถูกเหยียบย่ำจนแทบจะไม่ใช่คน “บางเรื่องเล่าสู่กันฟังได้”

“...” ผมเข้าใจถึงความหมายที่ไอ้เกียร์ต้องการจะสื่อ หากแต่ว่าผมไม่ได้พร้อมจะเล่าไง ดังนั้นจึงลอบมองใบหน้าของเพื่อนทั้งสองที่ถึงแม้จะไม่ได้กดดัน ก็พยายามบอกเสมอว่ามีอะไรควรคุยกันไม่ใช่ปิดกั้น

“เข้าใจปะ ใครทำเหี้ยไรให้บอก ไม่สิ บอกแค่กูพออย่าบอกไอ้เกียร์”

“ทำไม?”

“กล้าพูดนะไอ้เวร กูไม่อยากเห็นภาพมึงตอนนั้นไง” ไอ้โฬมคงจะหมายถึงตอนที่ไอ้เกียร์รุมยำไอ้แฟนเก่าของปั้นหยา บางทีมันอาจจะเป็นเหตุผลที่ผมไม่อยากเล่าเรื่องที่เจอภายในครอบครัวตัวเองให้ไอ้เกียร์ฟัง ถึงผมจะหยุดมันได้... ใช่ว่าจะหยุดได้ตลอดนี่นา สำหรับมันใครทำให้รู้สึกหงุดหงิดหรือมาทำให้คนข้างกายต้องเจ็บปวด มันแทบจะไม่สนใจอะไรเลยด้วยซ้ำ แม้กระทั่งตัวของพ่อแม่มันเองก็ตาม “ก่อนหน้านั้นกูก็เจอน้องอัญชันด้วย”

อัญชันเหรอ

“น้องถามหามึง บอกว่าคุณลุงเป็นห่วงมึงมากที่หนีหายออกจากบ้านไปหลายเดือน” ชื่อของคนอีกหนึ่งคนที่ทำให้ผมอยากหนีออกจากบ้านหลังนั้นให้เสียพ้นๆ และไม่อยากเจอกับเธอด้วย “กูถามจริงนะ มึงกับอัญชัน...”

“ไม่มีอะไร”

“แต่น้องเหมือนมีนะ” ไอ้โฬมถามย้ำ

“บอกว่าไม่มีก็ไม่มี” พอเห็นว่าผมเริ่มขึ้นเสียงไอ้โฬมก็ถอนหายใจเสมองไอ้เกียร์

“โอเค”

“ไม่ได้บอกใช่ไหม”

“ถ้ากูบอก ป่านนี้มึงคงด่าหัวกูแล้วล่ะ” หมายถึงบอกที่อยู่ของผมให้กับอัญชันรู้นั่นแหละ เป็นเรื่องเดียวที่ไม่อยากให้เธอรู้ว่าผมอยู่ที่ไหน มันไม่ปลอดภัยสำหรับตัวของเธอและรวมไปถึงผมด้วย “เออ!”

“ตกใจหมด” ไอ้เกียร์กำลังพิมพ์ข้อความคุยกับเมียตกใจเกือบทำมือถือร่วงที่ไอ้โฬมแผดเสียงขึ้นมา “อะไร”

“มีใครเคยกินคุกกี้จากสนามแข่งปะ”

“คุกกี้” ผมเลิกคิ้วถามไอ้โฬมที่พยักหน้ารับ

“แม่งโคตรอร่อย! นินิวซื้อมากิน แบ่งให้กูกินด้วย มันอร่อยมากราคาก็ถูก”

“อ้อ” ไอ้เกียร์ลากเสียงยาวพลางเอามือถือยัดใส่กระเป๋ากางเกง “เด็กหญิงกับเด็กชายมาขาย”

“ถูก น้องทำเองด้วยนะ นินิวถามอะทำหน้าแบบนี้ยังไม่เคยแดกใช่ปะไอ้เจค” ผมส่ายหน้าไปมา ปกติผมเป็นพวกที่ไม่ค่อยชอบกินของพวกนี้สักเท่าไหร่ “ลองดู”

“ไม่ชอบ”

“ไม่ลองมึงจะรู้เหรอ” ไอ้โฬมกลอกตาขึ้นบนพลางถอนหายใจอย่างหงุดหงิด “บางสิ่งบางอย่างก็ต้องลองก่อน ถึงจะรู้ว่าชอบหรือไม่ชอบ”

“...”

“ยังไม่ลองแล้วบอกว่าไม่ชอบ ระวังจะพลาดของดีๆ ไอ้เวร!”

ของบางอย่างมันไม่จำเป็นต้องลองแล้วถึงจะชอบ ในเมื่อถ้าไม่ชอบจะต้องลองให้เสียเวลาทำไมกันล่ะ ผมได้แต่ตอบไอ้โฬมในใจเพียงแค่ไม่อยากคุยกับมันให้ยืดยาว คว้าซองบุหรี่มาร์โบโล่ เมนทอลแบบเดียวกับของไอ้เกียร์ขึ้นมาสูบ ปกติผมมักจะสูบไม่บ่อยเหมือนไอ้เกียร์กับไอ้โฬม มักจะสูบเวลาที่อยากสูบเท่านั้น

“แล้วหาของเจอหรือยัง”

“ไม่เจอ”

“คงจะเจอหรอกนะ ผ่านมาตั้งแต่ปีกว่าละ” ไอ้โฬมปิดท้าย ของที่ว่าคือของสำคัญที่ทำหล่นหายไปเมื่อหนึ่งปีก่อน “เอาไงล่ะมึง”

“พลิกสนามหาก็ไม่เจอ” ผมใช้เวลาตลอดครึ่งปีเพื่อตามหาของสำคัญ ทว่ามันกลับหายสาบสูญไปก็เลยทำให้ผมหมดหวังจะตามหามัน ในเมื่อมันหายไปแล้วก็คงต้องช่างมันนั่นแหละ

“เสียดายแทนว่ะ ไม่น่าสะเพร่าเลย”

“ช่างเถอะ”

บอกปัดไอ้โฬม ถึงจะเสียใจเพราะมันเป็นของสำคัญมากๆ ในชีวิตของผม แต่ผมก็คงทำอะไรมากไม่ได้เพราะต่อให้ไปแจ้งความของหายมีรูปภาพก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร ขนาดที่ว่าผมระดมคนในสนามแข่งรถมาช่วยกันหามันก็ยังไม่เจอเลย ดังนั้นของบางอย่างถ้าหากมันหลุดมือไปแล้วก็คงไม่สามารถวนกลับมาอยู่ที่เดิมได้หรอก

ผมพยายามแล้วไม่ใช่ว่าไม่ได้พยายามนะ ในเมื่อลองได้พยายามแล้วสุดท้ายมันไม่ได้ผล... ผมก็ต้องปล่อยมันไป แม้ลึกๆ จะเสียดายจนมาถึงทุกวันนี้ก็ตาม

[50%]

*----------------------------------------------------*