7 ซุ่มซ่ามจริง...

เมื่อคืน... กว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบ ๆ เที่ยงคืน ใบหน้างามของเธอจึงดูเหมือนยังไม่ตื่นดีเท่าไร สติที่จำเป็นต้องใช้ก็ไม่ค่อยเต็มร้อย เหตุเพราะแม่บังเกิดเกล้าของเธอกลับมาตอนสี่ทุ่มก็จริง แต่ท่านก็ต้องสระผม อาบน้ำ และลบเครื่องสำอางออกจากใบหน้าให้หมดจดซึ่งสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้น มักจะเป็นหน้าที่ของคนที่ประโคมมันเข้าไปอย่างชื่นชีวาไง

เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นไม่บ่อยหรอก นานทีมีหน หญิงสาวจะต้องปรนนิบัติคนเป็นแม่ก็ตอนที่ท่านออกงานสังคมกับคุณลุงโดยลูกสาวอย่างเธอก็มีหน้าที่อย่างที่ได้บอกไป ซึ่งทักษะต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นการแต่งหน้าทำผมหรือกระทั่งงานบ้านงานเรือนที่เธอได้ ทุกอย่างล้วนแล้วแต่ถูกบังคับขู่เข็ญให้ต้องเรียนเสริมทั้งนั้น

ชื่นชีวาจึงทำกับข้าวเก่ง แต่งหน้าเก่ง ทำผมเก่ง ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ต้องเรียนไว้เผื่อว่าวันไหนวรรณรสาจะเรียกใช้ อีกทั้งยังเรียนเก่งมาก ๆ เพื่อเป็นที่เชิดหน้าชูตา และในส่วนของการเรียนเธอทำได้อย่างดี

หากในที่ทำงานเธอกลับกลายเป็นคนที่ใช้ไม่ได้ ยิ่งคนที่เพิ่งจบมาได้ไม่กี่วันอย่างเธอ แถมยังเป็นเด็กเส้นที่ถูกเจ้าของบริษัทฝากเข้าทำงาน ท้ายที่สุดแล้วพอเข้าไปทำงานก็กลายเป็นเบ๊ของคนอื่นอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่าใครจะสั่งให้ทำอะไรเธอก็ต้องพยักหน้ารับ

วันที่สองของการทำงานจึงไม่ต่างอะไรจากวันแรกเท่าไรนัก หน้าที่หลักของชื่นชีวาในตอนนี้ก็คือการชงกาแฟให้กับพี่ ๆ ในส่วนต่าง ๆ ถ่ายเอกสาร เดินเอกสาร ลงข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่าที่คนไม่รู้ระบบอะไรสักอย่างจะทำได้ ต่อให้มีคนสอนงานก็จริง แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะว่างมาเอาใจใส่เธอเสียเมื่อไร 

หญิงสาวเลยจำเป็นต้องจดต้องจำอันไหนที่เรียนรู้เองได้ก็เรียนรู้ไปซึ่งอันที่จริงเธอก็ไม่ได้อึดอัดใจกับการทำงานหรือคนในองค์กรหรอก แต่รู้สึกสบายจนเกรงใจคนอื่นมากกว่า

“แจ่มใส พี่ขออเมริกาโน่อีกสักแก้วจะได้ไหม”

ระหว่างที่นั่งหาวอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ชื่นชีวาก็เด้งตัวขึ้นเมื่อมีคนเอ่ยเรียกชื่อเล่นพร้อมกับสั่งกาแฟที่ต้องการซึ่งคนที่รอคำสั่งอยู่แล้วก็รีบเด้งตัวขึ้นตอบรับ 

“ได้ค่ะ”

แล้วดูสิ่งที่เธอต้องทำก่อนเถอะ แต่ละวันแต่ละอย่าง จะไม่คิดว่าแม่เพ้อเจ้อจนน่าหัวเราะเยาะได้อย่างไรกับการวางแผนให้เธอเข้าไปอยู่ในบอร์ดบริหารในระยะเวลาห้าปีอย่างที่ท่านวางไว้ 

แต่ก่อนที่จะก้าวเดินไปยังห้องพักพนักงาน ร่างอวบอัดภายใต้เสื้อเชิ้ตและกระโปรงทรงเอเรียบร้อยก็หันไปมองเหล่าพี่ ๆ กราฟิกที่นั่งเรียงรายเป็นสัดเป็นส่วนอยู่ในคอกของตัวเองซึ่งแต่ละคนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสบาย ๆ เป็นตัวของตัวเอง คงมีแต่เธอเท่านั้นแหละที่เรียบร้อยเหมือนผ้าที่พับไว้... ก่อนจะตะโกนถาม

“มีใครเอาอะไรอีกไหมคะ แจ่มจะทำมาให้...” 

เพราะตอนนี้เธอว่างอยู่ เมื่อคนที่ต้องสอนงานมีงานล้นมือ ส่วนงานที่สั่งไว้ตั้งแต่เช้าชื่นชีวาก็ทำเสร็จหมดแล้ว ทั้งที่จริงพี่เลี้ยงหนุ่มตั้งใจให้เธอทำมันทั้งวัน และทันทีที่สิ้นเสียงของเธอ เหล่าบรรดาพี่ ๆ กราฟิกฯ ก็ตะโกนลั่นสั่งการส่งผลให้พนักงานชงกาแฟตาลีตาเหลือกจำเป็นต้องหากระดาษกับปากกามาจดพัลวัน เพราะบ่ายแก่ ๆ อย่างนี้ใคร ๆ ก็คงต้องการคาเฟอีนทั้งนั้น แต่ที่ไม่ลุกไปสั่งก็คงเป็นเพราะงานที่ล้นมือจนขยับไม่ได้

“ลาเต้ 3 อเมริกาโน่ 4 คาปูฯ 4 ...” 

ชื่นชีวาเอ่ยทวนระหว่างที่เดินไปข้างหน้าพร้อมกับพยายามนึกว่าแต่ละอย่างมันต้องใส่ส่วนผสมอะไรลงไปบ้าง และด้วยความที่ใจจดจ่ออยู่กับหน้าที่ที่ตัวเองได้รับมอบหมาย หัวสมองก็เอาแต่คิดว่าจะทำแต่ละอย่างออกมาให้อร่อยที่สุด หญิงสาวจึงไม่ได้ระวัง... รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่หน้าผากของเธอชนเข้ากับอะไรบางอย่าง 

“อุ๊ย”

เป็นการอุทานที่ไม่ได้สื่อถึงความเจ็บปวดหรือตกใจ ชื่นชีวาเพียงแค่รู้สึกผิดที่เป็นคนซุ่มซ่าม ไม่ดูตาม้าตาเรือ เช่นนั้นแล้วตอนที่เห็นว่าระดับสายตาจองตัวเองอยู่ที่หน้าอกของอีกฝ่าย เธอจึงหยุดนิ่งเอาไว้ก่อนเพื่อพิจารณาว่าควรพูดอะไรออกมา

“ซุ่มซ่าม”

หากเสียงที่คุ้นเคยของคู่กรณีทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นทันควัน ไม่เพียงเท่านั้นเรียวปากสวยยังยิ้มกว้าง ในใจก็โลดแล่นด้วยความดีใจเพราะไม่คิดมาก่อนว่าเธอจะมีโอกาสเจอกับฌานในที่ทำงานแห่งนี้ได้

เพราะปกติแล้วเธอกับเขาจะอยู่กันคนละชั้นละแห่ง ฌานทำในส่วนของงานบริหารและดูภาพรวมของงานที่จะปล่อยออกไป ส่วนชื่นชีวาก็อย่างที่เห็น... วัน ๆ เธอวนเวียนอยู่กับงานบริการจนไม่เป็นอันทำอะไร กว่าจะมีโอกาสได้เจอกันก็ตอนที่กลับไปเจอเขาที่คอนโดฯ ซึ่งเป็นเวลาหลังเลิกงาน

“คุณฌา...”