8 คนรักของเขา

แต่เพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มของชื่นชีวาก็ต้องหายวับ เรียวปากโค้งมนเมื่อสักครู่ก็กลับกลายเป็นเหยียดตรง แก้มที่แดงระเรื่อตลอดเวลาก็แปรเปลี่ยนเป็นขาวซีด ไม่เพียงเท่านั้นดวงตาเฉี่ยวสวยคู่งามก็ยังเต็มไปด้วยความหม่นหมอง เมื่อมีโอกาสได้เห็นว่าฌานไม่ได้ยืนอยู่ลำพัง หากยังมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนข้างกาย

แถมแขนของทั้งสองคนยังเกาะเกี่ยวกันไว้ ไม่บอกก็ควรรับรู้ได้ ว่าความสัมพันธ์ที่มีให้กันนั้น มันลึกซึ้งเกินกว่าที่จะเป็นคนรู้จัก ซึ่งความใกล้ชิดในระดับนี้... แม้แต่เพื่อนสนิทก็เป็นไม่ได้

เพียงแต่ชื่นชีวาไม่เคยเห็นมาก่อน อันที่จริงไม่ยักจะรู้ด้วยว่าเขามีผู้หญิงคนอื่น เมื่อความสัมพันธ์ลับ ๆ ของเธอกับเขายังคงดำเนินต่อไปเช่นปกติ ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีว่าจะเลิกรากับเธอ ความต้องการของเขายังคงสม่ำเสมอ และบางทีก็มากกว่าเดิมด้วยซ้ำ เพราะเธอไม่ได้เป็นเด็กเหมือนเมื่อก่อน หากแต่อยู่ในวัยทำงานที่ไปไหนมาไหนแบบอิสระได้

“หมายความว่ายังไง...”

 ชื่นชีวาพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกชัดเจนว่าเสียใจด้วยความที่ยังเป็นเด็ก ด้วยอายุที่ห่างกันถึงสิบปี... 

เธอจึงไม่สามารถควบคุมสีหน้าและความรู้สึกของตัวเองได้อย่างที่อีกฝ่ายทำ แม้จะทราบดีว่าอย่าให้ใครรู้ลึกตื้นหนาบางของความสัมพันธ์ที่มีให้กันไปมากกว่าการที่เธอเป็นน้องสาวต่างสายเลือดของเขา หากในยามที่เข้าตาจนจริง ๆ คนที่ชัดเจนมาตลอดว่ารู้สึกอย่างไร ก็เก็บสีหน้าไม่ได้ นอกจากความขาวซีด ยังเหยเก อีกทั้งคำถามที่เอ่ยออกไปยังทำให้ชายหนุ่มเกิดความไม่พอใจ

“ไปกันเถอะครับ” 

นอกจากนั้นฌานยังเมินเฉย ไม่คิดจะตอบคำถามและเลือกที่จะเดินผ่านหน้าเธอไปพร้อมกับปล่อยให้แขนล่ำถูกสาวสวยคนนั้นควงไว้อย่างไม่เกรงใจสายตาชาวบ้าน

ซึ่งชื่นชีวาได้แต่มองตามด้วยความเจ็บช้ำจะว่าไปแล้วนี่ถือเป็นครั้งแรกที่เธอมีโอกาสได้เข้าใจแบบจริงจังว่าเรื่องราวของเธอกับเขาคงเป็นไปไม่ได้ ที่ผ่านมาเธอก็เอาแต่หลอกตัวเองว่าสักวันเขาคงใจอ่อน ช่วงเวลาดี ๆ ที่มีร่วมกันคงทำให้เกิดความผูกพัน และมันน่าจะเหนียวแน่นมากพอที่จะยึดโยงสองใจไว้

ทั้งที่ความเป็นจริงก็รู้อยู่แก่ใจ ชายหนุ่มเองก็พูดตั้งแต่ต้น... เขาไม่คิดจะแต่งงาน ไม่อยากมีครอบครัว และสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราสองคนก็เป็นแค่เพียงความต้องการทางร่างกาย จะไม่มีการพัฒนาไปเป็นอย่างอื่นที่มากกว่านี้

ชื่นชีวารู้มาตลอดมากกว่านั้นเธอยังเข้าใจเขาดีด้วยความรัก ความหลงใหล ความสงสาร ความเห็นใจ ที่มากที่สุดก็คงเป็นความเข้าใจที่เธอมีให้ เพราะรู้ว่าที่ผ่านมาเขาต้องพบเจอเรื่องราวเลวร้ายอะไรบ้างจึงทำให้เธอยอมรับเงื่อนไขของเขา และยัดเยียดตัวเองให้อยู่เคียงข้างกับชายหนุ่ม ทั้งที่สิ่งเดียวที่เขาต้องการจากเธอก็คือปลดปล่อยความต้องการทางกายก็เท่านั้น

เธอไม่ได้คิดเผื่อเลยว่าวันหนึ่งสิ่งที่เขาเคยพูดไว้อาจกลายเป็นแค่ลมปากลอย ๆ ถ้าวันหนึ่งฌานได้มีโอกาสเจอคนที่ถูกใจ เจอผู้หญิงที่ตรงใจเขาจริง ๆ อะไรพวกนั้นอาจกลายเป็นโมฆะ

และเธอเองก็ต้องเป็นฝ่ายที่เสียใจ เมื่อเธอแสดงออกชัดเจนว่ารักเขาตลอดมา ตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้ากระทั่งวันนี้... แม้จะต้องเจอกับการหักหาญน้ำใจสักกี่ครั้ง แต่มันก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงความรู้สึกของเธอได้เลย

โง่จริง ๆ ด้วย โง่เหมือนอย่างที่ท่านพูดไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

“แจ่มใส ช่วยหาน้ำหาท่าไปเสิร์ฟให้แขกหน่อยได้ไหมจ๊ะ”

“ได้ค่ะ” 

ชื่นชีวารับคำสั่งด้วยน้ำเสียงเอื่อย ๆ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเพราะภาพที่เห็นก่อนหน้า

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็สามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยเฉพาะงานชงกาแฟแล้วด้วยเรียกได้ว่า เป็นที่พอใจของทุกฝ่าย ชื่นชีวาไม่เพียงแค่ถามว่าแต่ละคนจะเอากาแฟประเภทไหน แต่ทุกครั้งของทุกคนเธอจะถามด้วยว่าเอาหวาน ไม่หวาน แล้วถ้าหวานจะเอากี่เปอร์เซ็นต์ ไม่ต่างจากพนักงานร้านกาแฟทั่วไป

ถือว่าไม่ใช่เรื่องยาก เข้าขั้นชำนิชำนาญก็ว่าได้ เพราะนอกจากหญิงสาวจะเรียนเก่ง ทำงานบ้านเก่งแล้ว งานอื่น ๆ ชื่นชีวาก็เก่งไม่แพ้กันด้วยความที่เป็นคนที่ชอบเรียนรู้ ชอบทำงานเก็บเงินเนื่องจากเข็ดขยาดกับความจนที่เคยเผชิญก่อนหน้า เมื่อมีเวลา เมื่อมีโอกาส เธอก็จะหางานพิเศษทำ... และร้านกาแฟก็เป็นตัวเลือกที่ทำได้อันดับต้น ๆ ของเด็กพาร์ตไทม์อย่างเธอ

การชงกาแฟจึงเป็นอะไรที่ง่ายมาก ชื่นชีวาทำให้คนในแผนกพอใจจนเป็นที่กล่าวขาน และมันคงดังไปถึงหูเลขาฯ สาวของผู้เป็นนายอย่างฌาน เพราะเพียงไม่นานหลังจากนั้น เธอก็ได้รับมอบหมายในการเตรียมน้ำ เตรียมขนมเข้าไปให้ชายหญิงที่เพิ่งเดินเข้าไป

ชื่นชีวารู้อยู่แล้วว่าฌานดื่มแค่กาแฟดำ ส่วนผู้หญิงคนนั้นเธอก็เลือกที่จะเตรียมน้ำส้มกับกาแฟส้มโดยเสิร์ฟคู่กับขนมเค้กชิ้นสวยที่พี่เลขาไว้วานให้เด็กคนอื่นไปซื้อให้ เรียกได้ว่าเอาอกเอาใจแขกสาวคนนี้ราวกับเป็นคนสำคัญของเจ้านาย

เมื่อเสร็จแล้วก็ยกไปเสิร์ฟ แน่นอนว่าจิตใจของชื่นชีวาย่อมห่อเหี่ยว เพราะต่อให้ไม่รู้ว่าชายหนุ่มคิดอย่างไรกับตน แต่ก็เธอก็มั่นคงในความรู้สึกของตัวเอง กับฌานแล้ว... 

เขาเป็นยิ่งกว่ารักแรกพบของเธอเลยด้วยซ้ำพอบวกกับความรู้สึกผิดที่แม่ของเธอได้ทำกับเขาไว้ ไม่ว่าเขาต้องการอะไร เธอก็พร้อมจะมอบให้ทุกอย่าง

เช่นนั้นแล้ว ตอนที่เดินเข้าไปหลังจากที่ได้รับอนุญาตแทนที่จะทำสีหน้าไม่พอใจเหมือนที่เผลอทำก่อนหน้า หญิงสาวกลับเลือกที่จะยิ้มออกมาให้อีกฝ่าย ยิ่งกับผู้หญิงที่นั่งเคียงข้างเขาที่โซฟากว้างแล้วด้วยยิ่งแสดงถึงความเป็นมิตรอย่างไม่ปิดบัง

“ขอบคุณนะคะ” 

คะนึงนิจกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม ไม่เพียงเท่านั้นยังเอ่ยชม