6 ความสุข...ที่เลือนลาง

ชื่นชีวาถึงไม่บ่น แม้มีบ้างที่น้อยใจ หากในแต่ละวันเธอก็สามารถทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ยิ่งไปกว่านั้น ส่วนที่ดีที่สุดของการที่คนเป็นแม่ปฏิบัติกับเธอราวกับไม่ใช่ลูกที่คลอดมา คือการที่เธอรู้จักที่จะเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ในที่ทางของตัวเอง ไม่ขวนขวาย ไม่ชูคอ ต่อให้ได้ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังใหญ่แบบมาไกลเกินฝัน แม้จะเจอเรื่องแย่ ๆ ในแต่ละวัน แต่พอได้มองชีวิตที่ไม่ได้ขัดสน ไม่ถึงขั้นลำบากก็ทำให้เกิดเป็นความพอใจและยอมรับความเป็นไปโดยไม่หวังอะไรสูงส่งไปมากกว่าความเป็นจริง

“ออกไปเดินเล่นกับพี่ที่ตลาดไหมหนูแจ่ม”

เมื่อแต่งหน้าแต่งตัวให้กับแม่และน้องเสร็จสรรพ ชื่นชีวาก็เดินลงมาจากชั้นสอง ก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องนอนเล็กของตัวเอง ซึ่งระหว่างทางที่ก้าวไปนั่น หญิงสาวก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเดินสวนกับพี่นิ่ม แล้วอีกฝ่ายก็เอ่ยปากชวนไปเที่ยวนอกบ้าน

“ตอนนี้หรือคะ”

“อือ ไปไหม?”

ซึ่งตลาดที่ว่าตั้งอยู่หน้าปากซอยเดินไปห้าหกร้อยเมตรก็ถึง ในวันที่ไม่ต้องทำกับข้าวเลี้ยงเจ้านาย นิ่มมักจะออกไปหาของชอบจำพวกอาหารอีสาน หรือไม่ก็ของกินหายากที่ตลาดนัด ซื้อมาตั้งวงกินกันหลังบ้านกับเหล่าคนงานด้วยกัน

“วันนี้ไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ แจ่มเหนื่อยมากเลย” 

ชื่นชีวาทำหน้าตาเหมือนคนที่วิญญาณหลุดลอย เธอเหนื่อยจริง ๆ เหนื่อยมาก ๆ เพราะต้องตื่นตั้งแต่เช้ามาทำอาหาร ออกไปทำงานรับศึกหนักที่คอนโดของฌาน หลังจากกลับบ้านมาก็ต้องเตรียมตัวให้แม่กับน้อง เดี๋ยวดึก ๆ ก็ต้องแบกสังขารมารับใช้คุณนายวรรณรสาอีก ให้ไปเดินเตร็ดเตร่เหมือนทุกครั้งที่ไปกับนิ่มคงไม่ไหว

“งั้นอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวพี่ซื้อมาให้” 

ซึ่งนิ่มก็ใจดีกับเธอเสมอต้นเสมอปลาย นอกจากจะไม่รบเร้า ยังเสนอตัวซื้อของมาให้ 

“เอาขนมครกไหม หนูแจ่มชอบกินนี่นา”

“ไม่เป็นไรค่ะ แจ่มว่าจะอาบน้ำนอน รอแม่กับน้องกลับมา”

“โอเค งั้นก็ไปพักผ่อนเถอะนะ”

ชื่นชีวายิ้มรับ พยักหน้ารับ... พอลับร่างของนิ่มไป ลูกสาวคนโตของวรรณรสาก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองซึ่งไม่ต่างอะไรกับห้องพักถูก ๆ ที่เคยอยู่ด้วยกันสองคนกับแม่ก่อนหน้านี้ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นก็คือโถงกว้างว่างเปล่า ไร้เตียง ไร้เครื่องปรับอากาศ สิ่งเดียวที่มอบความสะดวกสบายให้กับหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกคนหนึ่งของภรรยาเจ้าของบ้าน ก็คือพัดลมสีพาสเทลที่ชื่นชีวาเก็บเงินค่าขนมซื้อเองเมื่อหลายปีก่อน

ด้านข้างของห้องเป็นตู้เล็ก ๆ เป็นช่อง ที่หญิงสาวใช้เก็บหนังสือ เก็บของใช้และทำเป็นโต๊ะเครื่องแป้งในคราวเดียวกัน ด้านในสุดของห้องนั้นเป็นตู้เสื้อผ้าซึ่งเปิดเข้าไปก็พบกับชุดเครื่องนอน มีท็อปเปอร์ หมอน ผ้าห่มพร้อมสรรพ ส่วนเสื้อผ้านั้นมีไม่กี่ชุดหรอก เนื่องจากว่าเธอไม่ค่อยจับจ่ายใช้สอยสักเท่าไร 

ซึ่งก่อนหน้านี้เป็นชุดนักศึกษาและตอนนี้ก็เปลี่ยนเป็นชุดทำงาน มีสามชุดและต้องใส่ซ้ำไปซ้ำมาห้าวัน ในเวลาที่เข้าไปอาบน้ำ หญิงสาวต้องซักผ้าไปด้วยในบางครั้ง แต่ถ้าวันไหนเหนื่อยมาก ๆ อย่างเช่นวันนี้ ชื่นชีวาก็แค่หยิบอุปกรณ์อาบน้ำกับเสื้อผ้าของตัวเองเดินไปหลังบ้าน และเข้าไปชำระร่างกายเพียงอย่างเดียว

ไม่ถือว่าเป็นเรื่องยาก แม้มองดูแล้วการใช้ชีวิตอยู่อย่างนี้จะไม่ใช่เรื่องง่ายก็ตาม แต่คนที่เคยผ่านความลำบากมาก่อนชนิดที่ต้องอดมื้อกินมื้อ บางวันไม่มีเงินไปโรงเรียน บางเทอมต้องถูกทวงถามค่าเทอมให้เป็นที่อับอาย 

การใช้ชีวิตอยู่แบบนี้... มีห้องนอนส่วนตัว มีข้าวให้กินทุกมื้อ มีเงินไปมหาวิทยาลัยทุกวันและไม่ต้องกลัวว่าจะถูกไล่ออกกลางคันจึงถือว่าการอยู่ในบ้านหลังใหญ่เป็นอะไรที่ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ๆ แค่ต้องทนน้อยใจเอาหน่อยกับการมองแม่ของตัวเองลอยล่องอยู่ข้างบน แม้มีความเป็นแม่เป็นลูกที่ผูกโยงกันอยู่ แต่ถึงอย่างไรชื่นชีวาก็ไม่กล้าใช้ชีวิตอย่างท่าน 

หรือเทียบเคียงกับคนเป็นน้องที่ครึ่งหนึ่งในตัวเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้าของบ้าน

ตั้งแต่ที่ย้ายเข้ามา... หญิงสาววางตัวเองไม่ต่างจากนิ่มมีสถานะที่ต้องทำงานเพื่อแลกเงินซึ่งในส่วนของเธอมันจะแปรเปลี่ยนมาเป็นที่อยู่ ข้าวปลาอาหารและค่าเล่าเรียนที่ต้องใช้ในทุกวัน และด้วยความที่วรรณรสาไม่อยากให้สามีครหาว่าเอาลูกสาวมาเป็นภาระ ตั้งใจจะเกาะเขากินเพื่อความอยู่รอดอะไรอย่างนั้น 

นอกเหนือจากชื่นชีวาที่คิดแนวทางการปฏิบัติตัวได้ทั้งหมดด้วยตัวเองแล้ว อยู่ในบ้านอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวแล้ว คนเป็นแม่ก็คอยย้ำตลอดเช่นกัน ว่าต่อให้เธอเป็นลูกของแม่ แต่หัวนอนปลายเท้าที่แท้จริงก็ยังไม่พ้นสภาพลูกสาวของไอ้ขี้คุกที่แม่เกลียดชัง แม่เกลียดพ่อ... ชื่นชีวาเข้าใจและยอมรับ  

ซึ่งนี่คงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่เธอยอมท่านทุกอย่าง สำหรับคนเป็นลูกที่เจอหน้าพ่อนับครั้งได้ และเทิดทูนคนเป็นแม่มาตลอดว่าอย่างน้อยที่สุด ต่อให้ลำบากลำบนท่านก็ไม่คิดจะทิ้งกัน เธอจึงทำทุกอย่างที่ท่านสั่งการ ต่อให้วันนี้จะมีงานทำ อีกไม่นานคงมีโอกาสได้หลุดพ้นจากบ้านที่เห็นเธอไม่ต่างอะไรกับคนรับใช้ 

แต่เธอก็ไม่คิดจะทิ้งแม่... 

ถ้าท่านไม่สั่ง หญิงสาวก็คงไม่ไปไหน จะอยู่อย่างนี้ต่อไป แม้ว่าทุกวันนี้ไม่ใช่แค่แม่ที่มองเธอเป็นทาสก็ตาม 

และดูเหมือนว่ายิ่งโตขึ้นคนเป็นน้องก็มีสายตาไม่แตกต่างซึ่งต่อให้มีที่ไปจริง ๆ จะด่าว่าเธอโง่ก็ได้ เพราะชื่นชีวาก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงยังอยากจะอยู่ตรงนี้... มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ยึดโยงเธอกับแม่ไว้ ซึ่งมันมากกว่ารัก มีค่ามากกว่าความผูกพัน เป็นอะไรที่บรรยายไม่ได้จริง ๆ