INICIAR SESIÓN“ไอ้ธรณ์ มึงแอบไปมีเมียเด็กเหรอวะ”
หมอทิวาหันมากระซิบเบาๆ กับเพื่อน เขาค่อนข้างจะเซอร์ไพรส์มาก ที่คมธรณ์พาผู้หญิงแปลกหน้ามาฝากครรภ์กับเขา แถมยังบอกด้วยว่าน้องเป็นเมีย...
ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเมียที่ว่าสักหน ไอ้ธรณ์ไม่เคยพามาแนะนำเพื่อน เห็นแต่ร่อนไปมาไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน แล้วมีเมียได้ไง เพื่อนงงมาก?
ทิวานั้นสนิทกับคมธรณ์ เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เรียนมัธยม แยกย้ายกันไปตอนเรียนมหาวิทยาลัยเพราะต่างคนต่างเลือกมหาวิทยาลัยที่ตัวเองชอบ คมธรณ์เข้าคณะวิศวกรรม ส่วนเขามาลุยทางด้านหมอ เขาจบมาทำงานตามอาชีพ แต่ไอ้เพื่อนรักนั้นจนถึงตอนนี้ยังไม่มีอาชีพเป็นเรื่องเป็นราว แม้ว่าจะเป็นคนเก่งมาก
คมธรณ์ตอนแรกมาดี แต่มาเป๋เพราะปัญหาเรื่องครอบครัว
เป๋ปัดถึงขั้นนี้แล้ว มีเมียเด็ก? เสี่ยงคุกมากๆ นะเพื่อนกู
“อืม”
คมธรณ์ตอบแค่นั้นก่อนจะยักไหล่ เพื่อนตรวจดูอาการน้องพร้อมกับบอกให้ไปดูด้วยตอนซาว์น เห็นถุงน้ำเล็กๆ อยู่บนจอ ยังไม่เป็นรูปร่างของมนุษย์ และเขากับเธอก็ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ
เสียงที่บ่งบอกถึงชีวิต
เขาเห็นว่าเธอจับที่ท้อง และน้ำตาซึม
เขาเองบอกตรงๆ ว่าตอนแรกไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่าช็อก และต่อมาคือเห็นใจน้อง...ที่เขาเป็นสาเหตุที่ทำให้ชีวิตของน้องลำบาก พอรู้ว่าน้องอยู่กินแบบไหนก็กลายเป็นสงสารมาก และต้องหอบหิ้วน้องไปดูแลจนกว่าน้ำขิงจะคลอด
ถึงตอนนั้นเขาก็จะให้ทุนรอนอย่างที่น้องต้องการ น้องขอแค่แสนแต่เขาให้เกินกว่านั้นแน่ เพราะลูกของเขาทั้งคน
ลูก...
เขามองสิ่งที่อยู่บนจออีกหน เม้มปากนิดๆ ไอ้หมอบอกว่าให้มาตรวจอีกทีวันเวลาไหน และบอกว่าน้องและทารกแข็งแรงดี แต่ยังอยู่ในระยะที่ต้องระมัดระวังตัว เพราะสามเดือนแรกเสี่ยงแท้งสูง
“มึงจะต้องคุยกับกูล่ะไอ้ธรณ์”
ไอ้หมอทิมย้ำ เมื่อจ่ายยา วิตามิน มาให้แล้วพร้อมกับใบนัดหมายตรวจครรภ์ครั้งต่อไป
“กูก็ต้องคุยกับมึงแบบละเอียดๆ เหมือนกันเรื่องดูแลน้ำขิง”
“มึงไปได้มาไงวะ”
เขากระซิบพยายามลดเสียงให้เบาแบบได้ยินกันสองคน ตาเหลือบมองเด็กของไอ้ธรณ์ ห่า...หน้าตาน่ารักดี ตากลมโตแป๋วคือส่วนที่เด่นที่สุดบนหน้านั้น แต่ไม่ใช่เทสต์ของเพื่อนแน่นอนเขามั่นใจ ปรกติแล้วคมธรณ์ไม่ได้ชอบสาวลักษณะนี้
“ได้มาแบบงงๆ” คมธรณ์ว่า พลางถอนใจนิดๆ “เอ่อ...อย่าเพิ่งซักกูมาก ไว้ค่อยนัดคุยกัน”
“บอกกูมาให้หมดนะ”
“อืม”
เขารับปากเพื่อนแล้ว จ่ายค่าหมอแม้ว่าเพื่อนบอกว่าไม่เอา เขารู้พร้อมเพย์ของทิวาเพราะเป็นเลขเดียวกับหมายเลขโทรศัพท์ ก็เลยกดโอนเข้าไป ทิวาได้แต่มองแบบเพลียๆ แล้วบอกว่าค่าคลอดไม่ต้องจ่ายนะ ถือว่าเป็นค่ารับขวัญหลาน ตอนคลอดจะดิวให้คลอดที่โรงพยาบาลที่ทิวาทำงานประจำอยู่ เครื่องมือครบครัน เขาจะจองห้องคลอดและห้องพักฟื้นให้
คมธรณ์พาเธอออกมาจากคลินิกของเพื่อนแล้ว เป้าหมายต่อไปคือพาน้องกลับบ้าน
เขากลืนน้ำลายฝืดๆ ลงคอ เมื่อขับรถเข้าไปจอดที่โรงรถของบ้าน น้ำขิงนั้นมองบ้านของเขาด้วยนัยน์ตาเบิกโต ตกใจที่พบกว่าเขาเป็นเศรษฐีและรวยมาก เธอไม่เคยเห็นบ้านหรูขนาดนี้มาก่อนในชีวิต รู้แบบนี้เธอยิ่งตัวลีบ และเกรงว่าตัวเองนั้นจะทำให้เขาเกิดความลำบาก
ก็เธอเป็นเมียบ้านนอก เมียที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะเอาเธอมาทำเมีย
เธอจะอยู่กับเขาแค่ลูกคลอดเธอก็จะไป ไม่สร้างความลำบากให้เขาอีก
นี่คือสิ่งที่น้ำขิงยิ่งคิดตั้งมั่น เขาปลดแอกจากตาโอ่งให้เธอ พาเธอออกมาจากขุมนรกนั่น เท่านี้ก็มีบุญคุณกับเธอและลบล้างเรื่องที่ทำให้เธอท้องไม่ได้ตั้งใจ ยัดเยียดความเป็นผัวเป็นพ่อให้เธอได้แล้ว
เขาให้เจ้าตัวน้อยกับเธอมาด้วย
ครอบครัวของเธอ หัวใจอีกดวงของเธอ
น้ำขิงจับที่บริเวณท้อง รักเหลือล้น ทั้งที่แกยังไม่เป็นตัวเลยด้วยซ้ำ
“พร้อมหรือยัง”
“คะ?”
“บ้านของพี่...ค่อนข้างจะ” เขากลอกตา จะบอกน้องว่ายังไงดีนะ
“เอาแบบนี้น้ำขิงเคยดูละครหรือเปล่า? พวกละครแบบว่าน้ำเน่า คุณพ่อรวยมาก เมียใหม่ แล้วก็ลูกชาย ที่แย่งชิงมรดกอะไรกันเถือกๆ นั้น” เออ ชีวิตเขาเหมือนซีรีส์น้ำเน่าจริงๆ นั่นแหละ
“...”
น้ำขิงไม่ตอบได้แต่เบิกตาโต เธอจะไปมีเวลาดูอะไรแบบนั้นที่ไหน ที่บ้านไม่มีทีวีเพราะตาโอ่งเอาไปเวียนจำนำ ทำงานหนักทั้งวันหัวถึงหมอนก็หลับ ไม่มีเวลาผ่อนคลายอะไรแบบนี้หรอก
เขาถอนใจแล้วยิ้มร้ายส่งให้กับเธอ
“เอางี้...เป็นอันว่าน้ำขิงไม่ต้องพูดอะไร แล้วก็ไม่ต้องสนใจถ้าพ่อพี่หรือเมียใหม่ของพ่อพี่ จะมาพูดอะไรใส่หน้า อ้อ...ถ้านังเมียใหม่ของพ่อ พูดจาหมาๆ ใส่ พี่อนุญาตให้ตบได้”
“...”
หนนี้นอกจากทำตาโต เธอยังอ้าปากหวอมองเขาอีกด้วย
คมธรณ์หัวเราะ แล้วลงไปจากรถก่อน พลางเดินอ้อมมาเปิดประตูให้กับน้ำขิง เขาโอบเอวน้อง ประคองเดินเข้าไปในบ้าน...
วันนี้คงจะมีอะไรสนุกๆ แน่นอน
หนึ่งปีต่อมา...บ้านดรุณทองวันนี้มีงานเลี้ยงฉลองงานมงคลสมรส ระหว่างน้ำขิง และ คมธรณ์ ซึ่งมีทั้งงานพิธีอย่างถูกต้องในตอนเช้า และเลี้ยงฉลองในช่วงเย็น แขกมีแต่คนกันเอง คนสนิท น้ำขิงนั้นสวยงามเฉิดฉายในชุดราตรีสั้นแบบเกาะอกฟูฟ่องสีชมพูโอโรส สีที่เข้ากับผิวของเธอ ขับให้เธอสวยเด่นกว่าใคร ในอ้อมแขนของเธอ มีตาหนูน้ำหนึ่งที่ตอนนี้กำลังน่ารักน่าชัง และเป็นจุดศูนย์กลางของคนในงาน เพราะมีแต่คนเวียนมาอุ้มหยอก ตาหนูอารมณ์ดี ใครอุ้มก็หัวเราะยิ้มตาหวานส่งให้ ชอบเป็นพิเศษคือสาวสวย ตอนนี้ตาหนูอยู่ในอ้อมแขนของมทินา มองอามุกคนสวยตาแป๋ว ยิ้มหวานตาเยิ้มส่งให้ ปรากฏที่ควงมากับเธอ ถึงกับมันเขี้ยว แกล้งเอานิ้วจิ้มหน้าผากเจ้าตัวน้อยหยอกๆ แล้วเอ่ยเสียงเข้ม“นี่ เชื้อพ่อแรงนะเราน่ะ นี่ของอา...อย่ามามองตาหวานมาก อาหึง” “นี่มันเด็กนะคะพี่ป๋องแป๋ง” คำเรียกชื่อเขาจากปากของมทินา ทำให้ปรากฏทำหน้าดุใส่เธอ มทินาทำหน้าตาย เหมือนไม่รับรู้ว่าเขาห้ามขาดแล้วกับชื่อเล่นนี้ไม่ให้เธอเรียกอีกต่อหน้าผู้คน“มุกขา พี่เคยขอแล้วว่าไม่ให้เรียกไอ้ชื่อป๋องแป๋งนี่ มันฟังกะโหลกกะลา ปัญญาอ่อนมาก ไม่เหมาะกับหนุ่มสุดหล่อ ว่าที่ สจ.อย่างพ
เมื่อเช็กอินเรียบร้อย น้ำขิงก็ถูกพี่ลากเข้าไปในห้องไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ คมธรณ์ก็อุ้มเธอลอยขึ้น น้ำขิงตกใจกับการกระทำสุดห่ามนั่น เขาโยนเธอลงบนเตียงกว้าง ก่อนจะกระโจนตามขึ้นมา น้ำขิงยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร เขาก็ประกบริมฝีปากลงมาและจูบเธอ จูบ และจูบ พายุจูบละเพียงแค่สูดลมหายใจเพราะจะขาดอากาศเท่านั้น ก่อนจะบดลงมารอบแล้วรอบเล่าน้ำขิงที่ไม่ได้หายใจหายคอ หัวหมุนคว้างไปหมดเพราะรสชาติจุมพิตของเขา ทำให้เธอมึนเมา และอ่อนเปียกในอ้อมอกของคมธรณ์“ไม่มีเงื่อนไขอะไรแล้ว”เขาคำรามเสียงเป็นกระซิบ น้ำขิงปรือตาขึ้นมามองเขา สีหน้าของเขาตอนนี้ดุดันเหลือเกิน สายตาก็ราวกับมีเปลวไฟอยู่ในนั้น“พะ พี่ธรณ์”“น้ำขิงต้องเป็นเมียพี่ตลอดไปไม่มีเลิกกัน”“แต่...”“ไม่มีแต่ ห้ามแต่ ไม่เอาคำว่าแต่”เขางึมงำ พรมจูบไปตามซอกคอหอมกรุ่นของสาวน้อย มือไม้ของเขาก็วุ่นวายสาละวน ถอดนั่นดึงนี่ ครู่เดียวร่างน้อยก็เปลือยเปล่า ทรวงอกอวบใหญ่ของเธอคัดเต่ง พร้อมที่จะให้นมบุตร มันเลยใหญ่กว่าขนาดธรรมดา ป้านทรวงมีสีเข้มขึ้น และเห็นเส้นเลือดชัดเจนเพราะผิวน้องขาว ท้องที่ขยายเพราะคลอดบุตร ตอนนี้แทบจะกลายเป็นปรกติ มีพุงนิดๆ พอน่
งานพิธีของตาโอ่งผ่านไปอย่างเรียบง่ายอาจจะเพราะไม่มีญาติและเพื่อนสนิทที่ไหน มาแสดงความเสียใจ และบอกลาแกเป็นครั้งสุดท้ายเกินสิบคน นับได้แค่นั้น แขกในงานมีแค่สหายร่วมเมาของตาโอ่งสองคน เจ้าหนี้ที่มารอเก็บเงินอีกสามคน มทินาที่อาสาเป็นแม่งานช่วยเขา เขาและน้ำขิงเขาจ่ายเงินให้กับเจ้าหนี้ของตาโอ่ง น้ำขิงค้านว่าจะจ่ายเอง เขาไม่ยอมบอกว่าเขาจะรับผิดชอบให้ รวมถึงให้ค่าเสียเวลามทินาด้วย ที่ช่วยจัดการจัดแจงและบางส่วนก็ออกเงินไปก่อน เธอก็ไม่ขอรับเช่นกัน บอกว่าทำบุญเป็นหนสุดท้ายให้กับคนตาย“รับไปเถอะ”“ไม่ค่ะ” เธอยังยืนยัน พร้อมกับยิ้มหวานส่งให้กับเพื่อนของพี่ชาย...“พี่ไม่สบายใจนะ” คมธรณ์ว่า“ไม่เป็นไรค่ะ แค่พี่ธรณ์ช่วยดูแลคุณป๋องแป๋งก็โอเคแล้วค่ะ”เขากลืนน้ำลายอย่างฝืดๆ ไอ้แป๋งมีชื่อเล่นจริงว่าป๋องแป๋ง ซึ่งมีแต่คนในบ้านที่เรียก มันห้ามเรียกชื่อเล่นเต็มๆ ของมันมานานมากแล้ว เว้นแต่พ่อ และแม่ ที่ห้ามไม่ได้ เพราะก็ยังยืนยันที่จะเรียกชื่อนี้เหมือนกับลูกชายยังเป็นเด็กเล็กๆ “เอ่อ...น้องมุกรู้”“คะ?”เธอมองหน้าเขาแล้วกะพริบตาปริบๆ เขามองพินิจคนใบหน้ารูปไข่ตรงหน้า มทินายิ่งโตยิ่งสวย จากที่ดูแล้วน
สองวันต่อมา...น้ำขิงปวดท้องตอนสามทุ่ม ทำให้เกิดความโกลาหลไปทั้งบ้าน เพราะคมธรณ์ที่จิตหลุด เกิดแรงมหาศาลอุ้มเมียวิ่งไปหน้าบ้าน...ตั้งท่าจะวิ่งไปจนถึงโรงพยาบาล ลืมไปเลยว่าต้องขับรถ ทำให้บิดาต้องขับรถตามลูกชายกับลูกสะใภ้ ก็วิ่งไปแล้วหลายเมตร คุณธรรมทั้งขำทั้งโมโหลูก ที่ตกใจจนสติแตก อุ้มเมียวิ่งแบบนั้นถ้าพากันหกล้มหกลุก จะยิ่งวุ่นวายคูณสองเลยเอามะเหงกเขกหัวลูกไปโป๊กพอเป็นพิธี น้ำขิงนั้นก็ขำเขา...จะหัวเราะก็ไม่ได้เพราะปวดท้องหน่วงมากไปถึงโรงพยาบาล น้ำขิงก็ถูกเข็นเข้าห้องตรวจ ทีมของหมอทิวาที่ดีลไว้เตรียมพร้อมเรียบร้อย ไอ้หมอทิวาบอกว่าจะควบคุมดูแลกำกับ แต่จะไม่ไปดูช่วงล่างเด็ดขาด คมธรณ์ตกลงและขอเข้าห้องคลอดด้วยเวลาตีสองปากมดลูกเปิด คมธรณ์ที่อดหลับอดนอนเฝ้าวนหน้าห้องคลอดถูกพาไปล้างไม้ล้างมือ สวมชุดกันเชื้อและพาเข้าไปพร้อมกับหมอทิวาตีสองสิบห้านาทีต่อมา เขาถูกเข็นออกมาเพราะเป็นลมเนื่องจากเห็นเลือดของน้ำขิงตาหนูคลอดออกมาปลอดภัยครบสามสิบสอง ด้วยการคลอดแบบธรรมชาติ สัญญาณทุกอย่างดี แกร้องเสียงดัง น้ำขิงที่อ่อนเพลียจากการเบ่งคลอด เหลือบมองหน้าเล็กๆ นั่น น้ำตาคลอ ตื้นตันไปหมดเมื่อเห็นลูก
คมธรณ์นอนหลับไปนานมาก...ตื่นขึ้นมาอีกที น้ำขิงก็ไม่อยู่แล้ว เขาบิดขี้เกียจยังคงมึนๆ อยู่นิดๆ เพราะสมองยังปรับจูนเรื่องเขตเวลาไม่เข้าที่เท่าไหร่ เพราะเดินทางไกลจากแอลเอมาถึงเมืองไทยก็หลายชั่วโมง มาก็ไม่ได้พัก...เขาใช้กำลังเฮือกสุดท้ายไปกับ...คิดแล้วก็ยิ้มอย่างพึงใจเขาใกล้น้องได้ในระดับนี้ กอด จูบ และสัมผัสได้ขนาดนี้ เพราะการห่างกันนั่นแหละ ความคิดถึงโหยหาได้ทลายกำแพงใดๆ ระหว่างกันจนพังไปหมดอย่าหวังว่าน้องจะได้ไปไหน ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้น้ำขิงไปอยู่ที่อื่นสัญญา เงื่อนไข เขาจะบอกน้องว่ามันไม่มีอีกต่อไปแล้วนะคมธรณ์ลุกขึ้นอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงไปข้างล่าง พบว่าตอนนี้ทุกคนรวมตัวกันอยู่ในห้องโถง คุณธรรม จิตรา และน้ำขิง“มาแล้วหรือเจ้าธรณ์”คุณธรรมเอ่ยทัก ท่านนั่งติดกับจิตรา น้ำขิงกำลังนั่งพลิกอ่านหนังสือ ที่จิตราหามาให้“มาแล้วครับพ่อ ขอบคุณที่พ่อดูแลน้ำขิงกับหลานให้นะครับ” “พ่อมีเรื่องจะคุยกับแก เรื่องของน้ำขิงน่ะ”คุณธรรมเอ่ยเสียงจริงจัง น้ำขิงเงยหน้าขึ้นมองท่าน นัยน์ตากลมโตมองจ้องท่านอย่างสงสัย ความระแวงและปมในใจทำให้ใจแกว่ง หรือคุณท่านจะรู้แล้วนะ เรื่องที่เธอตกลง
และเมื่อจัดการเรื่องบิดาเรียบร้อย ระหว่างที่รอเรื่องขึ้นศาล คมธรณ์ก็ไปส่งปรากฏไปหาที่เรียนที่แอลเอ เขาวุ่นวายกับไอ้ตัวแสบเกือบสามเดือน ตอนแรกคิดจะกลับมาก่อนเพราะบอกไว้ว่าจะอยู่แค่เดือนเดียว แต่เพื่อนไม่ยอม งอแงหนักมาก แถมบอกว่าจะสร้างความร้าวฉานให้กับเขาและน้ำขิง เพราะได้ถ่ายคลิปตอนที่คมธรณ์เข้าผับลับเฉพาะที่เพื่อนชาวอเมริกันพาไปซ่าไว้ด้วย สร้างไปเหอะ น้องไม่ร้าวหรอก!ใจอยากบอกเพื่อนแบบนั้น แต่ก็ไม่อยากให้น้ำขิงเห็นอยู่ดี จากกันมาแบบเขายังงอนน้องอยู่นิดๆ แต่คนทำงอนดูเหมือนจะไม่รู้เรื่อง เขาก็ได้แต่ถอนใจนั่นแหละ อดโทรหาทุกวันไม่ได้ ส่งข้อความไปคุยด้วย นัดเวลาวีดีโอคลอ เพราะเวลาไม่ตรงกันเขายอมอดนอนเพื่อให้ได้คุยกับน้อง กลางวันเพื่อนก็ลากไปตะลอน เขาป่วยส่งท้ายก่อนกลับไทย เสียค่ารักษาตัวไปฉ่ำๆ เพราะค่ารักษาที่นั่นแพงมาก เลยทำให้กำหนดเวลาเลตมากขึ้นไปอีกปรากฏได้ที่เรียน ที่พักแล้วเรียบร้อย ทุกอย่างไอ้ตัวแสบบอกให้เขาปิดเป็นความลับ ตอนนี้พ่อกับแม่ของมันตามหาให้ควั่กแล้ว ไอ้หมอนั่นดันหัวเราะเมื่อรู้ว่าพวกท่านเดือดร้อน แถมบอกว่าเอ่อ...สมน้ำหน้าให้วุ่นวายเสียบ้าง ไว้เรียบร้อยแล้วจะติดต่อก







