《เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

เขากับเด็กนั่นยังคงเล่นเกมจ้องตากัน ตอนนี้เปลี่ยนสถานที่เป็นที่ในห้องรับแขก คมธรณ์ปิดประตูหน้าต่างมิดชิด เหมือนกับว่ากลัวใครจะมาเห็นว่าเขารับน้ำขิงเข้ามา​เขาจำได้...จำเจ้าหล่อนได้แล้ว​เมื่อเดือนที่แล้ว...​เขามาหลบภัยที่นี่ เหตุเกิดจากแม่เลี้ยงคนใหม่ของเขา นัง...เอ่อ อาจจะไม่สุภาพ แต่เขาไม่รู้ว่าจะเรียกผู้หญิงแบบนั้นว่าอะไรดี ทิชา...ภูมิหลังของหล่อนไร้ที่มา รู้แต่ว่าพ่อของเขาในวัยดึก ไม่รู้กลับไปคึกได้ยังไง ถึงไปโฉบได้เจ้าหล่อนมา เขาให้เพื่อนที่เป็นสำนักงานทนายความสืบในเชิงลึก ได้ข้อมูลมานิดๆ หน่อยๆ ยังไม่ได้อะไรมามาก แต่แค่นั้นก็ทำให้คมธรณ์ขนหัวลุกซู่​พ่อของเขาเข้าโรงพยาบาล...นังนี่ดันกลับมาที่บ้าน แล้วถือวิสาสะไปนอนแก้ผ้ารอเขาบนเตียง แม่งเอ๊ยอย่างหลอน...เขาถีบหล่อนตกลงไปบนพื้น ปิดประตูใส่หน้าแถมท้าย! ไม่กี่นาทีต่อมา พ่อเขาโทรมาด่าหาว่าเขาไปจับก้นแม่เลี้ยง? อื้อหือ...หนักล่ะแบบนี้อยู่ไม่ได้แล้วบ้าน คมธรณ์เลยตีรถมาบ้านปู่ เขาอยู่บ้านไม่ได้พักใหญ่ล่ะแบบนี้​วันนั้นก็เลยหนักไปหน่อยเพราะเรื่องที่เจอมันแสนจะหน่วงหัวใจ เป็นคนโดนกล่าวหาว่าจะคิดมิดีมิร้ายกับแม่เลี้ยง...เหอะ เขายกตำแหน่งให

ตาโอ่งมองแขกผู้มาเยือนด้วยหน้าตาบึ้งตึง เมื่อรู้ว่ามาเพราะวัตถุประสงค์อะไร ตาเฒ่าก็ตะโกนแหกปากเรียกหลานสาวดังลั่นบ้าน​น้ำขิงวิ่งออกมาจากหลังบ้าน น้องเกือบจะหกล้ม คมธรณ์ใจหายวาบขณะที่เพื่อนนั่งข้างใจบาปนึกอยากให้ล้มเพราะยังอ่อนหลุดง่าย ถ้าไอ้ธรณ์รู้ว่าเขาคิดอะไรคงได้ถีบเขาตกแคร่แน่ๆ​ตาโอ่งต้อนรับแขกของแกที่แคร่หน้าบ้าน บ้านที่เป็นเพียงกระท่อมฝาขัด มุงสังกะสี หลังเล็กนิดเดียว มีเพียงห้องเดียว ประตูเปิดไว้กว้างทำให้เห็นข้างใน ข้างล่างเป็นพื้นปูนสะอาดสะอ้าน ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ มากนัก มีเพียงตู้พลาสติก เครื่องนอนพับติดชิดฝาไว้ และทีวีเครื่องหนึ่ง ที่ยังเหลือทีวีเพราะขายไม่ได้ราคา ตาโอ่งเลยยังเหลือไว้ นอกนั้นที่เคยซื้อไว้ยามมือขึ้น ก็กระจายหายไปหมดแล้ว​อาชีพการงานของแกตอนนี้คือเกาะหลานกินและเล่นพนันไก่ ได้บ้างเสียบ้าง เขาเอานังน้ำขิงมันไปยื่นกู้กับเสี่ยอ๋า ได้เงินมาห้าหมื่น ถ้ามันเต็มสิบแปดมีสัญญากันไว้ว่าจะส่งให้ เพราะมันจะได้พ้นวัยที่จะทำให้เสี่ยอ๋าติดคุก ไอ้ห้าหมื่นนั่นก็หมดแล้วด้วย เขาก็ไปเล็มไปตอดเป็นระยะ เสี่ยอ๋าก็ให้มาหนล่ะห้าร้อยพัน บอกให้ดูแลนังน้ำขิงให้ดีอย่าให้มีคนมาวุ่นวาย แ

คมธรณ์เลือกเวลาเปิดตัวเมียเด็กที่ท้องแล้วได้อย่างอลังการมาก​เขาให้รางวัลตุ๊กตาทองกับตัวเองเลยล่ะงานนี้​นังเมียใหม่ตัวแสบร้องกรี๊ดๆ แถมทำท่าจะมาหยุมน้ำขิง มีสิทธิ์อะไรวะ! น้องตกใจมากตอนเขาเข้ามาขวางแล้วปัด...ต้องเรียกว่าแบบนั้น ดีแล้วที่ไม่ต่อยเอา หล่อนกระเด็นกลิ้งกับพรม หลังจากที่เจ้าหล่อนลุกพรวดและย่างสามขุมเข้ามาหาเขาและน้ำขิง ​เมื่อทิชากระเด็นไปกองที่พื้นแล้ว ก็ถึงบทพ่อของเขา ที่ลุกขึ้นมาโวย ว่าเขาเป็นลูกเลว บลาๆๆ เขาไม่ได้ฟังเพราะมัวแต่ขำ...ทิชากับสภาพนั้น...ไม่ได้ชอบทำร้ายผู้หญิงแต่สะใจว่ะ​ลงท้ายด้วยการที่เขาหอบพาน้องมาที่คอนโด ดีที่เขาซื้อที่นี่ไว้ ตามที่ไอ้ศาสตร์ เพื่อนผู้ที่สมองเป็นเลิศเรื่องเงินๆ ทองๆ แนะนำ ว่ามันจะกลายเป็นเงินเกษียณ สินทรัพย์ในอนาคต ระหว่างทางก็สามารถสร้างรายได้ เขามีเงินใช้ทุกวันนี้ก็เพราะมันนี่แหละส่วนหนึ่ง ที่เอาเงินประกันของแม่ที่มอบให้เขาไปลงทุนกับไอ้ศาสตร์ เขาเลยลอยชายไปมา กวนตีนพ่อ กวนตีนเมียใหม่พ่อ ไม่ยอมไปช่วยงานที่บริษัท ลั้นลาได้มาจะปีหนึ่งล่ะ​เขามีที่อยู่ให้น้องให้ตัวเองระหว่างหลบภัย ก็ต้องเรียกว่าแบบนี้ เขามีที่ให้น้องดูแลตัวเอง ไปจนกว่า...

​“คุณสั่งอะไรมาอีกหรือคะ?”เสียงใสเอ่ยถาม คมธรณ์ที่อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ กำลังดูงานของตนเองอยู่เงยหน้าขึ้นมา แล้วยิ้มให้กับคนตาโต ที่กำลังมองจ้องเขา มือของเธอถือแก้วกาแฟควันกรุ่นมาวางให้กับเขา​“ก็สองสามอย่างน่ะ” เขาตอบ แล้วเบนสายตามาสนใจบนจอต่อ น้ำขิงเม้มปากนิดๆ ก่อนจะยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น​“ไม่ใช่สองสามอย่างค่ะ คุณ...สั่งเปลเด็ก เตียงคอก แล้วก็เสื้อผ้าเด็กมาอีกสามกล่อง”​“แหม...” คมธรณ์หัวเราะแหะๆ แล้วยกแก้วกาแฟขึ้นจิบแก้เขิน คุณแม่วัยใสนั่งลงตรงเก้าอี้ตรงหน้าเขา แล้วเริ่มบ่น​“ห้องมันจะไม่พอใส่ของที่คุณสั่งมาแล้วนะคะ แล้วหนูก็เพิ่งจะท้องได้สามเดือน ถ้าคุณจะยังซื้อของแบบนี้ทุกวัน จนลูกคลอดของมันไม่ท่วมห้องเหรอคะ แล้วมันสิ้นเปลือง คุณซื้อมาแต่ของแพงๆ ถ้าเกิดว่าต้องแยกไป หนูขนไปไม่หมดนะ เสียดาย”​คำว่าถ้าจะต้องแยกไป ทำให้คมธรณ์ถึงกับชะงัก มองหน้าคนพูด ที่ยังมีสีหน้าบึ้งไม่พอใจเขา เจ้าหล่อนกอดอก มองหน้าเขา ลูกกะตาวับๆ นั่น มองจ้องเขาอย่างเอาจริง​ตาโตแป๋วที่เขาชอบมัน ไม่ว่าเธอจะทำสายตาแบบไหนใส่​สามเดือน...เขาอยู่กับน้องมาสามเดือนแล้ว​การดูแลคุณแม่ ฉบับคุณพ่อมือใหม่ ทำให้มีคนปวดหัวหน

​“มึงมีอาการที่เพี้ยนไปจากปรกติแบบไหน?” หมอทิวามองหน้าเพื่อน ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด วันนี้ไอ้ธรณ์พาเมียมาหาหมอตามนัด และแวะตรวจตัวเองด้วย ฟังจากเพื่อนเล่าอาการที่มีอาเจียน วิงเวียน ความดันต่ำกว่าปรกติ ​“ก็...” คมธรณ์ทำท่านิ่งคิด แล้วย่นจมูกน้อยๆ พลางบ่นกับเพื่อน“การที่กูอยากกินอะไรที่ปรกติไม่เคยกินนี่ เรียกว่าผิดปรกติไหมวะ”​“ยังไง?”​“กูอยากแต่ผลไม้เปรี้ยวๆ มะดัน ตะลิงปลิง มะขามอ่อน อา...พูดแล้วก็อยาก”เขากลืนน้ำลายดังอึก เกิดอาการน้ำลายสอแค่เอ่ยถึง หมอทิวานั้นกำลังหน้าแดงเพราะกำลังกลั้นอะไรบางอย่างอยู่...เมื่อเพื่อนพูดแบบนั้น เป็นหมอทางนี้มานาน อาการแบบนี้จะว่าไปก็มีในคนไข้บางราย ไม่อันตรายอะไรเป็นแค่เดือนสองเดือนก็หาย​“แล้วไงอีก”​“อะไรที่คนอื่นเค้าดมกันแล้วว่าหอม กูเสือกเหม็น อย่างนมของน้ำขิงงี้ กูเหม็นมาก ได้กลิ่นไม่ได้ อ้วกเลย กูถึงกับสงสัยว่าจมูกกูเพี้ยนไหม กูให้น้องลองเอาไปให้ยาม แม่บ้าน กับนิติคอนโดกูดม ทุกคนก็บอกว่าหอมน่ากิน มีกูคนเดียวเหม็น ตอนแรกกูคิดว่ากูติดโควิดไหม? แต่โควิดมันต้องไม่ได้กลิ่นใช่ไหมอะ อันนี้กูเหม็นนม...แล้วล่าสุดก็เหม็นขนม พวกเบอเกอรี่ ต้องหนีห่างเล