เริ่มที่ร้าย ปลายที่รัก

น้ำขิงมองประตูรั้วตรงหน้า เด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะกดออดอีกหน...

​มือของเธอจับตรงบริเวณหน้าท้อง ที่ยังคงแบนเรียบ...ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอผอมลงเสียด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นก็เป็นการดี เพราะตาของเธอยังไม่ผิดสังเกต แม้จะสงสัยว่าทำไมน้ำขิงถึงนอนเก่ง และวิ่งไปอาเจียนบ่อยๆ

​ป้าร้านของชำอาจจะผิดสังเกต เพราะน้ำขิงไม่ได้ไปซื้อผ้าอนามัยกับแกมาสองเดือนแล้ว...น้ำขิงก็หวังจะให้ป้าจ้อย สนใจเรื่องอื่น บ้านหลังอื่น ลูกหลานคนอื่นมากกว่าเธอ มากกว่ามาจับผิดเธอ

​พอรู้ข่าวว่าเขามา น้ำขิงก็รีบตรงดิ่งมาในทันที...เขาต้องรับรู้

​สาวน้อยตัดสินใจว่า ถ้ากดอีกทีแล้วเขายังไม่ออกมา เธอคงจะต้องปีนรั้ว เธอก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ มันยังเดินตรงเวลาแม้จะผ่านการใช้งานมานาน ของขวัญชิ้นสุดท้ายของแม่...ก่อนที่ท่านจะเสียไป น้ำขิงเก็บรักษาและใช้อย่างถนอม

​จะบ่ายสามแล้วเดี๋ยวตาจะต้องร้องเรียกหา เพราะเริ่มมีลูกค้าทยอยมาหา มาซื้อของ เธอจะต้องไปช่วยตา แม้จะเหม็นกลิ่นเหล้าต้ม และเหล้าสาโทมาก ในระยะนี้แต่น้ำขิงก็ต้องอดทนทำตัวให้เป็นปรกติ เธอทอดเวลานานไปกว่านี้ไม่ได้ ถ้าความแตก...ตาอาจจะให้เธอ...

​คิดแล้วก็น้ำตาไหลพราก เด็กกำพร้าแบบเธอ...มีทางเลือกสักกี่ทางกัน เธอเลือกทางนี้เพราะไม่อยากทำร้ายชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเริ่มเติบโต แม้มันจะเป็นเพราะอุบัติเหตุ เรื่องคาดไม่ถึงก็ตามที ตอนแรกน้ำขิงคิดว่าจะปิดเงียบไว้ เธอโกรธตอนที่เขายัดเงินใส่มือให้เธอ และคิดว่าเธอจะไม่มองหน้าเขาอีกไปตลอดชาติ เกือบจะไปเผาพริกเผาเกลือแช่งเขาแล้ว แต่ชะงักไว้ก่อน เพราะดันแว่วได้ยินป้าจ้อยคุยกับเพื่อนบ้าน ในสมาคมคุณป้าข้างบ้านผู้รู้ทุกสิ่ง ว่ามีคนตายที่บ้านเหนือ เพราะของดำคุณไสย และคำแช่ง น้ำขิงโกรธเขาก็จริงที่เขาปู้ยี่ปู้ยำเธอ แถมยังดูถูกเธอ แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาถึงตายหรอก

​ก่อนที่เธอจะปีนรั้วเข้าไป เจ้าของบ้านก็เดินออกมาในสภาพที่สวมเพียงแค่กางเกงเลตัวเดียว อวดมัดกล้ามและหุ่นสุดฟิต เขาเป็นผู้ชายในฝันของสาวชาวบ้านละแวกนี้ เขาเป็นหลานของกำนันเภาที่เสียไปแล้ว เป็นคนร่ำคนรวยของที่นี่ ปรกติเขาจะอยู่บ้านกรุงเทพฯ ลงมาเพียงปีล่ะหนสองหน บ้านของเขานั้นแยกต่างหากจากบ้านของกำนันเภาที่เป็นบ้านหลังใหญ่ ที่มีญาติคนอื่นอาศัยอยู่

​เขามาที่บ้านทีไร...ก็จะมีปาร์ตี้และการบันเทิงกันแบบสนุกสุดเหวี่ยง

​ตาให้เธอมาส่งเหล้าให้กับเขา...

​คิดถึงคืนอันแสนร้ายนั้น น้ำขิงก็ปาดน้ำตา เธอเม้มปาก และจับที่ท้องไว้แน่น เขาดูงงๆ เมื่อเห็นหน้าเธอ แต่ก็ยิ้มกว้างส่งให้ แล้วปิดปากหาว พลางเปิดประตูรั้วเรียกให้เธอเข้าบ้าน

​“ส่งมาแต่เช้าเลยแหะ เข้ามาก่อนสิ...เด็กไอ้แป๋งใช่ไหมเราน่ะ ทำไมหน้าตาเด็กจัง ฉันจะไม่ติดคุกใช่ไหมสาวน้อย”

​“คุณจำหนูไม่ได้เหรอ?”

น้ำขิงถามเขา ตากลมโตนั่นจ้องเขา คมธรณ์มองกวาดไปทั่ววงหน้าเล็กๆ นั่น แม้จะยังงัวเงียอยู่บ้างเพราะเมื่อคืนเรียกได้ว่าหนัก...กว่าเขาจะหลับฟุบก็ตีสาม ขณะที่เพื่อนๆ ยังคงเฮฮากัน ไม่รู้ว่าใครหามเขามาส่งบ้าน น่าจะไอ้แป๋งเพื่อนสนิท ที่เขามาบ้านปู่ทีไร เพื่อนซี้จะต้องลากเขาไปสำมะเลเทเมาแบบสุดขั้ว ซึ่งเขาก็ชอบเสียด้วยสิ ใครจะไม่ชอบกับความสนุกแบบนั้น เหล้า ยา นารี ไอ้ยานั้น นานๆ หนหรอก คมธรณ์จะสักที...เขากลัวว่าเขาจะช็อคตายไม่ก็เสพติดมัน เอฟเฟ็กต์ของมันแต่ล่ะหนทำให้เขาไม่ปลื้มนัก ก็ไอ้แป๋งนั่นล่ะตัวดี ตัวแสบ บางทีก็หามาในรูปแบบเม็ดแล้วยัดใส่ปากเขา ผสมเหล้าให้มั่ง กว่าจะรู้ก็เรียบร้อยไปแล้วทุกที

​“เคยมาที่นี่ด้วยหรือ”

เขาเลิกคิ้ว หล่อนเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ผอมไปนิด แต่บางส่วนไม่ได้เล็ก มันดันเสื้อยืดตัวใหญ่นั่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด ไม่ได้สวยมาก แต่ดูเพลินตาสะอาดสะอ้าน จุดเด่นบนหน้านั้นคือตาโตๆ คู่นั้น ตาของหล่อนสีน้ำตาลอ่อนสวย ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกใจเต้น...

​“เคย...หนูเคยมาส่งเหล้า”

เธอทวนความจำเขา ขณะที่เขาหัวเราะ แล้วยิ้มส่งให้เธอ น้ำขิงตาลายไปแป๊บหนึ่ง เพราะเขาช่างหล่ออะไรขนาดนี้กันนะ ปรกติเธอไม่เคยมองเขาเต็มตาสักที ถึงเขาหล่อยังไง เขาก็ไม่ใช่คนดี! สาวน้อยตัดสินเขาไปแล้ว เพราะเหตุที่ตัวเองเคยเผชิญ

​“อ้อ...อย่างนั้นก็ดี ถ้าเคยกันแล้ว ปะ...เข้าไปข้างในกัน”

​“เอ่อ...”

​เธอเกือบจะสะบัดมือหนีเมื่อเขาตรงมาจับข้อมือเธอ แล้วดึงเธอเข้าบ้าน กระแสบางอย่างแล่นขึ้นมาเมื่อมือของเขา จับแขนเธอแบบนั้น

​“ฉันยังไม่ชวนเราเล่นสนุกกันแต่เช้าหรอกน่า ฉันหิวข้าว ทำอะไรเป็นบ้างล่ะ ทำให้กินหน่อย แล้วเดี๋ยวเราค่อยกินกัน”

​เขาพูดแกมทะลึ่งทะเล้นใส่ พร้อมกับขยิบตาวิ้งให้ น้ำขิงเม้มปาก กำมือไว้แน่น...เธออยากจะฟาดปากเขาสักที เธอไม่ได้มาให้เขากินอีกหรอกนะ ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว สาวน้อยยังคงทำหน้านิ่ง ไม่ได้ยิ้มแย้มหรือพูดจาอ้อนฉอเลาะเหมือนเด็กคนอื่นๆ ที่เคยมา คมธรณ์สังเกตดู เธอมองจ้องเขาด้วยตาโตๆ คู่นั้น มองเขาเหมือนเป็นไอ้ตัวอะไรสักอย่าง มันเริ่มทำให้เขารู้สึกแปลกๆ

​เอ...

​เราไปเคยทำอะไรให้โกรธหรือเปล่าว่ะ?

​แต่ก็เปย์หนักทุกหนเวลาตื่นนี่นา

​เขาปล่อยให้เธอไปทำครัว รอไม่นาน กลิ่นอาหารก็โชยฟุ้ง คมธรณ์สูดจมูกฟุตฟิต กลิ่นอาหารหอมฟุ้งทำให้ท้องยิ่งร้องโครก น้องหน้านิ่งท่าทางจะทำกับข้าวอร่อยเด็ด กลิ่นดีมาก และเขาก็พบว่านอกจากกลิ่นรสชาติก็ดีอีกด้วย

​เธอยังคงนั่งนิ่งมองเขากิน มือนั้นจับที่ท้องตลอดเวลา จนคมธรณ์ชักจะรู้สึกแปลกๆ เขาอิ่มแล้ว จึงเอาโทรศัพท์มาจิ้มไลน์ส่งไปหาไอ้แป๋ง แต่มันยังไม่อ่าน ไม่ตอบ สงสัยจะยังไม่ตื่น

​น้องเอาจานชามไปเก็บล้าง จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้แนะนำตัวกัน ผิดกับสาวคนอื่นๆ ที่เคยมา

​และเขากับน้องก็เล่นเกมจ้องตากันอีกหน เมื่อน้องมาทรุดนั่งตรงที่เดิม แล้วมองเขาด้วยตาโตๆ คู่นั้น มันเจือแววโกรธไว้ เขารู้สึกอึดอัดพิกลอย่างบอกไม่ถูก

​“คุณอิ่มแล้วใช่ไหม?”

​เสียงเล็กๆ นั่นถาม เขาพยายามทบทวนอยู่ว่า ไปทำอะไรให้แม่สาวน้อยตาโตนี่ไม่พอใจอะไรในเกมกามหรือเปล่า เขาอาจจะสั่ง หรืออาจจะทำอะไรเพี้ยนๆ แบบไม่ได้ตั้งใจเพราะอารมณ์พาไป เคยเล่นเกมอุบาทว์อะไรกับน้องไปหรือเปล่า

​“จะชวนไปขึ้นห้องแล้วเหรอจ๊ะ”

เขาลองแหย่ดู ทางนั้นมองบนใส่เขาแล้วก็ถอนหายใจเสียงดัง อา...ไอ้ท่านี้ทำไมแม่สาวน้อยทำเหมือนแม่ของเขาเลยแหะ...ท่านมักจะทำใส่เวลาที่ไม่พอใจเขา ให้ตายเถอะ! เด็กออฟของไอ้แป๋งเสือกมาทำให้เขานึกถึงแม่!

​“หนูมีเรื่องจะมาเจรจากับคุณ ตกลงคุณจำได้ใช่ไหมว่า คุณทำอะไรกับหนูคืนนั้น”

​จำได้บ้างไม่ได้บ้าง...

​ถ้าตอบไปแบบนี้ ยัยเด็กตาโตดุนี่ จะเอาอะไรขว้างหัวเขาหรือเปล่านะ?

​หลอนแหละ เพราะคุณมาลาทำ...เวลาที่เขากวนท่าน มีอันโดนของอะไรที่อยู่ใกล้มือขว้างเอาทุกที ไม่มีคนทำกับเขาแล้วล่ะ...ตอนนี้ เพราะท่านไปสวรรค์มาสองปีแล้ว

​“ก็..พอจะจำได้”

​“ก็ดี...” น้ำขิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกพลังใจ ก่อนจะเอ่ยออกไปเสียงหนักแน่น

​“หนูท้องเพราะคุณ คุณจะต้องรับผิดชอบ”

​“หะ!”