ANMELDENTeilen
พูดคุยกับนักเขียน
Veröffentlichungsdatum:
25.08.2026 03:02:08ความรัก…อาจเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในชีวิตของใครบางคน แต่สำหรับบางคน มันกลับกลายเป็นบาดแผลที่ลึกจนไม่อยากจะเชื่อในมันอีก
นิยายเรื่องนี้เริ่มต้นจากผู้ชายที่เคยรักผู้หญิงคนหนึ่งจนหมดหัวใจ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมา คือ “การทรยศ”
หลังจากวันนั้น เขาเลือกจะปิดหัวใจตัวเอง ไม่รักใคร ไม่เชื่อใจใคร และไม่คิดจะเปิดใจให้ใครเข้ามาอีก
จนกระทั่งผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิตของเขา พร้อมกับประโยคที่ทำให้กำแพงในใจเริ่มสั่นไหว
“ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนอดีตภรรยาคุณนะคะ”
และก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว เธอกลับพูดประโยคที่ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล
“ฉันท้องกับคุณจริง ๆ”
นี่ไม่ใช่เรื่องราวของความรักที่สมบูรณ์แบบ แต่มันคือเรื่องของหัวใจที่เคยแตกสลายกับผู้หญิงที่กล้าพอจะยืนอยู่ข้าง ๆ คนที่ไม่เชื่อในความรักอีกต่อไป
นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของนักเขียนเอง ตัวละคร สถานที่ ไม่ได้อ้างอิง หรือพาดพิงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้น หากมีข้อผิดพลาดประการใด ผู้เขียนขออภัยไว้ ณ ที่นี้
ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาให้กำลังใจนิยายเรื่องนี้ สามารถคอมเมนต์พูดคุยกันได้นะคะ หากชื่นชอบผลงานอย่าลืมกดหัวใจและกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะคะ
--------------------------------------------------------
มาทำความรู้จักตัวละครกันหน่อยนะคะ
พระเอก
ธาม ธราดล 35 ปี
ชายหนุ่มที่มาพร้อมบาดแผลที่กรีดลึกเป็นปม “ผมจะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้นอีก... ไม่มีวัน”นางเอก
ลินดา ลินรดา 27 ปี เธอมาพร้อมหน้าที่ที่ไม่อาจเลี่ยงได้
“หนูไม่ใช่นางเอกละครที่จะไปรักษาใจใครได้นะ”⚡️⚡️ ⚡️⚡️ ⚡️⚡️ ⚡️⚡️
ความรัก…อาจเป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในชีวิตของใครบางคน แต่สำหรับบางคน มันกลับกลายเป็นบาดแผลที่ลึกจนไม่อยากจะเชื่อในมันอีก
นิยายเรื่องนี้เริ่มต้นจากผู้ชายที่เคยรักผู้หญิงคนหนึ่งจนหมดหัวใจ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมา คือ “การทรยศ”
หลังจากวันนั้น เขาเลือกจะปิดหัวใจตัวเอง ไม่รักใคร ไม่เชื่อใจใคร และไม่คิดจะเปิดใจให้ใครเข้ามาอีก
จนกระทั่งผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิตของเขา พร้อมกับประโยคที่ทำให้กำแพงในใจเริ่มสั่นไหว
“ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนอดีตภรรยาคุณนะคะ”
และก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว เธอกลับพูดประโยคที่ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล
“ฉันท้องกับคุณจริง ๆ”
นี่ไม่ใช่เรื่องราวของความรักที่สมบูรณ์แบบ แต่มันคือเรื่องของหัวใจที่เคยแตกสลายกับผู้หญิงที่กล้าพอจะยืนอยู่ข้าง ๆ คนที่ไม่เชื่อในความรักอีกต่อไป
********************************************
©สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และฉบับเพิ่มเติม ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เลียนแบบ ดัดแปลง หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่ต่อไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงานโดยมีลายลักษณ์อักษร การกระทำโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย
นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของนักเขียนเอง
ตัวละคร สถานที่ ไม่ได้อ้างอิง หรือพาดพิงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
หากมีข้อผิดพลาดประการใด ผู้เขียนขออภัยไว้ ณ ที่นี้
🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀
ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาให้กำลังใจนิยายเรื่องนี้
สามารถคอมเมนต์พูดคุยกันได้นะคะ
Aktuellstes Kapitel
เริ่มรักทรยศ ตอนที่ 7 ไม่ว่าไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึก
เวลาล่วงเลยมาเกือบหนึ่งเดือนหลังจากวันที่ทั้งสองตกลงแต่งงานกันด้วยข้อตกลงที่ไร้ความรักช่วงเวลาที่ควรจะเต็มไปด้วยการเตรียมงาน ความตื่นเต้น หรืออย่างน้อยความคุ้นเคยที่เพิ่มขึ้น กลับผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีความคืบหน้า ไม่มีความใกล้ชิด ไม่มีแม้แต่ความพยายามจะทำความเข้าใจกันมากขึ้นคฤหาสน์หลังใหญ่ของธามยังคงสงบนิ่งราวกับทุกอย่างหยุดอยู่ที่เดิม และค่ำคืนนี้ก็เช่นกันไฟในห้องนั่งเล่นเปิดทิ้งไว้ แสงสีส้มสลัวสะท้อนผนังเรียบหรูอรนุชนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมท่าทางเหมือนรอใครบางคนกลับบ้านทุกวัน แม้ใบหน้าจะสงบแต่แววตากลับแฝงความครุ่นคิดที่ไม่เคยจางลงเสียงประตูหน้าบ้านเปิดเบา ๆ พร้อมธามเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าเหนื่อยล้า แสงไฟส่องให้เห็นรอยคล้ำใต้ตาจาง ๆเขาถอดรองเท้าอย่างเป็นระเบียบ ถอดสูทพาดแขนแล้วคลายเนคไทออกช้า ๆ ลมหายใจยาวถูกปล่อยออกมาเบา ๆ ราวกับภาระของทั้งวันยังคงกดทับอยู่บนไหล่กว้างนั้น“กลับมาแล้วเหรอ” อรนุชเอ่ยขึ้นตามปกติ น้ำเสียงไม่ได้เข้มงวด แต่ก็ไม่ได้อบอุ่นเหมือนเมื่อก่อน“ครับ” ธามตอบสั้น ๆ โดยไม่มองหน้าแม่เดินผ่านห้องนั่งเล่นเหมือนต้องการเลี่ยงบทสนทนา“แกได้ไปหาลินดาบ้างไหม” อรนุชมองตา
เริ่มรักทรยศ ตอนที่ 6 ข้อตกลงของเรา
ความเงียบแผ่คลุมอยู่ครู่หนึ่งจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินชัดเจน อรนุชหันไปมองลูกชายดวงตาสื่อความหมายให้พูดในสิ่งที่ควรพูด“พูดสิธาม” เธอเตือนเสียงเบาแต่หนักแน่น ธามสูดลมหายใจเล็กน้อยไหล่ขยับขึ้นลงเพียงนิดก่อนจะเอ่ยออกมา“ฉันขอโทษที่ปล่อยเธอกลับคนเดียว” น้ำเสียงราบเรียบไม่สูงไม่ต่ำไม่มีแววสั่นไหวของความรู้สึกผิด คำพูดนั้นลอยอยู่กลางอากาศอย่างแห้งแล้งลินดาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเสียงสั้น ๆ แต่ชัดเจนเธอหันมามองเขาเต็มตาเป็นครั้งแรก“แค่นั้นเหรอคะ” น้ำเสียงสุภาพทว่าสายตาแข็งขึ้นเล็กน้อย ธามเงยหน้ามองเธอแววตาทั้งสองชนกันเพียงเสี้ยววินาทีความเงียบระหว่างสายตานั้นเหมือนมีคำถามมากมายที่ไม่มีใครพูดออกมา“ฉันมีธุระด่วน” เขาตอบเพิ่มสั้น ๆ ราวกับนั่นคือคำอธิบายที่เพียงพอ ลินดายิ้มบาง ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยแต่ดวงตาไม่ยิ้ม“ค่ะ” คำเดียวสั้น ๆ แต่เย็นจัดเหมือนลมแอร์ที่พัดผ่านห้อง พิมดาวรีบแทรกขึ้นเพื่อไม่ให้บรรยากาศตึงเครียดเกินไป“เอาเถอะ อย่างน้อยก็มาขอโทษแล้ว เรื่องมันก็ผ่านไปเถอะลูก” เธอมองลินดาอย่างขอร้องทางสายตาแต่อีกฝ่ายเพียงพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร “ตาธามอาจจะจัดการอารมณ์ไม่เก่งนัก แต
เริ่มรักทรยศ ตอนที่ 5 อาจดีกว่า
ช่วงเย็นของบ้านหลังใหญ่เงียบผิดปกติ แสงไฟในห้องโถงส่องกระทบพื้นหินอ่อนเป็นเงาวับ อรนุชนั่งตัวตรงอยู่บนโซฟามือประสานกันแน่นบนตักสีหน้าของเธอไม่ได้สงบนิ่งอย่างทุกวัน แววตาฉายชัดถึงความไม่พอใจและความกังวลที่สะสมมาตั้งแต่บ่ายประตูหน้าบ้านเปิดออกพร้อมเสียงรองเท้าหนังเหยียบพื้น ธามเดินเข้ามาด้วยท่าทางเรียบเฉยเหมือนเคยเขาถอดสูทพาดแขนสีหน้าไร้อารมณ์ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้นและสบตากับมารดา เขาก็รับรู้ได้ถึงพายุที่กำลังก่อตัว“แกปล่อยลินดากลับเองจริงไหม” เสียงของอรนุชเย็นจัด ทว่าแฝงแรงสั่นเล็ก ๆ ธามปลดกระดุมแขนเสื้อช้า ๆ ก่อนตอบสั้น ๆ“ครับ” คำตอบตรงไปตรงมานั้นเหมือนจุดไฟ อรนุชลุกพรวดขึ้นทันทีส้นรองเท้ากระทบพื้นดังสะท้อน“แกคิดอะไรอยู่ธาม!” เสียงเธอดังลั่นห้องโถงจนคนใช้ที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในยังชะงัก ธามหันมามองแม่เต็มตาสีหน้าเรียบนิ่งแต่กรามเกร็งชัด“ผมมีงาน” เขาตอบเสียงต่ำ“งานสำคัญกว่าคนที่กำลังจะแต่งงานกับแกเหรอ!” อรนุชสวนกลับทันที ดวงตาเธอแดงก่ำด้วยความโกรธและผิดหวังธามนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดก่อนจะเอ่ยออกมาตรง ๆ ช้า ๆ“ผมไม่ได้อยากแต่งตั้งแต่แรก” ป
เริ่มรักทรยศ ตอนที่ 4 อตีดที่ไม่ควรคิดถึง
…ห้าปีก่อนภาวีในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ยืนอยู่ปลายทางเดินในโบสถ์ รอยยิ้มของเธอหวานละมุน ดวงตาเปล่งประกายด้วยความรัก “ธาม…วันนี้เราจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันนะคะ” เสียงนั้นยังชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานภาพตัดกลับสู่ปัจจุบันเสียงหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่ตั้งใจ มือที่วางบนเข่ากำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นชัดแววตาที่เคยนิ่งกลับสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาแข็งกระด้างเขาลุกขึ้นทันทีราวกับต้องการหนีบางอย่าง ลินดาชะงักเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น“คุณธาม…” เธอเรียกเบา ๆ ความเขินเปลี่ยนเป็นความสับสนในชั่วพริบตาธามมองเธอสายตานั้นเต็มไปด้วยบางอย่างที่อ่านไม่ออก ความเจ็บ ความโกรธ หรือความหวาดกลัวที่เขาไม่ยอมรับก็ไม่แน่“เลือกเอาเอง” เขาพูดเสียงเรียบเย็นชา“ผมมีงาน” คำพูดสั้น ๆ เหมือนมีดบาง ๆ กรีดผ่านบรรยากาศอบอุ่นในร้านเขาหยิบสูทขึ้นพาดแขนหันหลังเดินออกไปโดยไม่รอคำตอบ ประตูกระจกเปิดออกพร้อมเสียงกระดิ่งเบา ๆ ก่อนจะปิดลงทิ้งความเงียบไว้ด้านหลังลินดายืนนิ่งมือกำชายกระโปรงแน่นจนผ้ายับเล็กน้อย หัวใจเธอกระตุกวูบเหมือนถูกทิ้งกลางอากาศ พนักงานสองคนมองหน้ากันอย่างเก้อเขิน“เอ
เริ่มรักทรยศ ตอนที่ 3 สิ่งที่ต้องทำ
คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความเงียบของยามค่ำ ไฟในสวนส่องต้นไม้เป็นเงาทอดยาวบนพื้นหินอ่อนประตูรั้วปิดลงช้า ๆ หลังรถยุโรปสีเข้มแล่นเข้ามาจอด เสียงเครื่องยนต์ดับลง เหลือเพียงความเงียบที่หนาหนักราวกับอากาศข้างในบ้านก็รอคอยบางอย่างอยู่เช่นกันภายในห้องนั่งเล่นโคมไฟสีอุ่นยังเปิดอยู่ อรนุชนั่งหลังตรงบนโซฟาหนังสีครีมแก้วน้ำวางอยู่บนโต๊ะกระจกเบื้องหน้าดวงตาของหญิงวัยกลางคนไม่ได้จับจ้องโทรทัศน์ที่เปิดค้างไว้ หากแต่ทอดมองไปยังประตูทางเข้าเหมือนกำลังรอเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยประตูเปิดออกธามเดินเข้ามาเงียบ ๆ เขาก้มถอดรองเท้าอย่างเป็นระเบียบ แขวนสูทไว้ที่ราวข้างผนัง สีหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกวัน ดวงตาคมเข้มไร้แววเหนื่อยล้าทั้งที่ทั้งวันผ่านเรื่องมากมาย“กลับมาแล้วเหรอ” อรนุชเอ่ยขึ้นน้ำเสียงไม่ได้ดุ แต่ก็ไม่ได้อ่อนโยนจนเกินไป“ครับ” ธามพยักหน้าเล็กน้อยเสียงทุ้มต่ำสั้นกระชับ เขาเดินผ่านแม่ไปเหมือนตั้งใจจะขึ้นห้องทันที“พรุ่งนี้แกว่างไหม” คำถามนั้นทำให้เขาชะงักเพียงเสี้ยววินาทีก่อนหันกลับมามอง“มีประชุมบ่าย ทำไมครับ” น้ำเสียงยังคงเรียบสนิท อรนุชวางแก้วน้ำลงช้า ๆ เสียงกระทบโต๊ะดังแผ่ว“พรุ่งน
เริ่มรักทรยศ ตอนที่ 2 ฝังใจเจ็บ
ยามเย็นหน้าภัตตาคารสุดหรูเสียงพนักงานเปิดประตูเบา ๆ เป็นระยะ รถยุโรปสีดำและสีเงินจอดเรียงรายเป็นระเบียบกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ประดับหน้าร้านลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของแขกที่เพิ่งรับประทานอาหารเสร็จโดยมีคนสี่คนที่ยืนล่ำลากันใต้แสงไฟที่เริ่มเปิดสว่างตัดกับท้องฟ้ายามค่ำ บรรยากาศภายนอกดูราบรื่นเต็มไปด้วยรอยยิ้มของผู้ใหญ่สองคนแต่ช่องว่างบางอย่างระหว่างว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวกลับอึดอัดจนสัมผัสได้“ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้มาก ๆ นะนุช วันนี้เกรงใจจริง ๆ” น้ำพิมดาวยิ้มกว้างตามมารยาท มือเรียวของเธอจับมืออรนุชแน่นเล็กน้อยเสียงเธอนุ่มนวลแต่แฝงความเกรงใจตามแบบฉบับคนที่รู้ดีว่ามื้ออาหารนี้ไม่ใช่เพียงการพบปะธรรมดา อรนุชก็ยิ้มตอบอย่างสุภาพและแววตาก็เปล่งประกายอย่างพึงพอใจ“ไม่เป็นไรเลยพิม เดี๋ยวก็กลายเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วจะต้องเกรงใจกันทำไม” คำว่าครอบครัวเดียวกันถูกเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจราวกับทุกอย่างสิ้นลงแล้วทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เแต่งงานเลยด้วยซ้ำลินดายืนอยู่ด้านหลังแม่เธอจับกระเป๋าถือแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมใสเหลือบมองไปทางธามอย่างเผลอ ๆ เห็นชายหนุ่มยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสูทสีเข้มตัดกับผิวขาว
Das könnte dir auch gefallen
เพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง155.1K Aufrufeนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย158.0K Aufrufeรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ
กาสะลอง258.3K Aufrufeหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย247.9K Aufrufeรักจำฝังใจ
วิฬาร์นิล159 Aufrufeเกิดใหม่เป็นกุนซือหญิงพร้อมระบบร้านสะดวกซื้อ
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์53 Aufrufeมาเฟียร้ายพ่ายรัก
ขนมหวาน15 Aufrufeถักทอรักด้วยหัวใจ
Statice(สแตติส)81 Aufrufe
