บทนำ

แสงที่สะท้อนบนพื้นหินอ่อนที่ขัดเงาจนทำให้เห็นเงาของคนยืนอยู่ตรงกลางห้องได้ชัดเจน ร่างสูงสง่าแต่แข็งกระด้างสีหน้าของเขานิ่งจนแทบไร้อารมณ์ ทว่าดวงตาคมกริบกลับซ่อนบางอย่างไว้ลึกเกินกว่าที่ใครจะมองเห็นได้ง่าย ๆ

“ผมไม่แต่ง” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังแต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นอย่างชัดเจน

แม่ของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ตกใจเพียงถอนหายใจเบา ๆ เหมือนคาดการณ์คำตอบนี้ไว้แล้ว สายตาที่มองลูกชายยังคงเด็ดขาดเหมือนเดิม

หญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ในท่าทางสง่างามพร้อมถ้วยชาถูกวางลงบนโต๊ะกระจกอย่างแผ่วเบาเสียงกระทบกันเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่คำพูดที่หลุดออกจากริมฝีปากกลับหนักหน่วงกว่านั้นหลายเท่า

“เรื่องแต่งงาน แม่ตกลงกับบ้านนั้นเรียบร้อยแล้ว”

คำว่าแต่งงานเหมือนมีดบาง ๆ ที่กรีดลงมา ธามชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนดวงตาจะตวัดมองคนเป็นแม่อย่างรวดเร็ว แววตาที่เคยนิ่งกลับแข็งกร้าวขึ้นทันที ริมฝีปากขยับเล็กน้อยก่อนเสียงเรียบต่ำจะหลุดออกมา

“ไม่แต่งก็ต้องแต่งธาม แม่ให้คำพูดเขาไปแล้ว” คำพูดนั้นไม่ได้ดังแต่ชัดเจนและเด็ดขาดราวกับคำสั่ง

ธามขบกรามแน่นกล้ามเนื้อบริเวณขากรรไกรกระตุกเล็กน้อยมือทั้งสองข้างกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นมา

ก่อนเขาจะสูดลมหายใจลึก ๆ เหมือนพยายามควบคุมอารมณ์บางอย่างที่กำลังเดือดพล่านอยู่ข้างในก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ ทีละคำ

“ผม ไม่ แต่ง” น้ำเสียงหนักแน่นจนไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง จนแม่ของเขาลุกขึ้นจากโซฟาในทันที

“ตาธาม!” เสียงนั้นเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ธามไม่ได้หันกลับไปมองแม้แต่นิดเดียว

เขาหันหลังให้หญิงผู้เป็นแม่ก้าวเท้าออกจากห้องรับแขกอย่างไม่ลังเล

ปัง! ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกก่อนจะปิดลงอย่างแรง เสียงที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงบ้านราวกับประกาศชัดว่าเขาไม่ต้องการรับฟังอะไรอีกแล้ว

ธามถอดสูทออกอย่างรวดเร็วโยนมันลงบนเตียงโดยไม่สนใจมือขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิดพลางลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย

เขาเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ปลายเตียง มองเงาสะท้อนของตัวเองอย่างนิ่งงัน

ชายในกระจกไม่ได้มีเพียงความโกรธในแววตาแต่ยังมีบางอย่างที่ลึกกว่านั้นและเป็นความเจ็บปวดที่ฝังอยู่ในใจมานานเกินกว่าจะลืมได้ง่าย ๆ

รอยแผลที่มองไม่เห็นแต่กลับเจ็บยิ่งกว่าบาดแผลบนร่างกาย

จู่ ๆ ภาพหนึ่งค่อย ๆ แทรกเข้ามาในความคิดของเขาอย่างชัดเจน เสียงร้องของทารก เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยทุกอย่างย้อน กลับไปในวันที่เขาเคยคิดว่าตัวเองมีความสุขที่สุดในชีวิต

ห้าปีก่อน…

ห้องพักวีไอพีของโรงพยาบาล เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ที่ใกล้หน้าต่างมีหญิงสาวอย่างภาวียืนอุ้มเด็กทารกไว้ในอ้อมแขน

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เปล่งประกาย ดวงตาเปียกชื้นเล็กน้อยด้วยความตื้นตัน

“ธาม…ลูกเราน่ารักไหมคะ” เสียงของเธออ่อนโยนจนแทบละลายหัวใจของคนฟัง

ธามยืนอยู่ข้างเตียงร่างสูงในชุดสูทสีเข้มแต่สีหน้าที่เคยเย็นชากลับอ่อนลงอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน เขาก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขนของภาวีสายตาเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

“น่ารักมาก” เขาพูดเบา ๆ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ซึ่งแทบไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของเขา

“เหมือนคุณเลย”

ภาวียิ้มกว้างขึ้นดวงตาเป็นประกายเหมือนคนที่กำลังมีความสุขที่สุดในชีวิตทั้งสองคนก้มมองเด็กน้อยพร้อมกัน ราวกับโลกทั้งใบในตอนนั้นมีเพียงสามคนเท่านั้น

ความเงียบสงบในห้องทำให้ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบเกินจริงแต่แล้วเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง

ปัง! ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมชายร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องโดยไม่ขออนุญาต

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยแววหยามเหยียด ในมือมีซองเอกสารหนา ๆ

ภาวีที่เห็นก็สะดุ้งจนมือสั่นจนเด็กในอ้อมแขนเกือบหลุดจากการโอบกอด ธามหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าสงสัยและไม่พอใจ

“คุณเป็นใคร” ชายคนนั้นยิ้มมุมปากส่งสายตาเยาะเย้ยชัดเจน เขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างไม่รีบร้อนก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความดูถูก

“เป็นผัวของอีนี่”

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางห้อง ภาวีอ้าปากค้างดวงตาเบิกกว้างมือที่อุ้มเด็กสั่นแรงขึ้น

ธามนิ่งไปทันทีราวกับสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ชายปริศนาไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขาเดินเข้าไปใกล้ธามอีกก้าว ก่อนจะพูดต่อช้า ๆ อย่างตั้งใจให้ทุกคำกระแทกใจคนฟัง

“แล้วก็เป็นพ่อของลูกมันด้วย”

“ไม่จริง!” ภาวีกรีดเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจและหวาดกลัว เธอส่ายหน้าแรง ๆ น้ำตาไหลออกมาทันที

“ไม่จริงนะคะธาม! เขาโกหก เขาโกหก!” เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจับคำไม่ได้

ธามยังคงยืนอยู่นิ่ง ๆ ไม่พูดอะไรดวงตาคมกริบจ้องชายแปลกหน้าอย่างไม่ละสายตา ก่อนชายคนนั้นจะโยนซองเอกสารใส่อกของธามอย่างแรง

ฟึ่บ!

“นี่ไงหลักฐาน” ธามก้มลงมองซองเอกสารในมืออย่างช้า ๆ ก่อนจะเปิดมันออก

เอกสารตรวจดีเอ็นเอภาพถ่าย ข้อความแชต ทุกอย่างเรียงรายอยู่ตรงหน้าเขาอย่างชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้

มือของเขาแข็งทื่อแววตาที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ภาวีที่เห็นก็เดินเข้ามาหาเขาอย่างร้อนรนมือสั่น ๆ จับแขนของเขาไว้แน่น

“ธาม ฟังฉันนะ มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ฉันอธิบายได้ ฉัน…” เสียงนั้นไม่ได้เขาหูของธามแม้แต่น้อย เขาไม่พูดอะไรเขาเพียงมองเอกสารในมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

ดวงตาที่มองภาวีไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ความอบอุ่นที่เคยมีกลับหายไปเหลือเพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่กำลังค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาแทน

ชายปริศนายืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเหยียดหยันก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“รวยนะ…แต่เสือกโง่”