ตอนที่ 2

“เอ็งรู้แค่ว่าจงอย่าสร้างความเดือดร้อนก็พอ  ช่วยงานที่เอ็งทำได้ มีข้าวมีน้ำกินทุกวันนี้ก็นับว่าดีที่สุดแล้วสำหรับบ่าวอย่างพวกเรา”

แย้มกล่าวให้เรไรคิด

         แต่เรไรไม่คิดว่าแย้มเป็นบ่าว คุณหลวงรักแย้มมาก เรื่องนี้เรไรรู้ดี…

เพราะว่าทุกครั้งที่คุณหลวงแวะมาก็มักจะเรียกหาแต่แย้มคนเดียว และทุกครั้งแย้มจะต้องเข้าไปรับใช้คุณหลวงในเรือนหลังเล็ก ใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนกระทั่งทั้งคืน กว่าจะได้กลับออกมาก็จนฟ้าสางของอีกวัน

และทุกครั้งที่กลับมาถึงห้อง…

เรไรเห็นแย้มผู้เป็นป้าทิ้งกายลงนอนอย่างอ่อนระโหยโรยแรง บางครั้งถึงขั้นเดินขาถ่างกันเลยทีเดียว ท่าทางเหมือนคนไม่ได้หลับได้นอนมาทั้งคืน

เรื่องนี้ยังคงค้างคาอยู่ในความสงสัยของเรไรเรื่อยมา ว่าแย้มเข้าไปรับใช้อะไรใน ‘เรือนลับ’ ของคุณหลวงเดช

“เอ็งอย่าใคร่รู้ให้มันมากนัก… ถ้าไม่จำเป็นอย่าไปยุ่มย่ามสร้างความวุ่นวายที่เรือนนั้นเป็นอันขาด”

แย้มย้ำเสียงหนัก

“จ้ะป้าแย้ม… ”

เรไรรับปาก…

แม้แววตาดูอ่อนน้อมเชื่อฟัง หากแต่ในใจอันไร้เดียงสากลับมีความดื้อรั้นอยากรู้อยากเห็นซุกซ่อนอยู่ไม่คลาย

“เออ… เดี๋ยวเอ็งช่วยเอาเครื่องนอนไปไว้ในห้องคุณหลวงให้ทีนะ… ”

วันนี้คือวันที่คุณหลวงมา…

แต่มีเหตุให้แย้มจำเป็นต้องไหว้วานหลานสาว แม้ปกติหล่อนจะทำทุกอย่างด้วยตัวเองทุกครั้ง ไม่เคยให้เรไรต้องไปเกะกะที่เรือนหลังนั้น แต่วันนี้มีงานอีกอย่างรออยู่

หลังจากเหลือบตามองนาฬิกาไม้ไขลาน แขวนเอาไว้ข้างเสาชานเรือนท่าน้ำแล้วเห็นว่าใกล้เวลาที่คุณหลวงจะเดินทางมาถึง

แย้มสั่งงานหลานสาวแล้วตัวเองรีบเข้าครัวเพื่อไปต้มน้ำสมุนไพรกระชายดำผสมโสมและถั่งเช่าราคาแพง ได้มาจากพ่อค้าชาวจีนในตลาด เตรียมเอาไว้ให้คุณหลวงเหมือนเช่นทุกครั้งที่มา

ในเวลาต่อมา

บนผืนน้ำสีครามไหลเอื่อยมาตามคลอง เรไรกุลีกุจอพายเรือข้ามฟากมายังเรือนหลังเล็กด้วยความตื่นเต้น

ใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจก็ก้าวขึ้นบันไดมาบนเรือนที่หล่อนเฝ้ามองดูมาตลอดระยะเวลาหลายวันที่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้

แต่ยังมีมีโอกาสได้มาเห็นใกล้ๆ แม้อยู่ห่างกันเพียงแค่ช่วงลำคลองกั้น

ในมือของเรไรหอบผ้าห่ม เสื้อผ้า และผ้าขาวม้าที่แย้มเตรียมไว้ให้คุณหลวงตามที่สั่ง

มือเรียวผลักบานประตูไม้เข้ามาช้าๆ…

มีลำแสงสาดออกมาจากประตูและช่องลมด้านบนเชื่อมต่อกับจั่วหลังคา

ภายในห้องแลดูสลัวเพราะบานหน้าต่างทุกด้านถูกปิดเอาไว้

เรไรก้าวเข้ามา…

เท้าเปลือยเปล่าย่างเหยียบลงบนผืนกระดานไม้แผ่นใหญ่กว้าง ค่อยๆ เอื้อมมือดึงสลักกลอนเปิดบานหน้าต่างที่หัวเตียง

สายตาแลออกไปเห็นทุ่งข้าวสีเขียวขจีทอดยาวขนานไปกับชายคลองด้านหลัง

เห็นประกายแดดฉาบไปทั่วทุกใบข้าวกำลังพลิ้วไหวในสายลม พระอาทิตย์สีแดงกลมโตกำลังลอยต่ำเกือบลับลงหลังเหลื่อมเขาสีเขียวเข้มทาบทะมึนเป็นฉากหลังของไร่นา

เรไรกวาดสายตาสำรวจไปทั่วห้อง…

เอื้อมมือแตะฟูกสีแดงนุ่มบนเตียงไม้สัก ให้ความรู้สึกเร่าร้อนขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อเอื้อมมือลงมาไล้ลูบสัมผัสและจินตนาการไปถึงสิ่งที่คุณหลวงกับแย้มผู้เป็นป้าทำกันบนที่นอนแห่งนี้

และอีกอย่างที่สะดุดตา…

ก็คือเก้าอี้ไม้รูปทรงคล้ายขาหลั่งที่ให้คนขึ้นไปนอนหงาย ที่พนักทั้งสองข้างมีเชือกผูกติดเอาไว้ ตรงปลายเป็นง่ามดูราวกับเอาไว้รองรับขาของคนที่ต้องขึ้นไปนอนหงายถ่างขา

“เก้าอี้ประหลาด… ”

เรไรมองแล้วมองอีก…

ทั้งที่ก็ไม่แน่ใจว่าเก้าอี้ทรงประหลาดตรงหน้านี้มีไว้ทำอะไร แต่ก็ให้ความรู้สึกใจเต้นเมื่อมอง

ในห้องนี้มีหลายอย่างที่ดูแปลกตา…

สมกับเป็นเรือนเร้นลับของคุณหลวง สถานที่ซึ่งไม่อนุญาตให้บ่าวคนไหนเข้ามายุ่มย่ามในบริเวณนี้เป็นอันขาด เว้นเสียแต่ว่าจะถูกเรียกตัวมาใช้งาน

เรไรจ้องมองไปยังหัวเตียงที่มีเสาแข็งแรงตั้งลำสูงขึ้นมาถึงขอบหน้าต่างด้านบน

สะดุดตากับผ้าผืนยาว ผูกเอาไว้กับเสากลมสองต้น ซึ่งไม่แน่ใจว่าเอาไว้ทำอะไร รู้แต่ว่าคงไม่ใช่เอาไว้ผูกสายมุ้งกันยุง มองแล้วทำให้จินตนาการยิ่งเตลิดเพริดไปไกลถ้านึกภาพที่สองแขนต้องถูกขึงอยู่ตรงนั้น

ครู่ต่อมา…