ตอนที่ 1

เ-รื-อ-น-ลั-บ

คุณหลวง

นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น

              

ผู้​เขียน

กาสะลองทองคำ

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

ตัวอย่างบางช่วงบางตอนของเนื้อหา…

“อ่า… มันเอ็นสุดๆ… เธอสู้ดีเหลือเกินฉันชอบ”  คุณหลวงมีอารมณ์มาก…

ตาเหลือบมองแขนสองข้างของแย้มที่โดนมัด

ตรึงเอาไว้กับเสาหัวเตียง

ภาพของการพันธนาการผูกมัดที่ได้เห็น ช่วยกระตุ้นอารมณ์ความต้องการทางเพศของคุณหลวงให้พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างประหลาด

         “มาตรงนี้ดีกว่าเดี๋ยวเธอจะเสียวมากกว่านี้… ”

         เข้าสู่เกมของคุณหลวง…

         ร่างกำยำขยับเอวถอนลำเอ็นออกจากรูสวาทของแย้มที่โดนทะลวงจนกลวงโบ๋

รีบแก้มัดเชือกที่ข้อมือทั้งสองข้างของหล่อน ก่อนจะอุ้มลงจากเตียง

พามานอนหงายลงบนเก้าอี้ที่เรไรสงสัยว่ามีไว้ทำอะไร ตอนนี้กระจ่างด้วยสายตาของตัวเองแล้ว

เมื่อเห็นร่างของแย้มโดนอุ้มมาวางนอนหงายถ่างขาอ้าซ่าอยู่บนเก้าอี้รูปทรงคล้ายขาหยั่ง

ขาทั้งสองข้างของแย้มถ่างกว้างให้คุณหลวงแทรกกายกำยำเข้ามายืนตรงกลาง

“กลีบเยิ้มสวยงามเหลือเกิน… ”

คุณหลวงก้มหน้าลงมาแนบชิดกลีบสวาทโหนกนูนที่ตอนนี้กำลังเยิ้มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่น ไหลหลั่งออกมาอาบชุ่มถึงพุ่มขนสีดำโอบล้อมกลีบงามของแย้มเอาไว้

“ไม่ต้องโกนขนนะ… ฉันชอบ… ”

คุณหลวงจ้องมองกลีบสวาทสีชมพูเข้มตัดกับเส้นไหมสีดำระยับ โอบล้อมพูเนื้อรูปทรงคล้ายส้มโอสองกลีบประกบกัน

“ฉันชอบกลิ่นคาวตรงนี้… ”

พุทธศักราช 2495

พระนครศรีอยุธยา

ตอนเช้าตรู่ ที่ชานเรือนของบ้านเรือนไทยหลังใหญ่ตั้งอยู่กลางทุ่งสีเขียวขจี

ดรุณีแรกรุ่นใบหน้ารูปไข่ ผิวพรรณขาวเนียนสะดุดตา ตาคม ขนตางอนระยับ เส้นผมสีดำสลวยขมวดมวยแซมไว้ด้วยดอกจำปีหอมกรุ่น ทอดสายตามองไปยังเรือนไทยหลังเล็กปลูกสร้างเอาไว้อีกฟากฝั่งคลองตรงกันข้าม

“เรไร… นั่นเอ็งนั่งมองอะไรอยู่นานสองนาง”

เสียงเข้มดุของนาง ‘แย้ม’ สตรีวัยสี่สิบห้าปีที่ยังคงเค้าของความสะสวยเอาไว้ไม่สร่าง หล่อนกล่าวเสียงดังข้างหลังสาวน้อยผู้เป็นหลาน

หล่อนมีนามว่า ‘เรไร’ กำลังทอดสายตามองออกไปยังเรือนไทยหลังเล็กด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็น

“กำลังมองเรือนหลังโน้นค่ะป้าแย้ม… ”

นิ้วเรียวดุจลำเทียน ชี้ไปยังเรือนไทยหลังเล็ก ตระหง่านอยู่อีกฟากของฝั่งคลอง

หน้าประตูทางเข้ามีต้นบานบุรีอวดดอกสีชมพูสะพรั่ง เลื้อยคลุมสูงขึ้นไปถึงหลังคาอิฐสีแดงซีดจางไปตามกาลเวลา

“นั่นคือเรือนคุณหลวงเดช… เอ็งก็รู้นี่นา”

แย้มกล่าว…

ไม่แปลกถ้าเรไรที่มีวัยเพียงสิบแปดปีจะแสดงอาการอยากรู้อยากเห็นไปหมด กับสภาพแวดล้อมรอบๆ ตัวซึ่งล้วนเป็นความแปลกใหม่สำหรับหล่อน เป็นเพราะว่าเรไรเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้เพียงสัปดาห์กว่าๆ เท่านั้น

เมื่อก่อนเรไรอาศัยอยู่ที่จังหวัดนครสวรรค์ เป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ของแย้มเก็บมาเลี้ยงด้วยความเวทนาสงสาร

ชีวิตในวัยเด็กของเรไรเติบโตมาในครอบครัวชาวไร่ชาวนายากจน

ครั้นเมื่อตายายซึ่งเป็นพ่อแม่ของแย้มต้องจากไปเมื่อล่วงเข้าสู่วัยชราสิ้นอายุขัย แย้มจึงต้องรับเอาเด็กกำพร้าอย่างเรไรมาเลี้ยงดูด้วยความสงสาร

“คุณหลวงดุไหมเจ้าคะป้าแย้ม… ”

เรไรถามด้วยความอยากรู้…

ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็เพิ่งเห็นคุณหลวงแวะมาที่บ้านหลังนี้เพียงแค่สองครั้ง

ในวันที่คุณหลวงแวะมาเรไรยังจดจำได้ไม่ลืม ภาพของผู้ชายตัวใหญ่กำยำท่าทางองอาจทรงอำนาจ ใบหน้าคมคร้ามแม้จะมองเห็นในความสลัวแต่ก็รู้ว่าหล่อเหลาสะดุดตา

“ดุ… ดุมาก… ”

แย้มตอบเพียงสั้นๆเหมือนแกล้งขู่ จากนั้นตวัดสายตามาจ้องหน้าหลานสาว

“ว่าแต่เอ็งถามทำไม เป็นสาวเป็นนางมาถามถึงผู้ชายแบบนี้แสดงว่าเอ็งเป็นสาวเต็มตัวแล้วสินะเรไร”

แย้มตั้งข้อสังเกต…

ด้วยเคยอาบน้ำร้อนมาก่อนจึงเข้าใจธรรมชาติของผู้หญิงเมื่อก้าวเข้าสู่วัยสาว

“ก็แค่สงสัยเจ้าค่ะว่าเวลาคุณหลวงมา… ทำไมจึงเข้าไปนอนที่เรือนหลังนี้… ”

แววตาของเรไรมิอาจปิดซ่อนความอยากรู้

“เอ็งไม่ต้องสงสัย มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ไม่ว่าคุณหลวงจะมาเท่าอะไรก็ไม่ใช่เรื่องที่เอ็งจะต้องสู่รู้”

“เจ้าค่ะ… ”

เรไรตอบเสียงแผ่ว