ตอนที่ 20 นกกระจอกไร้น้ำยากับขุนศึกทรงพลัง

เมื่อเห็นความหวังอันริบหรี่ของพี่สะใภ้ ไป๋เหม่ยหลานก็ไม่ยอมปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปโดยเปล่าประโยชน์ นางจัดแจงเตรียมรถม้าและพาฮูหยินเฉินฟางเซียนออกเดินทางไปพบท่านหมอในทันที

สถานตั้งของเรือนหมอแห่งนี้ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขานอกตัวเมืองหลวง บรรยากาศรอบด้านร่มรื่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายยาอบสมุนไพร เหตุที่ท่านหมอเลือกมาพำนักในที่ห่างไกลเช่นนี้ เป็นเพราะผืนดินรอบเรือนถูกใช้เป็นแปลงเพาะปลูกสมุนไพรหายากทุกชนิดในการรักษาคนไข้ ซึ่งท่านหมอล้วนลงแรงรดน้ำพรวนดินและคัดสรรด้วยตนเองทั้งสิ้น เพื่อให้ได้ตัวยาที่บริสุทธิ์และมีสรรพคุณสูงสุด

เมื่อมาถึงเรือนหมออันเงียบสงบ ท่านหมอชราผู้มีหนวดเคราขาวโพลนได้เชิญเฉินฟางเซียนให้นั่งลง ก่อนจะทำการตรวจชีพจรและตรวจตราธาตุในร่างกายของนางอย่างละเอียด เวลาผ่านไปท่านหมอชราค่อยๆ ถอนมือออกพลางคลี่รอยยิ้มอันอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความเมตตาให้แก่สตรีผู้ระทมทุกข์

"ฮูหยินท่านนี้... ร่างกายของท่านประเสริฐยิ่งนัก หยินหยางสมดุล มดลูกและโลหิตภายในสมบูรณ์พร้อมไม่มีสิ่งใดบกพร่องเลยแม้แต่น้อย สาเหตุที่ท่านมีบุตรยากมานับสิบปี... ข้าคิดว่าปัญหาน่าจะมาจากตัวสามีของท่านเสียมากกว่า"

คำวินิจฉัยแผ่วเบาของท่านหมอชราประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจของเฉินฟางเซียน ร่างระหงสะท้านเยือก นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยมวลอารมณ์อันหลากหลายที่ประดังประเดเข้ามาจนตั้งรับไม่ทัน ทั้งความโล่งใจที่ตนเองมิใช่สตรีไร้น้ำยา ทว่าความโกรธแค้นและสมเพชกลับมีมากกว่าหลายเท่าตัว

ที่ผ่านมานางยอมทนแบกรับความอัปยศ ถูกคนตราหน้าว่าเป็นแม่ไก่ที่ไม่ยอมไข่ หลงคิดไปเองว่าร่างกายของตนอ่อนแอจนต้องแอบลักลอบสำเร็จความใคร่ศึกษาตำราภาพวสันต์ราวกับคนบ้า... แต่ที่ไหนได้! ความจริงกลับน่าขบขันลึกล้ำ ต้นเหตุแห่งความอัปยศทั้งหมดกลับมาจาก เจ้าอ้วนเหวินป๋อสามีสารเลวของนางที่เป็นเพียงนกกระจอกไม่ทันกินน้ำ แก่นกายไร้น้ำยาเน่าในจนไม่มีปัญญาปั๊มทายาท ทว่าวันๆ กลับมักมากในกามราคะ วิ่งไล่ขี่สตรีนางอื่นอย่างหน้าไม่อาย!

"ขอบคุณท่านหมอมากเจ้าค่ะ... ขอบคุณท่านจริงๆ"

เฉินฟางเซียนเค้นเสียงเอ่ยขอบคุณท่านหมอชราด้วยความซาบซึ้งใจลึกซึ้ง น้ำเสียงของนางสั่นเครือทว่าแววตากลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและเด็ดเดี่ยวอย่างน่ากลัว เมื่อได้รับรู้ความจริงอันเปรียบเสมือนกุญแจปลดแอกขัตติยะมานะแล้ว สองฮูหยินก็ไม่ได้รั้งอยู่ต่อ พวกนางรีบพากันก้าวขึ้นรถม้าและเดินทางกลับคืนสู่จวนตระกูลจ้าวในทันที

เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวกลับมาถึงตระกูลจ้าว สะใภ้ทั้งสองก็พากันมานั่งพักผ่อนหย่อนใจที่ห้องรับรองส่วนตัว บ่าวไพร่จัดแจงรินน้ำชาอุ่นกรุ่นโชยกลิ่นหอมละมุนในยามนี้ สีหน้าและท่าทางของฮูหยินเฉินฟางเซียน ดูผ่อนคลายและปรอดโปร่งขึ้นเป็นอันมาก ความหม่นหมองที่เคยเกาะกุมดวงหน้ามานับสิบปีมลายหายไป เหลือไว้เพียงร่องรอยแห่งความลุ่มลึกระคนเด็ดเดี่ยว นางยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะทอดสายตามองน้องสะใภ้ด้วยความซาบซึ้งใจ

"ขอบคุณเจ้ามากนะ... ไป๋เหม่ยหลานหากข้าไม่ได้เจ้าคอยช่วยเหลือและพาก้าวข้ามความอับอายในวันนี้ ตัวข้าก็คงต้องจมปลักอยู่กับความทุกข์ทรมานใจและตราหน้าตัวเองไปอีกนาน"

ไป๋เหม่ยหลาน ได้ฟังดังนั้นก็ส่งยิ้มบางเบาพลางส่ายหน้าเล็กน้อยด้วยความถ่อมตน มือบางยื่นไปประคองถ้วยชาของตนเองไว้ แม้ในใจจะยินดีที่สามารถปลดเปลื้องรอยร้าวในใจให้แก่พี่สะใภ้ จนทำให้นางรู้ความจริงว่าเรือนร่างของตนมิได้มีสิ่งใดบกพร่อง ทว่าเมื่อคำนึงถึงหนทางข้างหน้า... เรื่องการปฏิสนธิมีทายาทเพื่อค้ำจุนตำแหน่งฮูหยินเอกก็ยังคงเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญดั่งปีนป่ายสู่ท้องฟ้าอยู่ดี

หญิงสาวปรายสายตามองพี่สะใภ้ด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเวทนาและห่วงใยจากใจจริง ก่อนจะเอ่ยปากพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ร่างกายของท่านพี่ฟางเซียนสมบูรณ์พร้อมถึงเพียงนี้... ทว่าช่างน่าเสียดายและทรมานใจนัก ที่บุรุษผู้เป็นสามีกลับไร้ซึ่งความสามารถ ไม่อาจมอบสายเลือดและทายาทสืบสกุลให้แก่ท่านได้เลย"

น้ำเสียงของไป๋เหม่ยหลานนั้นซื่อตรงและเต็มไปด้วยความกังวลต่ออนาคตของสตรีร่วมชายคา ทว่านางหารู้ไม่ว่า คำปรารภแสดงความห่วงใยอย่างซื่อสัตย์ของนางนั้น ดั่งลิ่มหนาที่ตอกย้ำทิศทางความคิดของเฉินฟางเซียนให้ดิ่งลึกยิ่งขึ้น ในเมื่อชายผู้นั้น ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีตามตีตราไม่มีน้ำยา... สายตาของเฉินฟางเซียนที่จับจ้องควันชาที่ลอยล่องจึงแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น คำว่าทายาทตระกูลจ้าว จำเป็นต้องกำเนิดจากหยาดน้ำกามของจ้าวเหวินป๋อเท่านั้นหรือ? ในเมื่อในจวนแห่งนี้ ยังมีบุรุษหนุ่มสายเลือดจ้าวผู้แข็งแกร่งและทรงพลังอีกคนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่!

กระแสอารมณ์พลันเปลี่ยนทิศทางฉับพลันฉาบเคลือบด้วยความอึดอัดลึกล้ำ ยามเมื่อฝ่ามืออันเรียวบางของฮูหยิน เฉินฟางเซียน ค่อยๆ ยื่นออกไปเบื้องหน้า แล้ววางลงลูบไล้หน้าท้องที่หน้าท้องที่เปร่งนูนเด่นชัดของไป๋เหม่ยหลานอย่างแช่มช้า สัมผัสอันแผ่วเบาทว่าหนักหน่วงนั้นทำให้อากาศรอบกายราวกับจะหยุดหมุน

นางเพ่งมองครรภ์แก่นั้นด้วยนัยน์ตาที่ทอดประกายวาววับ ก่อนจะเอ่ยพ่นคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือระคนกระเส่า แฝงเร้นไปด้วยร่องรอยแห่งความปรารถนาและกิเลสตัณหาอันแรงกล้าอย่างปิดไม่มิด

"สามีของเจ้า... จ้าวหานเฟิงผู้นั้น คงจะแข็งแกร่งและมีพละกำลังวังชาอันมหาศาลมากสินะ... ถึงได้ประทานสายเลือดที่สมบูรณ์และมอบทายาทที่แข็งแรงให้แก่เจ้าได้ถึงเพียงนี้... ข้าช่างอิจฉาเจ้าเหลือเกิน ไป๋เหม่ยหลาน"

ดวงหน้าผุดผ่องของไป๋เหม่ยหลานขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู คำถามที่แฝงนัยยะอันเร่าร้อนของพี่สะใภ้ทำให้นางต้องก้มหน้าต่ำลงด้วยความเอียงอาย ทว่าในความใสซื่อนั้นกลับซ่อนจริตจะก้านของสตรีผู้พรั่งพร้อมด้วยรสรัก หญิงสาวบิดกายเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานกระเง้ากระงอด

"ท่านพี่ฟางเซียนกล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ... สามีของข้าผู้นั้นหักโหมตรากตรำยิ่งนัก ขนาดตัวข้าในยามนี้ครรภ์แก่ใกล้คลอดถึงเพียงนี้แล้ว ในยามค่ำคืนเขาก็ยังคงเรียกร้องและไม่ยอมให้ข้าได้หยุดพักผ่อนเลยแม้แต่คืนเดียว..."

คำบอกเล่าอันฉ่ำหวานระคนอวดโอ่ถึงพละกำลังอันล้นเหลือของขุนศึกหนุ่ม จ้าวหานเฟิง ประหนึ่งหยาดน้ำมันที่ราดรดลงบนกองเพลิงกิเลสในใจของเฉินฟางเซียนจนลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง หญิงสาวผู้แห้งแล้งรสสวาทมานับสิบปีรับฟังจนเนื้อตัวสั่นสะท้าน ความร้อนรุ่มแล่นพล่านจากอกดิ่งลึกลงสู่กึ่งกลางลำตัว จนจุดซ่อนเร้นระหว่างขาของนางอดไม่ได้ที่จะหลั่งหยาดน้ำหวานคาวโลกีย์ออกมาจนเปียกแฉะซึมเปื้อนกางเกงตัวในอีกครา

ความอิจฉาริษยาและตัณหาที่ถูกปลุกเร้าจนกู่ไม่กลับ ทำให้ฝ่ามือบางของเฉินฟางเซียนที่เคยลูบไล้อยู่บนหน้าท้องกลมมน ค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงมาอย่างย่ามใจ นางใช้ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามท่อนขาที่ขาวนวลเนียนละเอียดของน้องสะใภ้ผ่านเนื้อผ้าไหมเนื้อดี สัมผัสอันจาบจ้วงล่วงเกินทว่าเต็มไปด้วยความกระสันอยากนั้น บ่งบอกเด่นชัดว่าในยามนี้ จิตใจของ     ฮูหยินเอกผู้สูงศักดิ์ไม่ได้ต้องการเพียงแค่สายเลือดของจ้าวหานเฟิงเสียแล้ว... ทว่านางกำลังหลงมัวเมาในกลิ่นอายคาวราคะอันสมบูรณ์แบบของสามีภรรยาคู่นี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น!