Войтиดลลวิญ์โอบเอวภรรยาแน่น ประกาศเสียงดังฟังชัดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง“ใช่ครับ... ผมขอประกาศวางมืออย่างเป็นทางการ! ต่อไปนี้หน้าที่หาเงินบริหารอาณาจักรหมื่นล้าน เป็นของเจ้าคิรินและน้อง ๆ ... ส่วนหน้าที่ใช้เงินพาเมียเที่ยวรอบโลก... เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว!”สิ้นเสียงประกาศ พลุกระดาษสีทองถูกยิงขึ้
กวินทร์กวาดสายตามองไปรอบงาน รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้า เขาไม่ได้มาในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจ หรือศัตรูหัวใจอีกต่อไป แต่มาในฐานะ ‘พี่ชาย’ และ ‘ครอบครัว’ ที่สำคัญที่สุดคนหนึ่ง ดลลวิญ์ที่เห็นเขาเดินเข้ามา รีบเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปต้อนรับทันที พร้อมกับระรินธรที่ยังคงความงดงามราวกับนางพญาในชุดราตรีสีทองอร่าม“ไง
ค่ำคืนนี้ท้องฟ้าเหนือแม่น้ำเจ้าพระยาถูกแต่งแต้มไปด้วยแสงสีจากพลุดอกไม้ไฟนับพันนัดที่ถูกจุดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองวาระสำคัญ แสงไฟจากโรงแรมหรูระดับห้าดาวส่องสว่างไสว สะท้อนผิวน้ำระยิบระยับราวกับเพชรนับล้านเม็ดที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ภายในห้องรอยัล บอลรูม ซึ่งเป็นห้องจัดเลี้ยงที่หรูหราและเก่าแก่ที่สุด
“เอ่อ... ครับ ๆ ไม่เป็นไร” รุ่นพี่หน้าเจื่อน ยอมถอยทัพไปอย่างงง ๆ ดีแลนแอบแสยะยิ้มมุมปากใส่รุ่นพี่ลับหลังน้ำหวาน ‘เสร็จโจร...’เมื่อมาถึงคอนโด... น้ำหวานก็ยังคงช่วยพยุงคนร่างสูงที่แกล้งเดินกะเผลกทิ้งน้ำหนักตัวใส่เธอเต็ม ๆ เข้ามาในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น “ค่อย ๆ นั่งนะ...” เธอประคองเข
เจ็ดปีต่อมา... เสียงเชียร์ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วสเตเดียมขนาดใหญ่ที่จุคนได้นับพัน การแข่งขันบาสเกตบอลประเพณีรอบชิงชนะเลิศกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดในช่วงควอเตอร์สุดท้าย สกอร์บอร์ดแสดงคะแนนที่สูสีกันชนิดหายใจรดต้นคอ แต่ดูเหมือนว่าสายตาของผู้ชมสาว ๆ กว่าครึ่งสนามจะไม่ได้โฟกัสที่ลูกบาสหากแต่โฟกัสไปที่ร่
คำตอบเรียบง่ายนั้นกระแทกใจกลางความรู้สึกของกวินทร์อย่างจัง โลกของเขาเต็มไปด้วยผลประโยชน์และหน้ากาก... แต่กับผู้หญิงคนนี้ เขากลับเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง... เป็นแค่ ‘คุณกวินทร์’ ของเธอ เขาลุกขึ้นเดินไปหาเธอที่เพิ่งปีนลงจากบันไดด้วยความเหนื่อยอ่อน“ขอบคุณนะครับ... ที่มองผมเป็นแค่ผม” กวินทร์ถือวิส
เขาดูดดึงยอดอกแรง ๆ สลับกับเลียครีมจนเกลี้ยง แล้วย้ายไปจัดการอีกข้าง จากนั้นก็เลื่อนต่ำลงมาที่หน้าท้องแบนราบ ลิ้นสากลากไล้เลียวิปครีมรอบสะดือ เสียงดูดเลีย จ๊วบ จ๊าบ ดังในห้องที่เงียบ ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนของชายหนุ่มให้ลุกโชน“จานต่อไป...” ดลลวิญ์หยิบลูกสตรอว์เบอร์รีลูกโต จุ่มลงในซอสช็อกโกแลตอุ่
ช่วงสายวันรุ่งขึ้น.... รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลอัครเดชา ดลลวิญ์ เดินจูงมือระรินธรลงมาจากรถด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ทั้งคู่เดินตรงเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของ เด็ก ๆ“คุณทวดดูสิครับ! คิรินต่อเลโก้เป็นรูปตึกบริษัทคุณทวดด้วย!” เสียงเจื้อยแจ
สามเดือนผ่านไป วันนี้ภายในโรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา ได้มีงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จครบรอบ 30 ปีของ อัครเดชา กรุ๊ปที่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในธีม ‘Masquerade Night’ (ราตรีหน้ากาก) แขกเหรื่อในแวดวงธุรกิจและเซเลบริตี้ต่างสวมหน้ากากแฟนซีมาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง... ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความหรูหราและดูลึ
เพล้ง! เสียงแจกันใบหรูราคาแพงระยับถูกขว้างกระแทกผนังจนแตกกระจายเกลื่อนพื้นภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์วรโชติเมธี ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโวยวายของวิไลที่บัดนี้สภาพไม่ต่างจากคนบ้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและความสูญเสีย“คุณมันไร้น้ำยา! ไอ้คนขี้ขลาด!” วิไลชี้หน้าด่ากราดใส่บัญชา ชายวัยกลา







