LOGINดลลวิญ์โอบเอวภรรยาแน่น ประกาศเสียงดังฟังชัดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง“ใช่ครับ... ผมขอประกาศวางมืออย่างเป็นทางการ! ต่อไปนี้หน้าที่หาเงินบริหารอาณาจักรหมื่นล้าน เป็นของเจ้าคิรินและน้อง ๆ ... ส่วนหน้าที่ใช้เงินพาเมียเที่ยวรอบโลก... เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว!”สิ้นเสียงประกาศ พลุกระดาษสีทองถูกยิงขึ้
กวินทร์กวาดสายตามองไปรอบงาน รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้า เขาไม่ได้มาในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจ หรือศัตรูหัวใจอีกต่อไป แต่มาในฐานะ ‘พี่ชาย’ และ ‘ครอบครัว’ ที่สำคัญที่สุดคนหนึ่ง ดลลวิญ์ที่เห็นเขาเดินเข้ามา รีบเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปต้อนรับทันที พร้อมกับระรินธรที่ยังคงความงดงามราวกับนางพญาในชุดราตรีสีทองอร่าม“ไง
ค่ำคืนนี้ท้องฟ้าเหนือแม่น้ำเจ้าพระยาถูกแต่งแต้มไปด้วยแสงสีจากพลุดอกไม้ไฟนับพันนัดที่ถูกจุดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองวาระสำคัญ แสงไฟจากโรงแรมหรูระดับห้าดาวส่องสว่างไสว สะท้อนผิวน้ำระยิบระยับราวกับเพชรนับล้านเม็ดที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ภายในห้องรอยัล บอลรูม ซึ่งเป็นห้องจัดเลี้ยงที่หรูหราและเก่าแก่ที่สุด
“เอ่อ... ครับ ๆ ไม่เป็นไร” รุ่นพี่หน้าเจื่อน ยอมถอยทัพไปอย่างงง ๆ ดีแลนแอบแสยะยิ้มมุมปากใส่รุ่นพี่ลับหลังน้ำหวาน ‘เสร็จโจร...’เมื่อมาถึงคอนโด... น้ำหวานก็ยังคงช่วยพยุงคนร่างสูงที่แกล้งเดินกะเผลกทิ้งน้ำหนักตัวใส่เธอเต็ม ๆ เข้ามาในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น “ค่อย ๆ นั่งนะ...” เธอประคองเข
เจ็ดปีต่อมา... เสียงเชียร์ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วสเตเดียมขนาดใหญ่ที่จุคนได้นับพัน การแข่งขันบาสเกตบอลประเพณีรอบชิงชนะเลิศกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดในช่วงควอเตอร์สุดท้าย สกอร์บอร์ดแสดงคะแนนที่สูสีกันชนิดหายใจรดต้นคอ แต่ดูเหมือนว่าสายตาของผู้ชมสาว ๆ กว่าครึ่งสนามจะไม่ได้โฟกัสที่ลูกบาสหากแต่โฟกัสไปที่ร่
คำตอบเรียบง่ายนั้นกระแทกใจกลางความรู้สึกของกวินทร์อย่างจัง โลกของเขาเต็มไปด้วยผลประโยชน์และหน้ากาก... แต่กับผู้หญิงคนนี้ เขากลับเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง... เป็นแค่ ‘คุณกวินทร์’ ของเธอ เขาลุกขึ้นเดินไปหาเธอที่เพิ่งปีนลงจากบันไดด้วยความเหนื่อยอ่อน“ขอบคุณนะครับ... ที่มองผมเป็นแค่ผม” กวินทร์ถือวิส
“ไปก่อนนะครับคุณตา... รักษาสุขภาพด้วยนะครับ อย่ามัวแต่นั่งตากลม เดี๋ยวจะไม่สบาย”“บ๊ายบายค่ะคุณตา! ไว้เจอกันนะคะ!” สองพี่น้องยกมือไหว้ลาอย่างสวยงาม ก่อนจะจูงมือกันวิ่งขึ้นรถไป ทิ้งให้ชายชรานั่งมองตามท้ายรถจนลับสายตาด้วยความอาลัยอาวรณ์อยากจะตะโกนไล่หลังออกไปว่า“เรียกปู่ทวดดีไหมลูก”สมชายรีบเดินเข้าม
ช่วงเย็นของวันต่อมา... บรรยากาศหน้าโรงเรียนนานาชาติล้วนคึกคักไปด้วยรถหรูของผู้ปกครองที่มารอรับบุตรหลาน แต่ที่สะดุดตาที่สุดคงหนีไม่พ้นชายชราท่าทางภูมิฐานในชุดเสื้อเชิ้ตลายดอกสบาย ๆ ที่พยายามแต่งตัวให้ดูเป็นคุณปู่ใจดีธรรมดา ๆ แต่ลืมถอดนาฬิกาปาเต๊ะเรือนละหลายล้าน นั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ โดยมีชาย
“ไม่ต้องกลัว... ใครทำอะไรไว้ ก็ต้องรับผลกรรมของตัวเอง”ในขณะที่วิไลกำลังกรีดร้อง... รินดากำลังเผชิญกับนรกบนดินของจริง ภายในตู้คอนเทนเนอร์เก่า ๆ ที่เหม็นอับและมืดมิด มีเพียงแสงสว่างจากช่องระบายอากาศขนาดเล็ก รินดาในสภาพสะบักสะบอม เธอถูกมัดมือมัดเท้าและปิดปากด้วยเทปกาว นอนขดตัวอยู่มุมห้องด้วยความหวาดกล
สามชั่วโมงต่อมา ณ อาคารสำนักงานใหญ่ อัครเดชา กรุ๊ปภายในห้องทำงานท่านประธาน... บรรยากาศภายในห้องทำงานที่กว้างขวางและหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า ดูเหมือนจะร้อนระอุขึ้นมาสวนทางกับเครื่องปรับอากาศที่เย็นเฉียบขณะที่ดลลวิญ์นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ โดยมีระรินธรนั่งซ้อนอยู่บนตักแกร่งของเขา ในท่าที่หั







