บทที่ 6 งานเลี้ยงบริษัท

            ณัฐวุฒิเลิกคิ้วขึ้นทวนคำพูดของเธอ “ลวนลาม อย่างผมนี่นะจะลวนลามคุณ”  เขามองเธอตั้งแต่ศีรษะไล่ลงไปตามคอ หน้าอก เอว และชายกระโปรง “เสียมือผมเปล่าๆ” เขายกมือหนึ่งขึ้นบีบรีบฝีปากบนล่างของเธอเข้าหากัน “ถ้าคุณกล้าเรียกจิกหัวผมอีก ผมจะบีบปากคุณให้มันอ้าอีกไม่ได้”

            หญิงสาวพยายามดิ้น ใช้มือผลักและข่วนเขา ณัฐวุฒิยังคงบีบปากเธอแน่นแล้วรวบเอาสองแขนไว้ด้านหลัง กดเธอลงกับโซฟา หน้าอกของเขาแนบอยู่กับหน้าอกของเธอ ลมหายใจร้อนๆ ของชายหนุ่มพ่นอยู่ใบหู น้ำฟ้าอับอายจนใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อรู้ว่าสู้เขาไม่ได้ เธอจึงหยุดดิ้น

            “ดี รู้จักสงบแบบนี้ผมจะยอมปล่อย”

            เธอกระพริบตา เจ็บไม่เท่าไหร่แต่โมโหที่ตนเองสู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้จนน้ำตาจะไหล น้ำฟ้าส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ

            “ได้ ผมจะปล่อย” เขาเห็นใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ ชายหนุ่มก็รู้สึกว่าตัวเองทำรุนแรงเกินไป

            พอณัฐวุฒิลุกขึ้นจากร่างของน้ำฟ้า เธอก็ลุกขึ้นวิ่งออกจากห้องไม่ยอมเหลียวหลัง เธอนึกโมโหให้ตนเองที่ไม่ยอมจดจำว่าคนอย่างณัฐวุฒินั้นร้ายกาจเพียงใด ต่อไปอย่าเจอเขาอีกเป็นหนทางที่ดีที่สุด

            งานเลี้ยงประจำปีที่วิลล่าแห่งใหม่ในจังหวัดตราด มีพนักงานบริษัทวินเนอร์เบฟเวอเรจและบริษัทสกายกิฟต์ที่เป็นบริษัทกาแฟน้องใหม่ภายใต้การบริหารงานของธนาเข้ามาร่วม

            แต่เดิมธนาบุกเบิกธุรกิจน้ำดื่ม เครื่องดื่มชูกำลัง มาก่อน ต่อมาเริ่มผลิตเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพออกจำหน่าย และตอนนี้เขาสนใจในธุรกิจกาแฟจนเข้าซื้อบริษัทเล็กๆ ที่ชื่อสกายกิฟต์มาพัฒนาเป็นแบรนด์ร้านกาแฟพรีเมี่ยมและโรงงานกาแฟสำเร็จรูป

            น้ำฟ้าต้องมาเข้าร่วมในฐานะหนึ่งในผู้บริหารของบริษัท เธอขับรถสปอร์ตคันหรูตามมาทีหลัง พอมาถึงวิลล่าเธอเห็นท้ายรถสปอร์ตของเกวลินที่วิ่งนำหน้าก็นึกหงุดหงิด

            “คุณฟ้าค่ะ อย่าเพิ่งแซงค่ะ ใกล้จะถึงแล้ว” พิมลักษณ์ที่นั่งรถมาด้วย คอยช่วยดูแอพพลิเคชั่นนำทางชี้ให้ดูประตูทางเข้า

            “เกวอีกแล้ว ฉันล่ะเกลียดน้ำหน้านังคนนี้นัก ถ้ามันเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องฉันจริงๆ ฉันต้องเอาคืนแน่”

            เธอจอดรถในช่องที่อยู่ใกล้กับรถของเกวลิน พนักงานต้อนรับกุลีกุจอมารับกระเป๋า เธอสั่งให้ผู้ติดตามเอากระเป๋าไปเก็บ ส่วนตนเองก็สอดส่ายสายตามองหาธนา มองหาจนทั่วก็ยังไม่เห็นรถของท่านประธานธนา น้ำฟ้าจึงเดินไปยังร้านกาแฟที่แยกอยู่ส่วนหน้าของโรงแรม ทักทายพูดคุยกับพนักงานในบริษัทคนอื่นๆ ที่มาถึงก่อน

            “คุณฟ้า ไปดูเขาแข่งกีฬาฮาเฮกันทางโน้นไหมคะ?” พิมลักษณ์ชี้ไปยังชายหาด พนักงานกลุ่มใหญ่ในชุดลำลองกำลังรวมตัวกัน

            “ไปสิ นั่งอยู่แต่ในร้านกาแฟก็น่าเบื่อเหมือนกัน”

น้ำฟ้าลุกขึ้น ตั้งแต่มาถึงเธอยังไม่เห็นณัฐวุฒิ นึกสบายใจเพราะคิดว่าเขาน่าจะมาพร้อมกับธนา แต่พอเดินไปถึงชายหาดก็เห็นร่างสูงโปร่งในเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบถือโทรโข่งกำลังประกาศให้พนักงานเข้าแถวเพื่อแบ่งทีมในการแข่งขัน เธอหันหน้าหนีแต่เห็นเกวลินเดินมายืนอยู่อีกฟากสนาม

            “พิม วันนี้ฉันต้องคุยกับพี่นาให้รู้เรื่อง สี่ปีก่อนคนที่ใช้ยาแบบนั้นกับพี่นาไม่ใช่ฉัน ทำไมฉันต้องถูกกล่าวหาด้วย?”

            “คุณนาจะยอมคุยกับคุณเหรอคะ?”

            “ฉันคงต้องบุกไปเคลียร์กับพี่นาถึงห้องนั่น เรื่องอะไรจะให้เกวลินลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างพี่นาแบบนี้ หนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่งสิ”

ธนามาถึงตอนแดดอ่อนแสง เขาแต่งตัวด้วยชุดลำลองดูแปลกตา เกวลินถลาเข้าไปรับ ส่วนน้ำฟ้าได้แต่มองดูห่างๆ ธนาเคยประสบอุบัติเหตุรถบรรทุกชนรถที่เขานั่งมาจนต้องผ่าตัดสมอง แม้จะทำกายภาพบำบัดและพักรักษาตัวอยู่นับปีแต่เขายังมีอาการปวดหัวและอารมณ์เกรี้ยวกราด โดยเฉพาะ     กับเธอ

            “คุณฟ้าไม่ไปคุยกับคุณนาเหรอคะ?”

            “ไม่ได้ ถ้าเข้าไปตอนนี้เกิดพี่นาเสียงดังใส่ฉันขึ้นมา ฉันก็เสียหน้าแย่ รอให้คนน้อยๆ ค่อยเข้าไปคุย”

            ในสายตาของน้ำฟ้า ธนาเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ ทั้งหล่อ เรียนเก่ง และร่ำรวย เหมาะที่จะเป็นสามีของเธอที่สุด ในเมื่อทุกคนยกย่องเขา เธอจึงมีเขาเป็นเป้าหมายเพราะเธออยากได้รับการยอมรับ โดยเฉพาะจากบิดามารดาที่ไม่เคยใส่ใจในตัวเธอ

            น้ำฟ้าพยายามขยับไปนั่งร่วมโต๊ะเดียวกับธนา แต่ที่นั่งของเธอก็ยังอยู่ห่างจากเขาโดยมีคนอื่นนั่งคั่น ท่านประธานบริษัทวินเนอร์ที่ไม่ได้สวมชุดสูทตามปกติดูหล่อเหลาเหมือนดาราหนุ่มมากกว่าจะเป็นนักธุรกิจ

            บนเวทีมีการประกาศผลขวัญใจกิจกรรม คนที่ได้รางวัลก็คือผ่านภพ วิศวกรหนุ่มจากโรงงานกาแฟและทักษพรพนักงานหญิงฝ่ายการตลาดของบริษัทสกายกิฟต์

            “คุณฟ้า ท่านประธานทำไมหน้าตึงจังคะ? มองดูคู่ขวัญเหมือนไม่พอใจเลยล่ะค่ะ หรือว่าข่าวลือนั่นจะเป็นความจริง?” พิมลักษณ์นิ่วหน้า

            “ข่าวลือ? ข่าวลือไหน?”

            “ก็ข่าวที่ว่าท่านประธานชอบพนักงานหญิงของสกายกิฟต์ น่าจะเป็นคุณทักษพรคนนี้นี่ล่ะค่ะ ข่าวว่าคุณภัทรที่เป็นผู้จัดการก็ชอบเธอด้วยนะคะ”

            “จริงเหรอ?” น้ำเสียงของน้ำฟ้าเบาโหวง เธอจ้องผู้หญิงที่ยืนอยู่กลางเวที “ก็รูปร่างหน้าตาดีอยู่หรอก แค่พนักงานธรรมดา พี่นาจะชอบเหรอ?”

            “ได้ยินว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมีลูกติดคนหนึ่งด้วยค่ะ” พิมลักษณ์ป้องปากกระซิบ

            “หา!” น้ำฟ้ารีบยกมือขึ้นปิดปาก ดีที่เธอไม่ได้ส่งเสียงดังมากนัก “ไม่ได้ๆ จะให้ผู้หญิงแบบนั้นเข้าใกล้พี่นาไม่ได้ ฉันต้องรีบปรับความเข้าใจกับพี่นา”

            เกวลินเดินตามธนาขึ้นเวที เลขานุการหญิงของเกวลินถือลังไวน์เดินตามหลังขึ้นไป ธนามอบเงินรางวัลให้กับผู้ชนะและพนักงานที่ถูกสุ่มจากระบบการลงคะแนนผ่านแอพพลิเคชั่นในโทรศัพท์มือถือ

            “พี่นาคะ เกวขอมอบรางวัลเพิ่มให้ผู้ชนะด้วยนะคะ” เกวลินยื่นผายมือไปยังลังไวน์ที่เลขาของตนถืออยู่ “ไวน์องุ่นเลิศรสจากไร่ของครอบครัวเกวเองค่ะ”​

            ธนาพยักหน้าอนุญาต เกวลินได้รับการปรบมือโห่ร้องชื่นชมจากคนข้างล่าง น้ำฟ้าหน้าเสีย

            “หมั่นไส้ ดูมัน มันทำเหมือนเป็นแฟนกับพี่นาแล้ว”

            “ใจเย็นๆ ค่ะคุณฟ้า ก็แค่มอบรางวัล ดูจากสายตาท่านประธานแล้ว ไม่ได้คิดเกินเลยกับคุณเกวแน่”

            “จริงนะ” น้ำฟ้าค่อยสีหน้าดีขึ้น เธอตั้งใจตามธนามาถึงที่นี่เพื่อปรับความเข้าใจโดยเฉพาะ

            ธนาเดินกลับลงมานั่งที่โต๊ะ น้ำฟ้าอยากจะเอาใจแต่กลับทำพลาด เธอหยิบขวดไวน์หวังจะรินให้ธนาด้วยตนเองแต่กลับทำปลายขวดปัดไปถูกแก้วไวน์คว่ำทำให้ไวน์ไหลไปโดนเสื้อผ้าของเขาจนเลอะเทอะ

            “พี่นาคะ ฟ้าไม่ได้ตั้งใจ”

            ธนาขมวดคิ้ว สีหน้าฉุนเฉียว พยายามรักษามารยาทด้วยการข่มเสียงให้ต่ำลง “ไม่เป็นไร” เขาหันไปมองคนในโต๊ะ “ผมขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ”

            ณัฐวุฒิรีบตามธนาออกไป เขาได้พักในวิลล่าหลังน้อยที่อยู่ด้านหลังฝั่งเดียวกับกลุ่มของทักษพร ตอนนี้วิลล่าน้อยถูกธนาขอไปพักแทนเพื่อหลบหนีความวุ่นวายจากเกวลินและน้ำฟ้า ส่วนเขาต้องย้ายไปพักบนห้องพักสุดหรูที่อยู่บนสุดของอาคารใหญ่

            “แกไปดูแลข้างในไว้ ระวังด้วยอย่าคนรู้ว่าฉันนอนห้องไหน?” ธนาหันกลับมาสั่งเลขาคู่ใจ “เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนชุดคนเดียวได้ แกไม่ต้องห่วง”

            “ครับ” ณัฐวุฒิถอยกลับเข้าไปในงาน ระหว่างนั้นเขาเห็นน้ำฟ้าเดินออกมาพอดี เขาจึงรีบเดินไปขวาง “จะรีบไปไหนเหรอคุณฟ้า?”

            “ไม่ใช่เรื่องของแก ถอยไป” น้ำฟ้านึกโมโหไม่หายที่ถูกเขาบีบปากเมื่อวันก่อน แม้จะหายเจ็บแล้วแต่ความเจ็บใจยังคงอยู่

            “กลับเข้าไปซะ ไม่งั้นผมจะหักขาคุณ”

            น้ำฟ้าได้ยินน้ำเสียงของณัฐวุฒิก็ตกใจ ฟังดูแล้วไม่เหมือนกับการข่มขู่ เธอถอยกรูดกลับเข้าไปในงานเลี้ยงและกระแทกก้นลงบนเก้าอี้ด้วยความโมโห

            “รินไวน์ให้ฉันหน่อย” เธอยกแก้วไวน์ขึ้นยื่นไปข้างหน้าพิมลักษณ์

            เกวลินที่นั่งอยู่ถัดไปสองที่นั่งยิ้มเยาะ มองดูน้ำฟ้าที่ดื่มไวน์องุ่นแบบยกแก้วไม่ยั้ง “มีอีกหลายขวดนะ น้ำฟ้า ถ้าชอบดื่มมาก ฉันยกให้”

            คนถูกเยาะ วางแก้วลงบนพื้น “ได้ ที่เหลือฉันจะดื่มเอง มีอีกสักลังไหมล่ะ?”

            ธนาอาบน้ำแต่งตัวแล้วกลับเข้ามายังบริเวณงานอีก น้ำฟ้ามองตามสายตาของธนาก็เห็นว่าแอบเหลือบมองไปทางทักษพรหลายครั้ง พนักงานหญิงแห่งสกายกิฟต์กำลังพูดคุยกับผ่านภพอย่างถูกคอ แววตาและท่าทางของธนาแสดงออกชัดว่ากำลังเคืองที่เห็นชายหญิงคู่นั้นสนิทสนมกัน

***************