LOGINคอนโดเลออน
เมื่อเข้ามาในห้องนอนเลออนก็หยิบกระดาษเบอร์โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมาแล้วขยำทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ได้ใส่ใจ ชายหนุ่มหยิบซองบุหรี่แบรนด์นอกออกมาจากกระเป๋ากางเกงพร้อมกับหยิบออกมาจุดไฟ ก่อนจะเดินออกไปสูบที่นอกระเบียง ฟู่ว~ ควันสีขาวเทาถูกพ่นออกมาทางเรียวปากหยักสวยและจมูกโด่งได้รูปจนล่องลอยไปในอากาศ เลออนคิดในใจว่าอลินก็แค่หมั้นเท่านั้น ไม่ได้จะแต่งงานเลยสักหน่อย ดังนั้นเขาจึงยังมีสิทธิ์รอ หวังว่าไม่นานเธอคงอาจจะถอนหมั้นกับผู้ชายคนนั้นก็ได้ ถ้าถึงวันนั้นจริงเขาจะบอกไปตรงๆว่าเขาชอบเธอมานานแล้ว เลออนเริ่มชอบอลินตั้งแต่อยู่ปีสอง เขาจะเอาอกเอาใจและเทคแคร์อลินทุกอย่าง หนึ่งเดือนต่อมา งานหมั้นของอลินก็ได้เสร็จไปเรียบร้อยแล้วเมื่อสองวันก่อน กัปตันและเจไดไปงานหมั้นของอลิน ทว่าเลออนไม่ไปเพราะเขาอ้างว่าไม่สบาย ที่เขาไม่อยากไปเพราะไม่อยากไปเห็นภาพที่ผู้ชายคนอื่นสวมแหวนให้กับผู้หญิงที่เขาชอบมานานแล้ว ห้องเรียน ร่างสูงของเลออนที่เพิ่งมาถึงเดินมาทิ้งตัวนั่งข้างเพื่อนสาวอย่างที่เคยนั่งข้างกันมาสามปีแล้ว อลินที่หันมาเห็นจึงเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “หายป่วยแล้วเหรอ” หลังจากงานหมั้นทั้งสองก็ยังไม่ได้เจอกันเพราะเป็นวันหยุดสองวัน “อืม” เขาตอบด้วยสีหน้าหม่นหมอง ไม่เหมือนกับวันก่อนๆที่อลินยังไม่หมั้น “แต่ทำไมสีหน้าของนายถึงดูไม่ค่อยดีเลยล่ะ” “งั้นเหรอ” “ใช่ นายมีเรื่องอะไรให้คิดหรือเปล่า” “ฉัน…มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย” “อ๋อ” อลินพยักหน้ารับรู้ แล้วหันไปมองหน้าห้องที่อาจารย์เข้ามาในห้องเรียนพอดี ตอนเย็น เมื่อเรียนเสร็จ เลออน กัปตัน เจไดก็พากันเดินออกมาจากอาคารเรียน ส่วนอลินก็แยกตัวไปที่รถของคู่หมั้นเพื่อจะกลับบ้านพร้อมกัน ซึ่งเป็นคำสั่งของพ่อเธอ พ่อเธอบอกว่าจะไปไหนมาไหนก็ต้องไปกับคู่หมั้น เธอที่ไม่อยากขัดคำสั่งของพ่อจึงยอมทำตาม “ก่อนกลับบ้าน เราไปดื่มกันดีกว่านะ” เมื่อสามหนุ่มเพื่อนซี้เดินมาถึงลานจอดรถ เลออนก็บอกกับเพื่อนทั้งสองที่เดินมาด้วยกัน “วันนี้ทำไมมึงถึงอยากดื่มแต่หัววันวะ รอให้มืดก่อนไม่ดีกว่าเหรอ” เจไดพูดขึ้นพลางนึกสงสัยในท่าทีของเลออน เพราะวันนี้สีหน้าของเลออนเงียบขรึมทั้งวัน “กูรู้สึกเบื่อๆว่ะ” เลออนตอบด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนกัปตันจะเอ่ยขึ้น “ที่มึงรู้สึกเบื่อเพราะอลินหมั้นใช่ไหม” กัปตันกับเจไดรู้ดีว่าเลออนชอบอลินมานานแล้ว “อืม กูรู้สึกว่าไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย” “ถ้าอย่างนั้นก็ไปกินเหล้ากันเถอะ เผื่อมึงอาจจะหายเซ็งบ้างก็ได้ หรือวันนี้เราจะไปนอนกับสาวดี” เจไดออกความคิดเห็น ก่อนที่เลออนจะเอ่ยขึ้น “ก็ดีเหมือนกัน งั้นเราไปหาอะไรที่ช่วยให้คลายเครียดกันเถอะ” เลออนพูดจบ จากนั้นทั้งสามหนุ่มจึงเดินไปขึ้นรถราคาแพงของตัวเองแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านเหล้าแห่งหนึ่ง จนกระทั่งเกือบห้าทุ่มทั้งสามคนก็พากันไปปลดปล่อยกับสาวๆที่กัปตันเป็นคนโทรไปชวน นั่นก็คือรุ่นน้องปีสองที่พวกเขาเคยเรียกใช้นั่นเอง หลังจากเสร็จเรื่องอย่างว่าทั้งสามก็จ่ายเงินให้คู่นอนหลายพันบาท ก่อนที่จะพากันกลับบ้านไป สองเดือนต่อมา เป็นเวลาสองเดือนแล้วที่เลออนมักจะชวนเพื่อนทั้งสองไปดื่มบ่อยๆ เพราะเขายังทำใจไม่ได้ที่อลินต้องกลายไปเป็นคู่หมั้นของคนอื่น ผับแห่งหนึ่ง ห้องวีไอพี “อลินก็หมั้นมาสองเดือนแล้วนะ นี่มึงยังทำใจไม่ได้อีกเหรอ” กัปตันเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นว่าเลออนเอาแต่ดื่มและสูบบุหรี่ “กูชอบอลินมาตั้งหลายปี จะให้กูทำใจได้ไง” เลออนพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “มึงพยายามลืมอลินซะเถอะไอ้เลออน ยังไงอลินก็มีคู่หมั้นแล้วนะ ต่อไปอลินก็ต้องแต่งงานกับคู่หมั้น” “แต่กูยังหวังว่าสักวันหนึ่งอลินจะต้องถอนหมั้น เพราะอลินไม่ได้เต็มใจจะหมั้น” “อลินถูกพ่อบังคับขนาดนั้น กูว่าอลินไม่กล้าถอนหมั้นหรอก” “แต่กูก็ยังมีความหวัง” “ถ้าสมมติว่าอลินถอนหมั้น แล้วมึงจะทำไงวะ” “กูก็จะบอกว่าชอบอลินมานานแล้ว” “กูว่า ก่อนที่อลินจะถอนหมั้นมึงลองคบกับใครเล่นๆดูก่อนดีกว่าไหม เผื่อมึงอาจจะหายเซ็งก็ได้นะ” “คบเล่นๆงั้นเหรอ?” เลออนหันถามกัปตันที่นั่งด้านข้างด้วยท่าทีสนใจ “ใช่ คบเล่นๆ กูว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธมึงหรอกถ้ามึงจะขอคบอะ” “…” เลออนนิ่งพลางคิดในใจว่าถ้าหาผู้หญิงมาคบเล่นๆสักคนก็อาจจะทำให้เขาไม่ต้องคิดไปถึงเรื่องของอลินก็ได้ “ถ้ามึงสนใจเดี๋ยวกูจะติดต่อรุ่นน้องบริหารให้มึงสักคน ที่กูเห็นสวยๆเยอะเลย” เจไดพูด ก่อนที่เลออนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงเอ่ยขึ้น “มึงไม่ต้องหาใคร กูรู้แล้วว่าจะเอาใครมาคบเล่นๆแก้เซ็งดี” “ใครวะ” กัปตันเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย “เด็กบริหารปีสอง” “น้องเขาชื่ออะไร” “รดา” “ชื่อน้องเขาสวยดีนะ แล้วน้องเขาสวยเหมือนชื่อหรือเปล่า” กัปตันถามอย่างหยอกล้อ “ก็…สวยดี” “แล้วทำไมต้องเป็นน้องคนที่ชื่อรดาด้วยวะ” “กูรู้ว่ายัยเด็กรดาชอบกูมาตั้งแต่อยู่ปีหนึ่งแล้ว” “มึงรู้ได้ไงว่าน้องชอบมึง” “เมื่อหลายเดือนก่อน…” จากนั้นเลออนก็เล่าเรื่องที่มินตาเข้ามาทักทายเขาแล้วบอกว่ารดาชอบเขามาตั้งแต่อยู่ปีหนึ่ง “ถ้าน้องเขาชอบมึงอยู่ก่อนแล้วก็ดีเลยสิ จะได้ไม่ต้องจีบ” เมื่อเลออนเล่าจบเจไดก็พูดขึ้น ก่อนเลออนจะเอ่ยขึ้น “นี่ก็ดึกแล้ว งั้นเรารีบดื่มให้หมดกันเถอะ จะได้รีบกลับบ้านกัน” แล้วกัปตันก็เอ่ยต่อ “คืนนี้พวกมึงอยากปลดปล่อยไหมวะ ถ้าอยากเดี๋ยวกูจะโทรเด็กให้มาที่นี่” เจไดพูดขึ้น “กูอยากปลดปล่อย” แล้วตามด้วยเลออน “กูก็ด้วย” จากนั้นทั้งสามหนุ่มก็ดื่มกันไปกระทั่งหนึ่งชั่วโมงต่อมารุ่นน้องปีหนึ่งบริหารทั้งสามก็มาถึงที่ผับ ก่อนที่สามหนุ่มร่างสูงจะออกไปหาสามสาวแล้วพาพวกเธอไประบายความใคร่กันที่โรงแรมเมื่อรดากับมินตาออกมาจากห้างสรรพสินค้า มินตาก็เอ่ยถามขึ้นทันที“เธอยังจะชอบพี่เลออนอยู่อีกไหม”“เธอไม่น่าถามนะมินตา”“ก็ฉันเห็นเธอชอบพี่เขามากนี่”“ถึงฉันจะชอบเขามาก แต่ฉันก็เลิกชอบเขาได้เหมือนกันนั่นแหละ” รดาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ต่อไปนี้เธอจะเลิกชอบเขาแล้ว“ดีแล้วแหละที่เธอเลิกชอบเขาได้ ต่อไปถ้าเธอจะชอบใครคงจะมองแค่ความหล่อไม่ได้แล้วนะ เพราะความหล่อมันมีความร้ายกาจซ่อนอยู่ด้วย”“อืม ต่อไปฉันจะไม่ชอบใครง่ายๆแล้วแหละ ยิ่งถ้าหล่อมากก็ยิ่งถอยห่างให้ไกล”“เธอคิดเหมือนฉันไหมรดา” มินตาเอ่ยพร้อมทำหน้าครุ่นคิด“อะไรเหรอ” หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย“ฉันว่าพี่เลออนกับพี่อลินอะไรนั่น ดูๆแล้วเหมือนกับคนเป็นแฟนกันเลยนะ เธอมีความรู้สึกเหมือนฉันไหม”“ฉันก็เคยรู้สึกแบบนั้นนะ เพราะเท่าที่ดูๆแล้วเขาจะให้ความสำคัญกับพี่อลินมาก ครั้งแรกที่พี่เลออนพาฉันไปกินพิซซ่าที่ห้าง พอเขาเห็นพี่อลินก็ไปนั่งร่วมโต๊ะด้วย พอขากลับเขาให้ฉันกลับเอง แล้วเขาก็ไปส่งพี่อลิน”“เธอไม่เห็นบอกฉัน”“เรื่องเล็กน้อย ฉันไม่อยากบอก”“ฉันว่าเขาสองคนต้องมีซัมติงกันแน่เลย ฉันว่าพี่เลออนกับพี่อลินอะไรนั่นต้องมีความรู้สึกเกินเพื่อ
สามเดือนต่อมาเป็นเวลาสามเดือนแล้วที่เลออนจะไปส่งรดาที่บ้านเกือบทุกเย็น บางวันเขาก็พาเธอแวะกินข้าว เขาก็ยังพูดกับเธอน้อยเหมือนเดิม อาจจะถามเรื่องการเรียนบ้างว่าเรียนยากหรือเปล่า เรียนไหวหรือเปล่า นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรจะคุยกันตอนนี้รดาอยู่ปีสองเทอมสอง ส่วนเลออนอยู่ปีสี่เทอมสองซึ่งเทอมนี้เขาจะต้องฝึกงานจนถึงเรียนจบบนรถเมื่อรดาเข้ามานั่งในรถของเลออน เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ“เทอมนี้ฉันต้องฝึกงานทั้งเทอม ฉันคงไม่ได้ไปส่งเธอเหมือนก่อนแล้วนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ รดากลับเองได้”“ถ้าวันไหนฉันว่าง ฉันก็อาจจะมารับเธอ”“ค่ะ” จากนั้นเขาก็ขับรถไปส่งเธอที่บ้านแล้วกลับคอนโดคอนโดเลออนเมื่อร่างสูงเข้ามาในคอนโด โทรศัพท์ของเขาก็มีสายโทรเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของอลิน เรียวปากหยักได้รูปก็ระบายยิ้มดีใจแล้วกดรับสายทันที‘ว่าไงอลิน’‘ฉันขอไปฝึกงานที่บริษัทของนายได้ไหม ทีแรกจะไปฝึกงานที่บริษัทของคู่หมั้น แต่พอมาคิดๆดูแล้วฉันอยากมาฝึกที่บริษัทของนายมากกว่า’‘อ้อ ได้สิ มาฝึกได้เลย เดี๋ยวฉันบอกพ่อให้’‘ขอบคุณมากนะเลออน งั้นแค่นี้นะ’ จากนั้นนิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วคลี่ยิ้มด้วยความด
เวลาต่อมาเมื่อเลออนจ่ายเงินค่าอาหารเสร็จ ทั้งสามคนก็พากันออกไปจากร้าน เลออนเดินเคียงข้างกับอลิน ส่วนรดาเดินตามหลังคนทั้งสอง เลออนหยุดฝีเท้าแล้วหันมาพูดกับรดาด้วยสีหน้าเรียบเฉยซึ่งผิดกับที่เขาคุยกับอลินเมื่อครู่“เดี๋ยวฉันต้องไปส่งอลิน เธอหารถกลับเองก็แล้วกันนะ”“อ๋อ ได้ค่ะ งั้นรดาขอตัวนะคะ” เธอรับคำอย่างไม่เรื่องมากแล้วสาวเท้าออกจากห้างสรรพสินค้าไปขึ้นรถไฟฟ้าที่อยู่ใกล้กับห้างเมื่อรดาเดินออกไปแล้ว อลินก็เอ่ยถามทันที“น้องรดาเป็นแฟนของนายเหรอ คบกันตอนไหน”“เขาไม่ได้เป็นแฟนฉันหรอก ฉันก็แค่…คบแก้เหงาน่ะ” ความจริงเขาอยากจะบอกอลินว่าคบเพื่อไม่ให้คิดถึงเรื่องของเธอต่างหาก“แล้วมีแนวโน้มจะคบน้องเป็นแฟนไหม ฉันดูๆแล้วน้องเขาก็น่ารักดีนะ ดูท่าทางนิสัยก็ดีด้วย”“ฉันไม่ได้ชอบใครง่ายๆหรอกนะ แต่ถ้าฉันได้ชอบใครแล้ว ฉันก็จะไม่เลิกชอบง่ายๆเหมือนกัน” นัยน์ตาคมจับจ้องไปยังใบหน้าสวยของผู้หญิงในใจนิ่ง หวังจะสื่อความในใจของเขาพร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“จะว่าไป…ตั้งแต่ฉันเป็นเพื่อนกับนายมาสามปี ฉันก็ไม่เคยเห็นนายพาผู้หญิงคนไหนไปไหนมาไหนกับนายเลยนะ นอกจากน้องรดา ถ้าไม่นับฉันอะนะ”“ถึงฉันจะพาเขาไ
ตอนเย็นรดาเดินออกมาจากตึกเรียนแล้วสาวเท้าไปยังลานจอดรถ เธอเดินไปที่รถหรูของรุ่นพี่ตัวสูงก็เห็นเขาเปิดประตูออกมาพอดี รดาที่เห็นก็เม้มปากทำตัวไม่ถูกและรู้สึกประหม่า ก่อนเสียงทุ้มเรียบนิ่งของเลออนจะเอ่ยออกมา“มาขึ้นรถสิ”“ขึ้นรถ? รุ่นพี่จะพารดาไปไหนเหรอคะ” หญิงสาวจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาพร้อมกับเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย“ฉันจะไปส่งเธอที่บ้าน” สีหน้าราบเรียบ“อ้อค่ะ ว่าแต่…รุ่นพี่จะคบกับรดาจริงๆเหรอคะ”“อืม”“คือ…รดายังไม่ได้รู้จักชื่อของรุ่นพี่เลยค่ะ”“ชอบฉัน แล้วทำไมถึงไม่สืบชื่อของฉัน”“รดาไม่กล้าถามใครค่ะ”“งั้นเธอก็เรียกฉันว่ารุ่นพี่ต่อไปก็แล้วกัน”“ค่ะรุ่นพี่”“ไปขึ้นรถ”“ค่ะ” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็เดินไปเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่งก่อนที่ร่างสูงจะขับรถออกไปด้วยความเร็วบนรถเมื่อเลออนขับรถออกมาได้สักพักเขาก็เอ่ยถามขึ้น“บ้านเธออยู่กันกี่คน”“รดาอยู่บ้านคนเดียวค่ะ”“แล้วพ่อแม่เธอ?”“พ่อกับแม่เสียหมดแล้วค่ะ” เมื่อสองปีก่อนพ่อขับรถไปทำธุระกับแม่ที่ต่างจังหวัด พอขากลับก็เกิดอุบัติเหตุรถพลิกคว่ำจึงทำให้พ่อกับแม่เสียชีวิตทันที หลังจากพ่อกับแม่เสียเธอก็ได้ใช้เงินประกันชีวิตที่พ่อกับแม่ของเธอได้ท
วันต่อมามหาวิทยาลัย ตอนเย็นเมื่อเรียนเสร็จเลออนก็ออกมาจากห้องเรียนทันทีแล้วลงมารอหน้าตึกบริหารปีสอง เพราะเขาคิดว่าเดี๋ยวสองสาวปีสองคงลงมา เขาใช้เวลารอสามสิบนาทีก็เห็นมินตาเดินมาคนเดียว เลออนขมวดคิ้วนึกแปลกใจก่อนจะสาวเท้าไปหามินตา มินตาที่เห็นรุ่นพี่ตัวสูงผมสีเทาก็มีสีหน้าตกใจแล้วถามออกไป“รุ่นพี่มีธุระอะไรกับหนูหรือเปล่าคะ” มินตาถามด้วยความแปลกใจเพราะตั้งแต่วันนั้นที่พารดาไปทักทายเขา นี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้วที่ไม่ได้เข้าไปคุยกับเขา เห็นตอนที่เขาไปกินข้าวที่โรงอาหารเท่านั้น“เพื่อนเธอล่ะ” เรียวปากหยักได้รูปเอ่ยถามด้วยสีหน้านิ่งเรียบ“อ้อ วันนี้รดาป่วยค่ะก็เลยลา”“อืม” เขารับคำในลำคอแล้วเดินออกไป“เดี๋ยวก่อนค่ะรุ่นพี่” มินตาวิ่งตามแผ่นหลังกว้างและเรียกฝ่าเท้าหนักหยุดชะงักแล้วหันมองอีกคนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง“รุ่นพี่ถามถึงรดาทำไมเหรอคะ หรือว่า…รุ่นพี่สนใจเพื่อนของหนูจึงอยากจีบ” มินตาเอ่ยถามอย่างทีเล่นทีจริง“เพื่อนเธอชอบฉันอยู่แล้ว แล้วทำไมจะต้องจีบ” “รุ่นพี่อยากคบกับรดาเหรอคะ”“อืม ไปบอกเพื่อนของเธอด้วยว่าฉันจะคบ”“ได้เลยค่ะรุ่นพี่ เดี๋ยวหนูจะบอกรดาให้นะคะ” มินตาพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นแล
คอนโดเลออนเมื่อเข้ามาในห้องนอนเลออนก็หยิบกระดาษเบอร์โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมาแล้วขยำทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ได้ใส่ใจ ชายหนุ่มหยิบซองบุหรี่แบรนด์นอกออกมาจากกระเป๋ากางเกงพร้อมกับหยิบออกมาจุดไฟ ก่อนจะเดินออกไปสูบที่นอกระเบียง ฟู่ว~ควันสีขาวเทาถูกพ่นออกมาทางเรียวปากหยักสวยและจมูกโด่งได้รูปจนล่องลอยไปในอากาศ เลออนคิดในใจว่าอลินก็แค่หมั้นเท่านั้น ไม่ได้จะแต่งงานเลยสักหน่อย ดังนั้นเขาจึงยังมีสิทธิ์รอ หวังว่าไม่นานเธอคงอาจจะถอนหมั้นกับผู้ชายคนนั้นก็ได้ ถ้าถึงวันนั้นจริงเขาจะบอกไปตรงๆว่าเขาชอบเธอมานานแล้ว เลออนเริ่มชอบอลินตั้งแต่อยู่ปีสอง เขาจะเอาอกเอาใจและเทคแคร์อลินทุกอย่างหนึ่งเดือนต่อมางานหมั้นของอลินก็ได้เสร็จไปเรียบร้อยแล้วเมื่อสองวันก่อน กัปตันและเจไดไปงานหมั้นของอลิน ทว่าเลออนไม่ไปเพราะเขาอ้างว่าไม่สบาย ที่เขาไม่อยากไปเพราะไม่อยากไปเห็นภาพที่ผู้ชายคนอื่นสวมแหวนให้กับผู้หญิงที่เขาชอบมานานแล้วห้องเรียนร่างสูงของเลออนที่เพิ่งมาถึงเดินมาทิ้งตัวนั่งข้างเพื่อนสาวอย่างที่เคยนั่งข้างกันมาสามปีแล้ว อลินที่หันมาเห็นจึงเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“หายป่วยแล้วเหรอ”หลังจากงานหมั้นทั







