1 คนในใจ

แนะนำตัวละคร

เลออน อายุ22ปี สูง 188 เซนติเมตร

นักศึกษาปี 4 บริหารธุรกิจ

ทายาทนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่เป็นอันดับต้นของประเทศ และยังมีธุรกิจอื่นอีกมากมาย

รดา อายุ19ปี สูง 158 เซนติเมตร

นักศึกษาปี 2 บริหารธุรกิจ

.

.

.

ตัวอย่าง

“รุ่นพี่จะคบกับรดาจริงๆเหรอคะ”

“อืม”

.

.

.

.

.

“ฉันพูดดีด้วยเธอก็ไม่ยอมพูดดีๆกับฉัน ฉันจะพูดคำว่าขอโทษ เธอก็ไม่ฟัง”

“ฉันไม่อยากฟัง!”

“แต่คืนนี้เธอจะได้ฟัง…”

“แต่หลังจากที่ฉันเอาเธอเสร็จแล้วนะ”

.

.

.

.

.

“คืนนี้เธอจะต้องนอนที่นี่”

“ฉันไม่อยากนอนกับคุณ”

“เอากันจนน้ำแตกไปหลายรอบแล้ว แค่นอนให้ถึงเช้ามันจะเป็นไรไป”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง

โรงอาหาร

หลังจากที่เลออน กัปตัน เจได และอลินรับประทานอาหารเสร็จ กัปตันและเจไดก็ลุกจากเก้าอี้ ก่อนที่กัปตันจะบอกเลออนกับอลินที่นั่งเคียงข้างกัน

“พวกกูขอไปสูบบุหรี่ก่อนนะ”

“อืม” เลออนพยักหน้ารับคำเพื่อนทั้งสอง จากนั้นกัปตันกับเจไดก็พากันเดินออกไปจากโรงอาหารที่มีขนาดกว้างขวาง ก่อนที่อลินจะเอ่ยกับเพื่อนร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง

“เลออน เดือนหน้าฉันต้องหมั้นแล้วนะ” อลินเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าไม่สบายใจเมื่อต้องหมั้นกับลูกชายของครอบครัว ครอบครัวหนึ่งซึ่งเป็นการตกลงกันระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย

“อืม” เลออนพยักหน้ารับรู้พลางรู้สึกใจหายวาบเมื่อผู้หญิงที่เขาแอบชอบมานานต้องไปหมั้นกับชายอื่น และเขาก็ไม่สามารถจะช่วยอะไรเธอได้เพราะมันเป็นเรื่องในครอบครัวของเธอ คนที่ได้แต่แอบชอบข้างเดียวอย่างเขาก็ต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้อย่างเดิม

อลินบอกเลออนตั้งแต่อยู่ปีสามแล้วว่าถ้าขึ้นปีสี่เธอก็จะต้องหมั้นกับคนที่พ่อของเธอจัดแจงเอาไว้ให้ เนื่องจากทางฝั่งครอบครัวว่าที่คู่หมั้นของอลินรู้จักและสนิทสนมกับครอบครัวของอลินมานาน ดังนั้นทั้งสองครอบครัวจึงอยากเกี่ยวดองกัน หรือเรียกอีกอย่างว่าหมั้นกันเพราะธุรกิจ

“งั้นเราไปเรียนกันเถอะเลออน” จากนั้นทั้งสองจึงพากันเดินออกไปจากโรงอาหารแล้วเดินไปยังตึกคณะบริหารที่อยู่ไม่ไกล

อีกด้าน

“รดา เธอจะแอบมองรุ่นพี่คนนั้นอีกนานไหม”

มินตาที่นั่งทานข้าวฝั่งตรงข้ามรดาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนของตัวเองมองรุ่นพี่ปีสี่อย่างไม่วางตา

“อ อ้อ เอ่อ” เมื่อมินตาเอ่ยทักขึ้น รดาก็ละสายตาจากรุ่นพี่ร่างสูงที่มีใบหน้าหล่อเหลาและมีเรือนผมสีเทาอมน้ำตาลหันมาพูดกับเพื่อนด้วยท่าทีเก้อเขินที่เธอเผลอแอบมองรุ่นพี่บริหารจนลืมตัว

“เธอแอบมองรุ่นพี่คนนั้นมาตั้งแต่เธอขึ้นปีหนึ่งแล้วนะรดา แล้วนี่ก็ขึ้นปีสองแล้ว ปีนึงแล้วนะที่เธอแอบมองพี่เขา”

“ก็พี่เขาน่ามองนี่” รดาเอ่ยพร้อมระบายยิ้มเขินเมื่อพูดถึงรุ่นพี่ตัวสูงที่เธอแอบปลื้มและแอบมองมาหนึ่งปีแล้ว

รดาเห็นเลออนครั้งแรกตอนวันเปิดเทอมวันแรก ตอนเธอเดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยเธอเห็นเขาลงจากรถพอดี เมื่อเธอเห็นก็รู้สึกสะดุดตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเพราะเขาหล่อมาก ผิวขาว ตัวสูง พอหลังจากนั้นเธอก็ได้เห็นชายหนุ่มบ่อยๆ ส่วนมากจะเห็นเขาตอนมากินข้าวที่โรงอาหาร ทุกครั้งที่เห็นคนตัวสูง เธอจะมองเขาทุกครั้ง และเธอก็ได้รู้ว่าเขาเรียนปีสี่คณะบริหารธุรกิจซึ่งเป็นคณะเดียวกับเธอ

“จะว่าไปรุ่นพี่คนนั้นก็หล่อมากเลยนะ แล้วก็เท่อีกต่างหาก เธอชอบมอง มันก็ไม่แปลกหรอกนะ”

“ใช่ พี่เขาหล่อมาก” รดายิ้มปลื้มปริ่ม

“ปีหน้าพี่เขาก็เรียนจบแล้ว และเธอก็จะไม่ได้มองเขาแบบนี้แล้วนะ ฉันจะขอแนะนำเธอ”

“เธอจะแนะนำอะไรฉันเหรอมินตา” รดาเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

“เธอลองเข้าไปทักทายพี่เขาดูสิ”

“ไปทักทายพี่เขางั้นเหรอ?”

“ใช่ เข้าไปทักทายพี่เขาตามประสารุ่นน้องทักทายรุ่นพี่ไง”

“ต้องเข้าไปพูดกับพี่เขายังไงบ้างเหรอ” รดาถามด้วยแววตาใสซื่อ

“ก็เข้าไปสวัสดีพี่เขา แล้วเธอก็แนะนำให้พี่เขารู้จักไง”

“พี่เขาคงไม่อยากจะรู้จักฉันหรอกมั้ง” รดาพูดออกมาด้วยความรู้สึกไม่มั่นใจถ้าอยู่ๆจะให้เข้าไปทักทายเขา ถึงแม้ว่าเธอจะชอบเขาก็เถอะ เพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยเข้าไปทักทายผู้ชายคนไหนมาก่อนเลยและไม่เคยชอบใครแบบนี้ด้วย

“เธออย่ากลัวสิรดา ถ้าเธอชอบพี่เขาเธอก็ต้องใจกล้าหน่อยสิ” มินตาพูดเชียร์เพราะเห็นว่าเพื่อนของเธอชอบรุ่นพี่ใบหน้าหล่อผมสีเทาคนนั้นมาก

“พอแนะนำตัวเสร็จ แล้วฉันจะต้องพูดกับพี่เขายังไงต่อเหรอ”

“ก็บอกพี่เขาไปสิว่าเธอชอบพี่เขามาตั้งแต่อยู่ปีหนึ่งแล้ว”

“จะให้ฉันไปบอกพี่เขาตรงๆแบบนั้นได้ไง ฉันไม่กล้าหรอก”

“งั้นเอาเป็นว่าแค่เข้าไปทักทายและแนะนำตัวก็พอ ฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอเอง”

“แล้วเราจะไปกันเมื่อไหร่ดีล่ะ”

“ตอนเย็นก็แล้วกัน”

“ได้ งั้นเรารีบกินข้าวกันเถอะ” รดารับคำแล้วทั้งสองก็ทานข้าวกันต่อ จากนั้นจึงพากันกลับไปยังตึกคณะบริหารที่ตัวเองเรียน

15.20 น.

เมื่อรดากับมินตาเรียนเสร็จก็พากันออกมาจากตึกคณะบริหารแล้วพากันสาวเท้าไปยังรถหรูของเลออนที่จอดอยู่ในลานจอดที่เขามักจะจอดที่เดิมทุกวัน ซึ่งรดารู้ดีเพราะตอนเช้าเธอมักจะเห็นเขาขับมาจอดตรงนั้นเกือบทุกวัน

เมื่อสองสาวพากันเดินมาถึงลานจอดรถก็เห็นว่ารถของเขายังจอดอยู่ แล้วมินตาก็เอ่ยขึ้น

“เรารอพี่เขาที่รถนี่แหละ อีกไม่นานพี่เขาก็คงมา”

“อือ” รดาพยักหน้าหงึกๆในขณะที่หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตื่นเต้นและประหม่า มินตากับรดายืนคุยกันจนกระทั่งยี่สิบนาทีผ่านไปก็เห็นร่างสูงของเลออนเดินมาที่รถของเขา มินตาที่เห็นก็ไม่รอช้าที่จะลากข้อมือของรดาเดินเข้าไปทักทายยังเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่มีผมสีเทาอมน้ำตาลเล็กน้อย

“สวัสดีค่ะรุ่นพี่ หนูชื่อมินตา และนี่เพื่อนของหนูชื่อรดา เรียนอยู่ปีสอง พวกเราเรียนคณะเดียวกับรุ่นพี่ค่ะ”

“อืม” เสียงทุ้มรับคำในลำคอด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วเดินไปยังรถสปอร์ตหรูของตัวเอง มินตาลากรดาไปที่รถของเขาแล้วพูดออกไป

“หนูจะมาบอกรุ่นพี่ว่ารดาชอบรุ่นพี่มานานแล้วค่ะ”

“มินตา!” รดาเผลอเปล่งเสียงออกไปพลางดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อมินตาบอกออกไปตรงๆ เธอไม่คิดว่ามินตาจะพูดแบบนี้ ก็ไหนบอกว่าแค่มาทำความสวัสดีและแนะนำตัวเฉยๆ

“…” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติหันมองรดาที่มีท่าทีทำตัวไม่ถูกด้วยแววตานิ่ง ก่อนนัยน์ตาคมจะละจากใบหน้าเรียวได้รูปของรดาแล้วทำท่าจะเปิดประตูรถ แต่มินตาที่ใจกล้าก็พูดต่อ

“รุ่นพี่ไม่สนใจเพื่อนของหนูบ้างเหรอคะ รดาเขาชอบรุ่นพี่ตั้งแต่อยู่ปีหนึ่งแล้วค่ะ”

“…” ดวงตาคมเลื่อนไปมองยังใบหน้าเรียวเล็กของรดานิ่ง

“มินตา เรารีบกลับบ้านกันเถอะ” รดาที่รู้สึกอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเอ่ยปากชวนมินตาพร้อมกับลากมินตาออกไป แต่ก็ไม่วาย

“ว่าแต่…รุ่นพี่มีแฟนหรือยังคะ”

“…” เขาก็นิ่งมองไปยังเจ้าของใบหน้าเรียวใสนิ่งอยู่อย่างนั้น

“ถ้ารุ่นพี่ยังไม่มีแฟน รุ่นพี่ก็จีบเพื่อนของหนูได้นะคะ เพื่อนของหนูยังไม่มีแฟนค่ะ” มินตาเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าระรื่น ซึ่งผิดกับรดาที่รู้สึกอยากหายตัวไปจากตรงนี้เพราะรู้สึกกระดากอายเป็นอย่างมาก

“มินตาไปเถอะ พอได้แล้ว ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว” รดาที่อายจนหน้าแดงเอ่ยพลางลากมินตาออกไปจากตรงนั้น แต่มินตาก็ยังขืนตัวเองไว้แล้วพูดต่อพร้อมกับยื่นกระดาษใบเล็กที่มีเบอร์โทรของรดาให้คนตัวสูง

“ถ้ารุ่นพี่สนใจอยากจีบรดาก็โทรมาเบอร์นี้เลยนะคะ นี่เป็นเบอร์ของรดาค่ะ” มินตาเตรียมการเอาไว้ตั้งแต่อยู่ในห้องเรียนแล้วว่าเธอจะพูดแบบนี้กับรุ่นพี่และให้เบอร์โทรรดากับรุ่นพี่

“…” เลออนกดตามองกระดาษที่มินตายื่นให้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนที่มินตาจะพูดพร้อมกับยกมือไหว้คนตัวสูง

“ขอโทษนะคะรุ่นพี่ ขออนุญาตนะคะ” พูดจบมินตาก็ใส่กระดาษลงไปในกระเป๋าเสื้อนักศึกษาของเลออน

“พวกเราขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” มินตาพูดจบ จากนั้นทั้งสองจึงพากันเดินออกไป ก่อนที่เลออนจะเข้าไปนั่งในรถและขับไปยังคอนโดหรูของเขาที่อยู่ใจกลางเมือง