3 ไม่ได้คิดจริงจัง

วันต่อมา

มหาวิทยาลัย ตอนเย็น

เมื่อเรียนเสร็จเลออนก็ออกมาจากห้องเรียนทันทีแล้วลงมารอหน้าตึกบริหารปีสอง เพราะเขาคิดว่าเดี๋ยวสองสาวปีสองคงลงมา เขาใช้เวลารอสามสิบนาทีก็เห็นมินตาเดินมาคนเดียว เลออนขมวดคิ้วนึกแปลกใจก่อนจะสาวเท้าไปหามินตา มินตาที่เห็นรุ่นพี่ตัวสูงผมสีเทาก็มีสีหน้าตกใจแล้วถามออกไป

“รุ่นพี่มีธุระอะไรกับหนูหรือเปล่าคะ” มินตาถามด้วยความแปลกใจเพราะตั้งแต่วันนั้นที่พารดาไปทักทายเขา นี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้วที่ไม่ได้เข้าไปคุยกับเขา เห็นตอนที่เขาไปกินข้าวที่โรงอาหารเท่านั้น

“เพื่อนเธอล่ะ” เรียวปากหยักได้รูปเอ่ยถามด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

“อ้อ วันนี้รดาป่วยค่ะก็เลยลา”

“อืม” เขารับคำในลำคอแล้วเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อนค่ะรุ่นพี่” มินตาวิ่งตามแผ่นหลังกว้างและเรียก

ฝ่าเท้าหนักหยุดชะงักแล้วหันมองอีกคนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“รุ่นพี่ถามถึงรดาทำไมเหรอคะ หรือว่า…รุ่นพี่สนใจเพื่อนของหนูจึงอยากจีบ” มินตาเอ่ยถามอย่างทีเล่นทีจริง

“เพื่อนเธอชอบฉันอยู่แล้ว แล้วทำไมจะต้องจีบ”

“รุ่นพี่อยากคบกับรดาเหรอคะ”

“อืม ไปบอกเพื่อนของเธอด้วยว่าฉันจะคบ”

“ได้เลยค่ะรุ่นพี่ เดี๋ยวหนูจะบอกรดาให้นะคะ” มินตาพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นและดีใจแทนรดา ก่อนที่ขายาวของเลออนจะสาวเท้าก้าวเดินไปขึ้นรถสปอร์ตหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล

มหาวิทยาลัย

สองวันต่อมา

หลังจากที่รดาหยุดเรียนไปสองวันเพราะไข้หวัดใหญ่ วันนี้เธอก็มาเรียนได้ปกติ เมื่อเข้ามาในห้องเรียน มินตาที่นั่งรอรดาอยู่ก็เอ่ยขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“รดา ฉันมีข่าวดีจะบอกเธอ นั่งก่อนสิ”

รดาหย่อนสะโพกนั่งแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

“เธอมีข่าวดีอะไรจะบอกฉันเหรอ”

“เมื่อสองวันก่อนรุ่นพี่มาถามหาเธอ”

“รุ่นพี่ถามหาฉัน? แล้วรุ่นพี่ถามหาฉันทำไมเหรอ”

“รุ่นพี่บอกว่าอยากคบกับเธอ”

“อยากคบกับฉัน?” รดาถามด้วยสีหน้าอึ้ง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองพลางใจเต้นระส่ำเมื่อรู้ว่าเขาอยากคบกับเธอ

“ใช่ เธอตกลงใช่ไหมรดา โอกาสมาหาเธอแล้วนะ รีบคว้ามันไว้สิ” มินตาเชียร์เพื่อนตัวเล็กสุดใจ

“…” รดาเม้มปากครุ่นคิด เธอมีความสองจิตสองใจพลางคิดในใจว่าทำไมอยู่ดีๆรุ่นพี่ถึงได้อยากจะคบกับเธอ วันนั้นที่มินตาพาเธอไปทักทายเขา เธอมองออกว่าเขาไม่ได้สนใจเธอ แถมยังทำหน้าขรึมกับเธออีกต่างหาก

“เธอไม่ต้องคิดนานเลยรดา โอกาสมาหาเธอแล้วนะ เธออย่าปฏิเสธคนที่เธอชอบสิ”

“ก็ได้ ฉันจะคบกับพี่เขา” เธอรับปากออกไปพลางคิดในใจว่าในเมื่อเขามาขอคบ เธอก็จะคบเขาดู จะปฏิเสธทำไมล่ะก็ในเมื่อเธอชอบพี่เขาอยู่แล้ว

“ถ้าอย่างนั้นตอนเที่ยงเราไปหาพี่เขานะ เผื่อบางทีอาจจะเจอพี่เขาที่โรงอาหารอีก”

สองสาวไม่ได้เจอเขาที่โรงอาหารทุกวัน แต่ก็มักจะได้เจอบ่อยๆ

“เธอไปคนเดียวได้ไหมมินตา ฉันไม่กล้า ฉันทำตัวไม่ถูกน่ะ”

“ได้ ฉันจะไปหาพี่เขาคนเดียวก็ได้” จากนั้นอาจารย์ประจำวิชาก็เข้ามาในห้องเรียน

โรงอาหาร ตอนเที่ยง

มินตากับรดาที่นั่งกินข้าวอยู่เมื่อเห็นเลออนลุกออกจากโต๊ะ มินตาก็ไม่รอช้าที่จะลุกออกจากเก้าอี้แล้วบอกกับรดาที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“ฉันไปหารุ่นพี่ก่อนนะ เดี๋ยวมา”

“อืม” รดาพยักหน้ารับคำ จากนั้นมินตาก็รีบสาวเท้าอย่างเร่งรีบแล้วมายืนดักหน้าร่างสูงของเลออน กัปตันกับเจไดที่เห็นหญิงสาวก็หันมองเลออนอย่างอยากรู้

“พวกมึงไปก่อน กูมีธุระจะคุยกับน้องเขา” เสียงทุ้มของเลออนเอ่ยบอกเพื่อนทั้งสอง

หลังจากหมั้น ตอนกลางวันอลินจะออกไปกินข้าวกับคู่หมั้นทุกวันจึงไม่ได้มากินที่โรงอาหารกับเพื่อนทั้งสาม อยู่ในห้องเรียนอลินก็ยังนั่งข้างเลออนเหมือนเดิม

“คนนี้เหรอน้องรดา” เจไดถามอย่างนึกรู้

“ไม่ใช่ คนนี้คือเพื่อนของเขา”

“อ๋อ งั้นพวกกูไปรอมึงที่เดิมนะ” เจไดบอกจบ จากนั้นก็เดินออกไปพร้อมกับกัปตัน ก่อนมินตาจะเอ่ยขึ้น

“หนูบอกรดาแล้วค่ะว่ารุ่นพี่อยากคบกับเขา แล้วรดาก็ตอบตกลงค่ะ”

“หึ” เขาหัวเราะในลำคอพลางคิดในใจว่าง่ายอย่างที่เขาคิดไว้

“แล้วรุ่นพี่จะให้หนูทำอะไรต่อคะ”

“ตอนเย็นให้เพื่อนเธอไปพบฉันที่ลานจอดรถ”

“ได้ค่ะ” ว่าแล้วร่างสูงก็เดินออกไปด้วยท่าทีสง่างาม จากนั้นมินตาจึงกลับไปหารดาที่ยังรออยู่ในโรงอาหารแล้วพูดออกไป

“รดา ตอนเย็นรุ่นพี่บอกให้เธอไปเจอเขาที่ลานจอดรถนะ”

“แล้วเธอไปกับฉันด้วยไหม” รดาที่รู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองเอ่ยถาม

“รุ่นพี่บอกให้เธอไปเจอเขา เขาไม่ได้บอกให้ฉันไปด้วย เธอต้องมีความมั่นใจในตัวเองนะรดา รุ่นพี่เขาเป็นฝ่ายมาขอคบเธอเองแบบนี้ แสดงว่าเขาก็ให้ความสนใจเธออยู่เหมือนกัน”

“อืม ฉันจะพยายามเพิ่มความมั่นใจในตัวเองก็แล้วกันนะ” เจ้าของใบหน้าเรียวใสเอ่ยออกไปพลางให้กำลังใจตัวเองว่าต้องมีความมั่นใจในตัวเองสิ

“งั้นเราเข้าห้องเรียนกันเถอะ” ว่าแล้วสองสาวก็พากันเดินไปยังตึกคณะบริหาร ซึ่งเลออน กัปตันและเจไดยังนั่งอยู่ใต้อาคารเรียน เจไดที่เห็นมินตากับรดาเดินไปเข้าอาคารเรียนจึงเอ่ยถามเลออน

“นั่นน้องคนเมื่อกี้นี่ไอ้เลออน แล้วอีกคนคือน้องรดาใช่ไหม”

“อืม” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาตอบในลำคอพลางดวงตาคมจ้องมองไปยังร่างเล็กสมส่วนของรดาจนเธอเดินเข้าตึกไป ก่อนกัปตันจะเอ่ยขึ้น

“กูว่าน้องรดาเขาสวยและน่ารักดีนะ ตัวก็เล็กน่าทะนุถนอม”

“…”

“กูว่าถ้ามึงได้คบกับน้องรดา มึงต้องลืมอลินได้แน่นอน”

“กูคงลืมอลินไม่ง่ายนักหรอก”

“แล้วมึงกะว่าจะคบกับน้องรดานานแค่ไหน”

“ก็จนกว่าจะหายจากอาการเบื่อที่เป็นอยู่ตอนนี้”

“แล้วที่มึงบอกว่าคบ มึงจะคบน้องเขาแบบไหน”

“ไม่ได้จะคบแบบแฟน”

“แล้วมึงจะคบน้องแบบไหนวะ”

“คบแบบไม่มีสถานะ”

“ทำไมมึงไม่คบน้องเป็นแฟนเลยล่ะ”

“กูแค่คบเล่นๆ ไม่ได้คิดจริงจัง”

“ถ้ามึงไม่คิดจริงจังกับน้องเขา มึงก็ไม่ควรไปล่วงเกินน้องเขานะ” กัปตันที่เคยบอกเลออนว่าให้หาผู้หญิงมาคบเล่นๆแก้เบื่อ แต่พอได้มาเห็นรดาจริงๆก็รู้สึกสงสารถ้าถูกเลออนหลอกคบเล่นๆและทำแบบนั้น

“กูไม่รับปากว่าจะไม่มีเรื่องนั้นเกิดขึ้น”

“ถ้ามึงต้องการเรื่องนั้นเดี๋ยวกูหาเด็กให้ ถ้ามึงไม่คิดจะรับผิดชอบน้องรดาก็อย่าไปทำแบบนั้นกับน้องเลย กูสงสารว่ะ”

“มึงเป็นคนแนะนำกูเองนะไอ้กัปตัน ว่าให้หาผู้หญิงมาคบเล่นๆแก้เซ็ง”

“แต่พอกูได้มาเห็นน้องรดา กูรู้สึกสงสารว่ะถ้ามึงจะทำแบบนั้นกับน้องเขา”

“กับผู้หญิงอื่นที่มึงนัดมาให้กูเอา มึงไม่เห็นจะสงสาร”

“พวกผู้หญิงที่กูนัดมาให้มึงเอา พวกเขาเหล่านั้นเต็มใจที่จะทำแบบนั้นกันทั้งนั้นแหละ เพราะพวกเขาอยากได้เงิน”

“ถ้ากูจะเอากับยัยเด็กรดา กูก็จ่ายเงินให้เขาได้เหมือนกัน”

“มันไม่เหมือนกันหรอกไอ้เลออน มึงอย่าเอาน้องไปเปรียบเทียบกับผู้หญิงที่ขายตัวเพื่อแลกเงินสิ น้องรดาเขาชอบมึงนะ ไม่ได้ชอบมึงเพราะมึงรวย”

เลออนที่ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของกัปตันก้มมองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือแล้วเอ่ยขึ้น

“ถึงเวลาเรียนแล้ว” ว่าแล้วทั้งสามก็พากันเข้าไปในอาคารเรียน