LOGINตอนเย็น
รดาเดินออกมาจากตึกเรียนแล้วสาวเท้าไปยังลานจอดรถ เธอเดินไปที่รถหรูของรุ่นพี่ตัวสูงก็เห็นเขาเปิดประตูออกมาพอดี รดาที่เห็นก็เม้มปากทำตัวไม่ถูกและรู้สึกประหม่า ก่อนเสียงทุ้มเรียบนิ่งของเลออนจะเอ่ยออกมา “มาขึ้นรถสิ” “ขึ้นรถ? รุ่นพี่จะพารดาไปไหนเหรอคะ” หญิงสาวจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาพร้อมกับเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย “ฉันจะไปส่งเธอที่บ้าน” สีหน้าราบเรียบ “อ้อค่ะ ว่าแต่…รุ่นพี่จะคบกับรดาจริงๆเหรอคะ” “อืม” “คือ…รดายังไม่ได้รู้จักชื่อของรุ่นพี่เลยค่ะ” “ชอบฉัน แล้วทำไมถึงไม่สืบชื่อของฉัน” “รดาไม่กล้าถามใครค่ะ” “งั้นเธอก็เรียกฉันว่ารุ่นพี่ต่อไปก็แล้วกัน” “ค่ะรุ่นพี่” “ไปขึ้นรถ” “ค่ะ” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็เดินไปเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่งก่อนที่ร่างสูงจะขับรถออกไปด้วยความเร็ว บนรถ เมื่อเลออนขับรถออกมาได้สักพักเขาก็เอ่ยถามขึ้น “บ้านเธออยู่กันกี่คน” “รดาอยู่บ้านคนเดียวค่ะ” “แล้วพ่อแม่เธอ?” “พ่อกับแม่เสียหมดแล้วค่ะ” เมื่อสองปีก่อนพ่อขับรถไปทำธุระกับแม่ที่ต่างจังหวัด พอขากลับก็เกิดอุบัติเหตุรถพลิกคว่ำจึงทำให้พ่อกับแม่เสียชีวิตทันที หลังจากพ่อกับแม่เสียเธอก็ได้ใช้เงินประกันชีวิตที่พ่อกับแม่ของเธอได้ทำไว้หลายปีแล้ว ดังนั้นเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆและค่าเทอมเธอจึงไม่เดือดร้อน และไม่ต้องออกไปทำงานพาร์ทไทม์ แต่เธอก็ใช้เงินอย่างประหยัดเพราะยังอีกสามปีกว่าเธอจะเรียนจบ “ทำไมถึงเสีย” “อุบัติเหตุรถพลิกคว่ำตอนขับรถกลับจากต่างจังหวัดค่ะ” จากนั้นเขาก็ไม่ถามอะไรต่อ จนกระทั่งรถหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าบ้านชั้นเดียวของเธอ “ขอบคุณมากนะคะรุ่นพี่ที่มาส่ง” เธอเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มปลื้มปริ่มเมื่อคนที่ตัวเองชอบมาส่ง “เมมเบอร์โทรของเธอและแอดไลน์ให้ฉันด้วย” “ได้ค่ะ” จากนั้นทั้งสองก็จัดการแลกเบอร์โทรและแอดไลน์กัน จึงทำให้รดารู้ว่าเขาชื่อเลออน ก่อนเลออนจะเอ่ยขึ้น “ถ้าวันไหนฉันมีเรียน ฉันก็จะมาส่งเธอทุกวัน” เขาไม่ได้หันมามองเธอ “ค่ะพี่เลออน รดาเข้าบ้านก่อนนะคะ ขอบคุณมากค่ะ” เธอบอกด้วยรอยยิ้มสดใสแล้วลงจากรถไป ก่อนที่เลออนจะออกรถมุ่งหน้าไปยังคอนโดของเขา วันต่อมา ตอนเย็น เมื่อรดาออกมาจากตึกเรียน โทรศัพท์ของเธอก็มีเสียงแจ้งเตือนเข้ามาจากข้อความไลน์ เธอหยิบออกมาดูจึงเห็นว่าเป็นข้อความที่รุ่นพี่ร่างสูงส่งมา เลออน : เลิกเรียนยัง รดา : รดากำลังไปที่รถของพี่ พี่เลออนอยู่ที่รถใช่ไหมคะ เลออน : อืม บนรถ “ก่อนกลับบ้าน แวะหาอะไรกินที่ห้างกันก่อนนะ” “ได้ค่ะ” จากนั้นเลออนก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง ร้านพิซซ่า เลออนพาคนตัวเล็กเข้ามาในร้านพิซซ่าก็เจอกับอลินนั่งอยู่คนเดียว เลออนที่เห็นอย่างนั้นจึงไม่รอช้าที่จะเดินไปหาผู้หญิงที่อยู่ในใจของเขาตลอดเวลาทันที “อลิน” “อ้าว เลออน นายมากับใครเหรอ” อลินหันถามเพื่อนร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างตัวเองด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ฉันมากับรุ่นน้อง” “ไหนล่ะรุ่นน้อง” “ยืนอยู่โน่น” เลออนหันไปมองรดาที่ยืนอยู่แล้วบอกอลิน “อ๋อ น้องเขาเรียนอยู่ปีไหนเหรอ” “เขาเรียนปีสอง คณะเดียวกับเรา” “อ๋อ” “แล้วคู่หมั้นเธอไม่มาด้วยเหรอ” เขาถามพลางในใจก็ลุ้นว่าขอให้เธอบอกว่าคู่หมั้นไม่มา “วันนี้เขาป่วยก็เลยลาน่ะ นั่งด้วยกันสิเลออน” ว่าแล้วเลออนก็เดินไปบอกรดาให้มานั่ง ร่างสูงหย่อนตัวนั่งข้างคนในใจ ก่อนที่ร่างเล็กของรดาจะหย่อนสะโพกนั่งฝั่งตรงข้ามคนทั้งสอง และอลินก็พูดกับรดาด้วยท่าทีเป็นกันเอง “น้องชื่ออะไร” “ชื่อรดาค่ะ” รดาตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ “พี่ชื่ออลินนะ เป็นเพื่อนของเลออน” “อ๋อค่ะ รดายินดีที่ได้รู้จักพี่อลินนะคะ” “พี่ก็ยินดีที่ได้รู้จักน้องรดาเหมือนกัน” แล้วเลออนก็เอ่ยขึ้น “เธอได้สั่งของกินยัง” “ฉันเพิ่งเข้ามานั่ง ยังไม่ได้สั่งเลย” ว่าแล้วทั้งสามคนก็ดูเมนูแล้วสั่งอาหารไปคนละสองอย่าง “ตั้งแต่ฉันหมั้น เราก็ไม่ได้ไปไหนกันเลยนะเลออน” เมื่อสั่งอาหารกันเสร็จ อลินก็หันพูดกับเพื่อนตัวสูง “อืม” เขาพยักหน้าพลางสีหน้าหม่นลงเมื่อคิดว่าเธอมีคู่หมั้นแล้ว ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วถามเธอออกไป “เดี๋ยวเธอกลับรถอะไร” “แท็กซี่” “เดี๋ยวฉันไปส่ง” “ขอบคุณนะเลออน” เมื่ออาหารถูกนำมาเสิร์ฟ จากนั้นทั้งสามคนก็ลงมือรับประทานกัน เลออนกับอลินคุยกันไปและกินไปเรื่อยๆ สายตาของเขาที่มองอลินนั้นฉายแววออกมาอย่างชัดเจนว่าชอบเธอ รดาที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็รับประทานไปอย่างเงียบๆพลางจ้องมองไปยังคนทั้งสองที่พูดคุยกันกระหนุงกระหนิงราวกับว่าเป็นคู่รักกัน ถ้าเธอไม่รู้มาก่อนว่าพวกเขาเป็นเพื่อนกัน เธอคงคิดว่าทั้งสองคงเป็นแฟนกันเมื่อรดากับมินตาออกมาจากห้างสรรพสินค้า มินตาก็เอ่ยถามขึ้นทันที“เธอยังจะชอบพี่เลออนอยู่อีกไหม”“เธอไม่น่าถามนะมินตา”“ก็ฉันเห็นเธอชอบพี่เขามากนี่”“ถึงฉันจะชอบเขามาก แต่ฉันก็เลิกชอบเขาได้เหมือนกันนั่นแหละ” รดาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ต่อไปนี้เธอจะเลิกชอบเขาแล้ว“ดีแล้วแหละที่เธอเลิกชอบเขาได้ ต่อไปถ้าเธอจะชอบใครคงจะมองแค่ความหล่อไม่ได้แล้วนะ เพราะความหล่อมันมีความร้ายกาจซ่อนอยู่ด้วย”“อืม ต่อไปฉันจะไม่ชอบใครง่ายๆแล้วแหละ ยิ่งถ้าหล่อมากก็ยิ่งถอยห่างให้ไกล”“เธอคิดเหมือนฉันไหมรดา” มินตาเอ่ยพร้อมทำหน้าครุ่นคิด“อะไรเหรอ” หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย“ฉันว่าพี่เลออนกับพี่อลินอะไรนั่น ดูๆแล้วเหมือนกับคนเป็นแฟนกันเลยนะ เธอมีความรู้สึกเหมือนฉันไหม”“ฉันก็เคยรู้สึกแบบนั้นนะ เพราะเท่าที่ดูๆแล้วเขาจะให้ความสำคัญกับพี่อลินมาก ครั้งแรกที่พี่เลออนพาฉันไปกินพิซซ่าที่ห้าง พอเขาเห็นพี่อลินก็ไปนั่งร่วมโต๊ะด้วย พอขากลับเขาให้ฉันกลับเอง แล้วเขาก็ไปส่งพี่อลิน”“เธอไม่เห็นบอกฉัน”“เรื่องเล็กน้อย ฉันไม่อยากบอก”“ฉันว่าเขาสองคนต้องมีซัมติงกันแน่เลย ฉันว่าพี่เลออนกับพี่อลินอะไรนั่นต้องมีความรู้สึกเกินเพื่อ
สามเดือนต่อมาเป็นเวลาสามเดือนแล้วที่เลออนจะไปส่งรดาที่บ้านเกือบทุกเย็น บางวันเขาก็พาเธอแวะกินข้าว เขาก็ยังพูดกับเธอน้อยเหมือนเดิม อาจจะถามเรื่องการเรียนบ้างว่าเรียนยากหรือเปล่า เรียนไหวหรือเปล่า นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรจะคุยกันตอนนี้รดาอยู่ปีสองเทอมสอง ส่วนเลออนอยู่ปีสี่เทอมสองซึ่งเทอมนี้เขาจะต้องฝึกงานจนถึงเรียนจบบนรถเมื่อรดาเข้ามานั่งในรถของเลออน เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ“เทอมนี้ฉันต้องฝึกงานทั้งเทอม ฉันคงไม่ได้ไปส่งเธอเหมือนก่อนแล้วนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ รดากลับเองได้”“ถ้าวันไหนฉันว่าง ฉันก็อาจจะมารับเธอ”“ค่ะ” จากนั้นเขาก็ขับรถไปส่งเธอที่บ้านแล้วกลับคอนโดคอนโดเลออนเมื่อร่างสูงเข้ามาในคอนโด โทรศัพท์ของเขาก็มีสายโทรเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของอลิน เรียวปากหยักได้รูปก็ระบายยิ้มดีใจแล้วกดรับสายทันที‘ว่าไงอลิน’‘ฉันขอไปฝึกงานที่บริษัทของนายได้ไหม ทีแรกจะไปฝึกงานที่บริษัทของคู่หมั้น แต่พอมาคิดๆดูแล้วฉันอยากมาฝึกที่บริษัทของนายมากกว่า’‘อ้อ ได้สิ มาฝึกได้เลย เดี๋ยวฉันบอกพ่อให้’‘ขอบคุณมากนะเลออน งั้นแค่นี้นะ’ จากนั้นนิ้วหนาจึงกดวางสายแล้วคลี่ยิ้มด้วยความด
เวลาต่อมาเมื่อเลออนจ่ายเงินค่าอาหารเสร็จ ทั้งสามคนก็พากันออกไปจากร้าน เลออนเดินเคียงข้างกับอลิน ส่วนรดาเดินตามหลังคนทั้งสอง เลออนหยุดฝีเท้าแล้วหันมาพูดกับรดาด้วยสีหน้าเรียบเฉยซึ่งผิดกับที่เขาคุยกับอลินเมื่อครู่“เดี๋ยวฉันต้องไปส่งอลิน เธอหารถกลับเองก็แล้วกันนะ”“อ๋อ ได้ค่ะ งั้นรดาขอตัวนะคะ” เธอรับคำอย่างไม่เรื่องมากแล้วสาวเท้าออกจากห้างสรรพสินค้าไปขึ้นรถไฟฟ้าที่อยู่ใกล้กับห้างเมื่อรดาเดินออกไปแล้ว อลินก็เอ่ยถามทันที“น้องรดาเป็นแฟนของนายเหรอ คบกันตอนไหน”“เขาไม่ได้เป็นแฟนฉันหรอก ฉันก็แค่…คบแก้เหงาน่ะ” ความจริงเขาอยากจะบอกอลินว่าคบเพื่อไม่ให้คิดถึงเรื่องของเธอต่างหาก“แล้วมีแนวโน้มจะคบน้องเป็นแฟนไหม ฉันดูๆแล้วน้องเขาก็น่ารักดีนะ ดูท่าทางนิสัยก็ดีด้วย”“ฉันไม่ได้ชอบใครง่ายๆหรอกนะ แต่ถ้าฉันได้ชอบใครแล้ว ฉันก็จะไม่เลิกชอบง่ายๆเหมือนกัน” นัยน์ตาคมจับจ้องไปยังใบหน้าสวยของผู้หญิงในใจนิ่ง หวังจะสื่อความในใจของเขาพร้อมกับพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“จะว่าไป…ตั้งแต่ฉันเป็นเพื่อนกับนายมาสามปี ฉันก็ไม่เคยเห็นนายพาผู้หญิงคนไหนไปไหนมาไหนกับนายเลยนะ นอกจากน้องรดา ถ้าไม่นับฉันอะนะ”“ถึงฉันจะพาเขาไ
ตอนเย็นรดาเดินออกมาจากตึกเรียนแล้วสาวเท้าไปยังลานจอดรถ เธอเดินไปที่รถหรูของรุ่นพี่ตัวสูงก็เห็นเขาเปิดประตูออกมาพอดี รดาที่เห็นก็เม้มปากทำตัวไม่ถูกและรู้สึกประหม่า ก่อนเสียงทุ้มเรียบนิ่งของเลออนจะเอ่ยออกมา“มาขึ้นรถสิ”“ขึ้นรถ? รุ่นพี่จะพารดาไปไหนเหรอคะ” หญิงสาวจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาพร้อมกับเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย“ฉันจะไปส่งเธอที่บ้าน” สีหน้าราบเรียบ“อ้อค่ะ ว่าแต่…รุ่นพี่จะคบกับรดาจริงๆเหรอคะ”“อืม”“คือ…รดายังไม่ได้รู้จักชื่อของรุ่นพี่เลยค่ะ”“ชอบฉัน แล้วทำไมถึงไม่สืบชื่อของฉัน”“รดาไม่กล้าถามใครค่ะ”“งั้นเธอก็เรียกฉันว่ารุ่นพี่ต่อไปก็แล้วกัน”“ค่ะรุ่นพี่”“ไปขึ้นรถ”“ค่ะ” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็เดินไปเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่งก่อนที่ร่างสูงจะขับรถออกไปด้วยความเร็วบนรถเมื่อเลออนขับรถออกมาได้สักพักเขาก็เอ่ยถามขึ้น“บ้านเธออยู่กันกี่คน”“รดาอยู่บ้านคนเดียวค่ะ”“แล้วพ่อแม่เธอ?”“พ่อกับแม่เสียหมดแล้วค่ะ” เมื่อสองปีก่อนพ่อขับรถไปทำธุระกับแม่ที่ต่างจังหวัด พอขากลับก็เกิดอุบัติเหตุรถพลิกคว่ำจึงทำให้พ่อกับแม่เสียชีวิตทันที หลังจากพ่อกับแม่เสียเธอก็ได้ใช้เงินประกันชีวิตที่พ่อกับแม่ของเธอได้ท
วันต่อมามหาวิทยาลัย ตอนเย็นเมื่อเรียนเสร็จเลออนก็ออกมาจากห้องเรียนทันทีแล้วลงมารอหน้าตึกบริหารปีสอง เพราะเขาคิดว่าเดี๋ยวสองสาวปีสองคงลงมา เขาใช้เวลารอสามสิบนาทีก็เห็นมินตาเดินมาคนเดียว เลออนขมวดคิ้วนึกแปลกใจก่อนจะสาวเท้าไปหามินตา มินตาที่เห็นรุ่นพี่ตัวสูงผมสีเทาก็มีสีหน้าตกใจแล้วถามออกไป“รุ่นพี่มีธุระอะไรกับหนูหรือเปล่าคะ” มินตาถามด้วยความแปลกใจเพราะตั้งแต่วันนั้นที่พารดาไปทักทายเขา นี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้วที่ไม่ได้เข้าไปคุยกับเขา เห็นตอนที่เขาไปกินข้าวที่โรงอาหารเท่านั้น“เพื่อนเธอล่ะ” เรียวปากหยักได้รูปเอ่ยถามด้วยสีหน้านิ่งเรียบ“อ้อ วันนี้รดาป่วยค่ะก็เลยลา”“อืม” เขารับคำในลำคอแล้วเดินออกไป“เดี๋ยวก่อนค่ะรุ่นพี่” มินตาวิ่งตามแผ่นหลังกว้างและเรียกฝ่าเท้าหนักหยุดชะงักแล้วหันมองอีกคนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง“รุ่นพี่ถามถึงรดาทำไมเหรอคะ หรือว่า…รุ่นพี่สนใจเพื่อนของหนูจึงอยากจีบ” มินตาเอ่ยถามอย่างทีเล่นทีจริง“เพื่อนเธอชอบฉันอยู่แล้ว แล้วทำไมจะต้องจีบ” “รุ่นพี่อยากคบกับรดาเหรอคะ”“อืม ไปบอกเพื่อนของเธอด้วยว่าฉันจะคบ”“ได้เลยค่ะรุ่นพี่ เดี๋ยวหนูจะบอกรดาให้นะคะ” มินตาพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นแล
คอนโดเลออนเมื่อเข้ามาในห้องนอนเลออนก็หยิบกระดาษเบอร์โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมาแล้วขยำทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ได้ใส่ใจ ชายหนุ่มหยิบซองบุหรี่แบรนด์นอกออกมาจากกระเป๋ากางเกงพร้อมกับหยิบออกมาจุดไฟ ก่อนจะเดินออกไปสูบที่นอกระเบียง ฟู่ว~ควันสีขาวเทาถูกพ่นออกมาทางเรียวปากหยักสวยและจมูกโด่งได้รูปจนล่องลอยไปในอากาศ เลออนคิดในใจว่าอลินก็แค่หมั้นเท่านั้น ไม่ได้จะแต่งงานเลยสักหน่อย ดังนั้นเขาจึงยังมีสิทธิ์รอ หวังว่าไม่นานเธอคงอาจจะถอนหมั้นกับผู้ชายคนนั้นก็ได้ ถ้าถึงวันนั้นจริงเขาจะบอกไปตรงๆว่าเขาชอบเธอมานานแล้ว เลออนเริ่มชอบอลินตั้งแต่อยู่ปีสอง เขาจะเอาอกเอาใจและเทคแคร์อลินทุกอย่างหนึ่งเดือนต่อมางานหมั้นของอลินก็ได้เสร็จไปเรียบร้อยแล้วเมื่อสองวันก่อน กัปตันและเจไดไปงานหมั้นของอลิน ทว่าเลออนไม่ไปเพราะเขาอ้างว่าไม่สบาย ที่เขาไม่อยากไปเพราะไม่อยากไปเห็นภาพที่ผู้ชายคนอื่นสวมแหวนให้กับผู้หญิงที่เขาชอบมานานแล้วห้องเรียนร่างสูงของเลออนที่เพิ่งมาถึงเดินมาทิ้งตัวนั่งข้างเพื่อนสาวอย่างที่เคยนั่งข้างกันมาสามปีแล้ว อลินที่หันมาเห็นจึงเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“หายป่วยแล้วเหรอ”หลังจากงานหมั้นทั







