บทที่7 ประกาศความเป็นเจ้าของ

ตลอดการเดินทางภายในห้องโดยสารที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของภีม บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด พะแพงเอาแต่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูตึกรามบ้านช่องและผู้คนที่สัญจรไปมา ในขณะที่ภีมขับรถด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมมากุมมือเล็กของเธอที่วางอยู่บนตักเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยแม้ว่าเธอจะพยายามชักมือกลับกี่ครั้งก็ตาม

"วันนี้เลิกเรียนกี่โมง" ภีมเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ

"ประมาณบ่ายสามโมงครึ่งค่ะ" พะแพงตอบโดยไม่หันหน้ามามองเขา

"เลิกเรียนแล้วห้ามไปเถลไถลที่ไหนเด็ดขาด นั่งรอฉันอยู่ที่หน้าตึกคณะนั่นแหละ เดี๋ยวฉันจะให้คนขับรถมารับเธอไปที่บริษัท วันนี้ฉันมีประชุมบอร์ดบริหาร อาจจะปลีกตัวมารับเองไม่ได้ แต่อย่าคิดจะหนีกลับเองเด็ดขาด เข้าใจไหม" ภีมออกคำสั่งอย่างเผด็จการ

"แล้วถ้าแพงมีงานกลุ่มที่ต้องทำกับเพื่อนต่อล่ะคะ" พะแพงหันขวับมาถามคิ้วขมวด "คุณจะบงการชีวิตแพงทุกฝีก้าวแบบนี้ไม่ได้นะคะ แพงก็มีสังคม มีชีวิตส่วนตัวของแพง คุณไม่ได้เป็นเจ้าชีวิตแพงนะ"

รถสปอร์ตคันหรูหักเลี้ยวเข้าสู่ซุ้มประตูมหาวิทยาลัยชื่อดัง ภีมเหยียบเบรกจนรถชะลอตัวลง นัยน์ตาคมกริบหันมาจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังเชิดขึ้นอย่างท้าทาย แววตาของเขาดุดันและแข็งกร้าวขึ้นมาในทันที "ฉันไม่ได้เป็นเจ้าชีวิต แต่ฉันเป็นเจ้าของเธอ และกฎข้อสำคัญของการเป็นผู้ช่วยของฉัน คือห้ามอยู่ใกล้ชิดกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้นนอกจากฉันคนเดียว"

"คุณมันเผด็จการ บ้าอำนาจที่สุดเลย!" พะแพงบ่นใส่เขาอย่างเหลืออด

"ก็ลองขัดคำสั่งฉันดูสิ แล้วเธอจะได้รู้ว่าคนเผด็จการอย่างฉัน สามารถทำอะไรได้มากกว่าที่เธอคิด" ภีมขู่ก่อนจะเหยียบคันเร่งพารถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานเข้าไปในเขตรั้วมหาวิทยาลัย

เพียงแค่รถหรูราคาหลายสิบล้านของภีมแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าบันไดทางขึ้นตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ สายตานับร้อยคู่ของเหล่านักศึกษาที่กำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่บริเวณลานเกียร์ต่างก็หันมามองเป็นตาเดียว เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นเซ็งแซ่เมื่อเห็นรถซูเปอร์คาร์ที่หาดูได้ยากมาปรากฏอยู่ตรงหน้า พะแพงหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด การตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งคณะคือหายนะสำหรับชีวิตนักศึกษาธรรมดาๆ อย่างเธอ

"แพงลงตรงนี้แหละค่ะ ขอบคุณที่มาส่ง" พะแพงรีบปลดเข็มขัดนิรภัย มือเล็กเอื้อมไปจับที่เปิดประตูรถ หมายจะรีบลงไปให้พ้นจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้โดยเร็วที่สุด

แต่ทว่า... ระบบล็อกประตูอัตโนมัติยังคงทำงานอยู่ เธอหันไปมองหน้าภีมอย่างเอาเรื่อง "ปลดล็อกประตูให้แพงสิคะ คนมองกันหมดแล้ว แพงอายนะ"

"จะอายทำไม นั่งรถผัวมาเรียนมันน่าอายตรงไหน" ภีมยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน เขาดับเครื่องยนต์ ก่อนจะเปิดประตูฝั่งคนขับและก้าวลงจากรถไปอย่างสง่างาม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสุดเนี้ยบดึงดูดสายตาของนักศึกษาสาวๆ แทบทุกคนในบริเวณนั้น เสียงกรี๊ดเบาๆ และเสียงฮือฮาดังขึ้นเมื่อเห็นความหล่อเหลาระดับพระเอกหนังของทายาทตระกูลดัง

ภีมเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้กับพะแพงด้วยตัวเอง เขายื่นมือหนาออกมารอรับอย่างสุภาพบุรุษ แต่แววตาที่มองสบตากับเธอนั้นบังคับกลายๆ ว่าเธอต้องจับมือเขา พะแพงเม้มปากแน่นอย่างขัดใจ จำใจต้องวางมือเล็กๆ ลงบนฝ่ามืออุ่นร้อนของเขา ก่อนจะก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนลานประหาร

"ตั้งใจเรียนล่ะ เลิกเรียนแล้วอย่าลืมที่ฉันสั่ง" ภีมเอ่ยเสียงนุ่มนวล แต่จงใจโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากบางจนคนรอบข้างมองเห็นภาพความใกล้ชิดนั้นอย่างชัดเจน พะแพงหน้าแดงจัดด้วยความอับอาย เธอรีบผละตัวออกห่าง ดึงมือกลับจากการเกาะกุมของเขา

"แพงรู้แล้วค่ะ คุณภีมรีบไปทำงานเถอะค่ะ สายมากแล้ว" เธอพยายามไล่เขาทางอ้อม

แต่ในขณะที่พะแพงกำลังจะหันหลังเดินขึ้นตึก เสียงตะโกนเรียกชื่อเธอที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"พะแพง! รอนนท์ด้วย!"

ร่างสูงโปร่งของ นนท์ เดือนคณะสถาปัตย์ฯ เพื่อนสนิทต่างสาขาที่พะแพงรู้ดีว่าเขาคิดกับเธอมากกว่าเพื่อน กำลังวิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาหา นนท์เป็นผู้ชายหน้าตาดี นิสัยร่าเริง และคอยดูแลเทคแคร์พะแพงมาตั้งแต่ปีหนึ่ง เขามักจะอาสาไปรับไปส่งเธอที่หอพักอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งพะแพงก็พยายามรักษาระยะห่างมาตลอด แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธความหวังดีของเขาได้อย่างเด็ดขาด

นนท์วิ่งมาหยุดยืนหอบอยู่ตรงหน้าพะแพง ใบหน้าหล่อใสแบบฉบับวัยรุ่นเต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้าง โดยไม่ทันสังเกตเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของผู้ชายในชุดสูทที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังพะแพง

"แพง วันนี้ทำไมมาสายจัง นนท์ไปรอที่หน้าหอพักตั้งนาน ไม่เห็นแพงลงมาเลย โทรหาก็ไม่ติด นนท์เป็นห่วงแทบแย่รู้ไหม" นนท์บ่นกระปอดกระแปดด้วยความเป็นห่วง มือหนาของชายหนุ่มวัยรุ่นเอื้อมออกไปหมายจะคว้าแขนของพะแพงอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของนนท์จะได้สัมผัสกับผิวเนื้อของหญิงสาว มือหนาแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กของภีมก็ตวัดหมับเข้าที่ข้อมือของนนท์อย่างแรง พร้อมกับกระชากออกอย่างหยาบคาย!

"โอ๊ย! อะไรวะเนี่ย!" นนท์อุทานด้วยความตกใจและเจ็บปวด หันขวับไปมองหน้าผู้ชายแปลกหน้าที่บังอาจมาทำร้ายร่างกายเขา

ภีมก้าวออกมายืนประจันหน้ากับเด็กหนุ่มวัยรุ่นด้วยท่วงท่าที่เหนือกว่าทุกประตู นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ รังสีความกดดันแผ่กระจายออกมารอบตัวจนบรรยากาศโดยรอบดูอึดอัดลงถนัดตา เขาดึงร่างบางของพะแพงเข้ามากอดรัดไว้แนบชนอกกว้างอย่างแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง

"แกเป็นใคร กล้าดียังไงมาแตะต้องตัวคนของฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว ดุดันและน่าเกรงขามจนนนท์ถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว

"คะ... คนของคุณ? คุณเป็นใครต่างหาก ลุงเป็นญาติฝ่ายไหนของพะแพงเหรอครับ หรือว่าเป็นคนขับรถ?" นนท์ที่ยังคงไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง เอ่ยถามกลับด้วยความซื่อปนกวนประสาท คำว่าลุงและคนขับรถ เหมือนเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟ

"ลุงงั้นเหรอ... คนขับรถงั้นเหรอ..." ภีมแค่นยิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม ฟันกรามขบกันแน่นจนเป็นสันนูน แววตาของเขาตอนนี้น่ากลัวราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกกระชากร่างของศัตรูให้แหลกเป็นชิ้นๆ

"คุณภีม! ปล่อยแพงนะ นนท์เขาเป็นเพื่อนแพง อย่าไปหาเรื่องเขานะคะ!" พะแพงที่เพิ่งตั้งสติได้ รีบดิ้นรนออกจากอ้อมกอดแกร่ง พยายามผลักไสแผงอกของเขาให้ออกห่าง เธอรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้ภีมอาละวาด เรื่องมันจะต้องบานปลายใหญ่โตแน่ๆ

"เพื่อนเหรอ? เพื่อนบ้าอะไรมันมารอรับหน้าหอพักทุกวัน เพื่อนประสาอะไรมันถึงได้มองเธอด้วยสายตาหมาหยอกไก่แบบนี้!" ภีมหันมาตวาดใส่พะแพงเสียงดังลั่น จนนักศึกษาที่มุงดูอยู่รอบๆ ถึงกับสะดุ้งเฮือก

"มันเรื่องของแพง! คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับเพื่อนของแพง ปล่อยแพงเดี๋ยวนี้!" หญิงสาวตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธจัดที่เขามาทำตัวป่าเถื่อนต่อหน้าทุกคนในคณะของเธอ

ท่าทีปกป้องผู้ชายคนอื่นของพะแพง ยิ่งทำให้เส้นความอดทนของภีมขาดผึง ความหึงหวงที่รุนแรงและบ้าคลั่งเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของเขาทั้งหมด เขาจะไม่ยอมให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนไหนมาหน้าด้านแย่งของๆ เขาไปเด็ดขาด เขาต้องประกาศให้ทุกคนรู้ว่าพะแพงคือผู้หญิงของเขา เป็นกรรมสิทธิ์ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

"อยากรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร... ได้ ฉันจะทำให้แกเห็นกับตาว่าฉันเป็นอะไรกับเธอ!"

สิ้นคำประกาศกร้าว ภีมก็จัดการกระชากร่างบอบบางของพะแพงเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างอย่างแรง มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้แน่นจนกระดูกแทบจะร้าว ส่วนมืออีกข้างก็เชยคางมนขึ้นมารับการลงทัณฑ์ที่เขากำลังจะมอบให้

"อื้อ! คุณภีม! จะทำอะ..."

คำประท้วงของพะแพงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักได้รูปของภีมบดขยี้ลงมาบนกลีบปากสีพีชของเธออย่างหนักหน่วงและดุดันต่อหน้าสายตานับร้อยคู่ที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง!

เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วลาน นักศึกษาหลายคนยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิปวิดีโอภาพเหตุการณ์สุดช็อกตรงหน้า นนท์อ้าปากค้าง ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปคาที่ ดวงตาของเขาเบิกกว้างมองภาพผู้หญิงที่เขาแอบรักถูกผู้ชายแปลกหน้าจูบอย่างดูดดื่มต่อหน้าต่อตา โดยที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย

สัมผัสที่ภีมมอบให้ในครั้งนี้ไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือนุ่มนวลเหมือนครั้งก่อนๆ แต่มันเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด เอาแต่ใจ และต้องการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างถึงที่สุด เขาขบเม้มริมฝีปากล่างของพะแพงอย่างแรงจนเธอต้องเผยอปากออกด้วยความเจ็บ เปิดโอกาสให้เรียวลิ้นร้อนตวัดแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปากเล็กอย่างตะกละตะกลามและจาบจ้วง รสชาติของกาแฟดำที่เขาเพิ่งดื่มไปเมื่อเช้าผสมผสานกับกลิ่นมิ้นต์จางๆ คลุ้งกระจายไปทั่วสรรพางค์กาย

พะแพงพยายามดิ้นรนสุดชีวิต สองมือเล็กกำหมัดแน่น ทุบตีลงบนแผงอกแกร่งและลาดไหล่กว้างของเขาอย่างไม่ยั้งมือ น้ำตาแห่งความโกรธและความอับอายไหลทะลักออกมาอาบสองแก้ม เธอเกลียดเขา เกลียดที่เขาทำลายศักดิ์ศรีของเธอ ย่ำยีเธอต่อหน้าผู้คนมากมายเพียงเพื่อตอบสนองความหึงหวงบ้าๆ ของตัวเอง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปหมด เรี่ยวแรงที่เคยมีค่อยๆ หดหายไปกับการจูบที่สูบวิญญาณของชายหนุ่ม

ภีมจูบเธออยู่นานนับนาที จนกระทั่งเขาพอใจและสัมผัสได้ว่าร่างในอ้อมกอดเริ่มจะหมดลมหายใจ เขาจึงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้พะแพงหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดอย่างเอาเป็นเอาตาย นัยน์ตาคมกริบของชายหนุ่มปรายมองไปที่นนท์ด้วยแววตาของผู้ชนะที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด

"เห็นชัดเจนแล้วใช่ไหม... ว่าฉันเป็นใคร" ภีมแค่นเสียงเยาะเย้ย แสยะยิ้มร้ายกาจมุมปาก "ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน เป็นเมียของฉัน ถ้าแกไม่อยากตายก่อนเรียนจบ ก็ไสหัวไปให้พ้นๆ และอย่ามายุ่งกับเมียฉันอีก!"

คำประกาศกร้าวของภีมดังก้องไปทั่วบริเวณ ทุกสรรพเสียงเงียบกริบราวกับป่าช้า นนท์หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ความรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางสี่แยก เขาถอยหลังกรูด มองหน้าพะแพงสลับกับภีมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและผิดหวัง ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีออกไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว

พะแพงยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางวงล้อมของสายตานับร้อยคู่ หยาดน้ำตายังคงรินไหลอาบแก้มเนียน ใบหน้าหวานที่เคยสดใสบัดนี้แดงก่ำไปด้วยความโกรธ เธอเงยหน้าขึ้นจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างปิดไม่มิด

"คุณมันบ้า... คุณมันป่าเถื่อนที่สุด!" เสียงของเธอสั่นพร่า เจ็บปวดจนแทบจะขาดใจ "คุณทำลายชีวิตแพง คุณทำให้แพงต้องอายคนทั้งคณะ คุณทำแบบนี้ทำไม!"

ภีมชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำตาและสายตาที่เกลียดชังของเธอ ความรู้สึกผิดแล่นริ้วเข้ามาในใจชั่ววูบหนึ่ง แต่ทิฐิและความหึงหวงที่มีมากกว่าทำให้เขาเลือกที่จะปั้นหน้าตึง "ฉันก็แค่สั่งสอนให้มันรู้ว่าใครเป็นเจ้าของเธอ เธอต่างหากที่ผิด ที่กล้าให้มันมาถูกเนื้อต้องตัวทั้งที่ฉันสั่งห้ามแล้ว"

"เจ้าของงั้นเหรอ? คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร เป็นพระเจ้าหรือไงถึงจะมาบงการชีวิตใครก็ได้!" พะแพงยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาและคราบน้ำลายที่ริมฝีปากอย่างรังเกียจ การกระทำนั้นยิ่งทำให้ภีมหน้าตึงขึ้นไปอีก "ฟังให้ชัดๆ นะคุณภีม... แพงไม่ใช่สิ่งของของคุณ แพงเกลียดคุณ เกลียดที่สุด!"

พูดจบ พะแพงก็หมุนตัวหันหลังเตรียมจะเดินหนี แต่ภีมกลับคว้าข้อมือของเธอเอาไว้แน่น "จะไปไหน! กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องนะพะแพง!"

"ปล่อยแพงนะ! อย่ามาแตะตัวแพง ไอคนสารเลว!" พะแพงสะบัดข้อมือออกสุดแรงจนหลุดพ้นจากการเกาะกุม เธอหันขวับไปมองหาใครสักคนที่พอจะช่วยเธอได้ในตอนนี้ และสายตาก็ปะทะเข้ากับ เปาเปา เพื่อนสาวคนสนิทที่เพิ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามามุงดูเหตุการณ์ด้วยความตกใจ

แต่ก่อนที่เปาเปาจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร พะแพงก็เหลือบไปเห็นนนท์ที่หยุดยืนดูอยู่ห่างๆ ด้วยความอยากจะเอาชนะผู้ชายบ้าอำนาจตรงหน้า ทำให้พะแพงตัดสินใจทำในสิ่งที่ภีมเกลียดที่สุด

หญิงสาวเดินก้าวยาวๆ ตรงเข้าไปหานนท์ที่ยืนอึ้งอยู่ คว้าท่อนแขนของเพื่อนชายมาคล้องไว้แน่นอย่างจงใจ ก่อนจะหันมาปรายตามองภีมด้วยสายตาท้าทายและเย็นชาที่สุด

"ไปกันเถอะนนท์ แพงไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว รำคาญหมาบ้าแถวนี้" พะแพงเอ่ยเสียงดังฟังชัดให้ทุกคนได้ยิน โดยเฉพาะผู้ชายร่างสูงที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ตรงนั้น

"พะแพง! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ปล่อยแขนมันเดี๋ยวนี้!" ภีมคำรามลั่นราวกับราชสีห์ที่ถูกลูบคม เขาเตรียมจะก้าวเข้าไปกระชากตัวเธอคืนมา แต่เปาเปาที่รู้หน้าที่ก็รีบวิ่งเข้ามาขวางหน้าภีมเอาไว้ กางแขนออกปกป้องเพื่อนรักอย่างกล้าหาญ

"หยุดนะเว้ยลุง! ขืนลุงเข้ามาก้าวเดียว หนูจะร้องให้รปภ.มาลากตัวลุงออกไปจริงๆ ด้วย!" เปาเปาขู่ฟ่อ แม้ในใจจะแอบกลัวรัศมีของคนตรงหน้าก็ตาม

พะแพงไม่สนใจเสียงเรียกของภีม เธอคล้องแขนนนท์ที่ยังคงทำหน้างงงวย เดินเชิดหน้าฝ่าวงล้อมของเหล่านักศึกษาตรงเข้าไปในตัวตึกคณะอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามองผู้ชายที่กำลังยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบของภีมวาวโรจน์ไปด้วยโทสะและความหึงหวงที่รุนแรงจนแทบจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุล

"ฝากไว้ก่อนเถอะพะแพง... กล้าท้าทายฉันขนาดนี้ กลับไปถึงบ้านเมื่อไหร่ เธอโดนดีแน่!" ภีมสบถลอดไรฟันอย่างอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินกระแทกเท้ากลับไปขึ้นรถสปอร์ตคันหรู กระชากประตูเปิดและปิดลงอย่างแรงจนรถทั้งคันสั่นสะเทือน เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องลั่นมหาวิทยาลัย ก่อนที่รถซูเปอร์คาร์สีดำจะพุ่งทะยานออกไป ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่ตึงเครียดและหัวข้อข่าวซุบซิบที่จะดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าอย่างแน่นอน