บทที่6 แต่งตัวไปอ่อยใคร

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเนื้อหนาสีทึบเข้ามาภายในห้องนอนมาสเตอร์สุดหรูหราของคฤหาสน์ ความเงียบสงบในยามเช้าถูกทำลายลงด้วยเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่แผดเสียงเตือนเวลาหกโมงครึ่งตรงเป๊ะตามที่ได้ตั้งเอาไว้

ร่างสูงใหญ่ของภีมขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาสีเข้มค่อยๆ ปรือลืมขึ้นรับวันใหม่ นัยน์ตาคมกริบที่เคยก้าวร้าวดุดันในเวลางาน บัดนี้กลับทอดอ่อนลงเมื่อหลุบมองลงมายังท่อนแขนแกร่งของตนเองที่กำลังโอบรัดร่างบอบบางของใครบางคนเอาไว้แน่นแนบชิดกับแผงอกกว้าง

พะแพงยังคงหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของเธอรินรดอยู่ตรงบริเวณแผงอกเปลือยเปล่าของชายหนุ่ม ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ไร้เครื่องสำอางปรุงแต่งดูไร้เดียงสาราวกับเด็กตัวเล็กๆ แพขนตางอนยาวทาบทับลงบนผิวแก้มเนียนใสที่ขึ้นสีเลือดฝาด ริมฝีปากบางสีพีชเผยอออกน้อยๆ อย่างคนหลับลึก

ภีมจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก มันเป็นความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความเอ็นดู ความหวงแหน และความปรารถนาที่ซุกซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจ เขาไม่เคยยอมให้ผู้หญิงคนไหนเข้ามานอนร่วมเตียงเดียวกันถึงเช้าแบบนี้มาก่อน ไม่เคยเลยสักคนเดียว แต่กับเด็กสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามาในชีวิตเขาเพียงแค่ไม่กี่วัน คนที่เขาเป็นผู้พรากความบริสุทธิ์ไปจากเธอด้วยความเมามายเขากลับยอมและอยากให้เธออยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ

"ตื่นได้แล้ว ยัยเด็กขี้เซา" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดใบหูเล็ก พร้อมกับปลายจมูกโด่งสันที่จงใจกดฝังลงบนพวงแก้มยุ้ยอย่างหมั่นเขี้ยว สูดดมความหอมกรุ่นจากแป้งเด็กที่เธอใช้ประจำจนเต็มปอด

"อื้อ..." คนถูกรบกวนเวลานอนครางประท้วงในลำคอ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ร่างบางขยับยุกยิกเพื่อหนีการรังแก แต่ยิ่งเธอดิ้นก็เหมือนยิ่งเป็นการเบียดเสียดเรือนร่างนุ่มนิ่มเข้าหาแผงอกแกร่งที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามมากยิ่งขึ้น ภีมคำรามในลำคอเบาๆ เมื่อความนุ่มหยุ่นจากเรือนร่างของเด็กสาวเสียดสีกับร่างกายท่อนล่างของเขาที่กำลังตื่นตัวตามธรรมชาติในยามเช้า

พะแพงค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความงัวเงียยังคงเกาะกุมสติสัมปชัญญะ แต่เมื่อดวงตากลมโตปรับโฟกัสได้และเห็นแผงอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออยู่ห่างจากใบหน้าเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นสุดขีด ความง่วงมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง

"ว้าย! คุณภีม!" พะแพงร้องอุทานเสียงหลง สองมือเล็กยกขึ้นผลักไสแผงอกแกร่งสุดแรงเกิด พร้อมกับดีดตัวออกห่างราวกับถูกของร้อน แต่ทว่าวงแขนรัดรึงของชายหนุ่มกลับตวัดรั้งร่างของเธอเอาไว้แน่นหนาจนแผ่นหลังบางแทบจะจมหายเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

"จะโวยวายทำไมแต่เช้า ฉันหูอื้อไปหมดแล้วเนี่ย" ภีมแกล้งทำหน้าดุ แต่แววตาพราวระยับไปด้วยความขบขัน "หน้าที่แรกของเธอตามสัญญาคืออะไร ลืมไปแล้วหรือไงผู้ช่วยส่วนตัว"

พะแพงเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดเมื่อนึกถึงกฎบ้าบอที่เขาบังคับให้เธอเซ็น "ปลุก... ปลุกเจ้านายเวลาหกโมงครึ่งค่ะ แต่นี่คุณตื่นเองแล้วนี่คะ ปล่อยแพงได้แล้ว แพงจะไปอาบน้ำ วันนี้แพงมีเรียนเช้านะคะ"

"ตื่นเองก็ส่วนตื่นเอง แต่เธอต้องทำหน้าที่ของเธอ ปลุกฉันสิ ปลุกให้มันชื่นใจหน่อย" ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใสที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงจัดราวกับลูกตำลึงสุก

"คนบ้า! ใครจะไปทำเรื่องน่าอายแบบนั้นกัน ปล่อยแพงเดี๋ยวนี้นะคะ ไม่งั้นแพงจะกัดคุณจริงๆ ด้วย!" พะแพงขู่ฟ่อเหมือนลูกแมวพยศ แยกเขี้ยวใส่เขาทั้งที่ตัวยังสั่นระริก

ภีมหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายอมคลายอ้อมกอดออกช้าๆ เพราะไม่อยากแกล้งคนตัวเล็กให้โกรธไปมากกว่านี้ "ไปอาบน้ำแต่งตัวซะ ฉันให้เวลาเธอยี่สิบนาที ถ้าช้ากว่านั้นฉันจะเข้าไปอาบน้ำให้เธอเอง แล้วก็อย่าคิดว่าจะได้ใส่กระโปรงทรงเอสั้นๆนั่นไปเรียนอีก ฉันให้คนเตรียมกระโปรงพลีทยาวคลุมเข่าไว้ให้แล้วในตู้เสื้อผ้า ขืนเธอใส่สั้นๆ แบบนั้นไปอ่อยใครที่มอล่ะก็ ฉันตามไปอาละวาดถึงคณะแน่"

"แพงไม่ได้แต่งตัวไปอ่อยใครนะคะ! มันเป็นชุดนักศึกษาปกติ แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาบงการเรื่องเสื้อผ้าของแพงด้วย!" พะแพงเถียงกลับทันควัน รู้สึกหงุดหงิดกับความเผด็จการและไร้เหตุผลของผู้ชายคนนี้

"สิทธิ์ของผัวไงล่ะ ชัดเจนพอไหม" ภีมเน้นย้ำคำว่าผัวเสียงหนักแน่นและชัดเจนทุกถ้อยคำ ทำเอาพะแพงถึงกับอ้าปากค้าง พูดไม่ออกบอกไม่ถูก หญิงสาวสะบัดหน้าหนีด้วยความขัดใจ ก่อนจะรีบกระโดดลงจากเตียงและวิ่งหนีเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ภีมนอนยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะอยู่บนเตียงกว้าง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา พะแพงเดินลงบันไดมายังห้องอาหารด้านล่างในชุดนักศึกษาที่ถูกภีมตรวจสอบความเรียบร้อยแล้วอย่างเข้มงวด

เสื้อนักศึกษาตัวใหญ่กว่าไซส์จริงที่หลวมโคร่งจนแทบจะมองไม่เห็นสัดส่วน กระโปรงพลีทจีบรอบที่ยาวลงมาคลุมเข่ามิดชิด รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา ทั้งหมดนี้คือผลงานการเลือกสรรจากท่านประธานหนุ่มจอมเผด็จการที่ยืนยันกระต่ายขาเดียวว่าถ้าเธอไม่ใส่ชุดนี้ เขาก็จะไม่ยอมให้เธอก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์แม้แต่ก้าวเดียว

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้าเป็นไปอย่างเงียบเชียบ คุณหญิงมณีรัตน์ออกไปสมาคมกับเพื่อนคุณหญิงคุณนายตั้งแต่เช้าตรู่ ทำให้เหลือเพียงภีมและพะแพงสองคนเท่านั้น

ภีมในชุดสูทสากลสีเข้มตัดเย็บอย่างประณีตดูภูมิฐานและทรงอำนาจ เขานั่งจิบกาแฟดำและอ่านแท็บเล็ตรายงานข่าวเศรษฐกิจไปด้วย ขณะที่พะแพงก้มหน้าก้มตาทานแซนด์วิชทูน่าในจานของตัวเองอย่างเงียบๆ พยายามหลีกเลี่ยงการสบตากับคนตรงข้ามให้มากที่สุด

"กินให้มันเยอะๆ หน่อย ตัวก็เล็กแค่นี้ ลมพัดทีจะปลิวไปถึงไหนต่อไหนอยู่แล้ว" ภีมเงยหน้าขึ้นมาดุเมื่อเห็นว่าหญิงสาวทานไปได้เพียงครึ่งชิ้นเท่านั้น "หรือจะต้องให้ฉันป้อนถึงจะยอมกินดีๆ"

"แพงอิ่มแล้วค่ะ ทานไม่ลงแล้ว" พะแพงรวบช้อนส้อม วางแก้วนมสดลงบนโต๊ะ "ถ้าคุณภีมทานเสร็จแล้ว แพงขอตัวไปมหาลัยก่อนนะคะ เดี๋ยวรถเมล์คนจะเยอะ"

"รถเมล์อะไร ใครบอกว่าเธอต้องนั่งรถเมล์" ภีมวางแท็บเล็ตลง ขมวดคิ้วมุ่น "ฉันเป็นเจ้านายเธอ ฉันก็ต้องเป็นคนไปส่งเธอสิ ขืนปล่อยให้ผู้ช่วยส่วนตัวของประธานบริษัท STYP นั่งรถเมล์เบียดเสียดกับคนอื่นไปเรียน คนเขาจะหาว่าฉันดูแลคนของตัวเองไม่ดี"

"แต่แพงเกรงใจนี่คะ มหาลัยแพงไม่ได้อยู่ทางเดียวกับบริษัทคุณภีมสักหน่อย ขืนคุณไปส่งแพง คุณก็จะไปทำงานสายนะคะ" พะแพงพยายามหาเหตุผลมาหว่านล้อม เธอไม่อยากนั่งรถคันหรูของเขาไปอวดสายตาใครต่อใครที่มหาวิทยาลัย เธออยากใช้ชีวิตเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาๆ ที่ไม่มีใครจับตามอง

"ฉันเป็นเจ้าของบริษัท ฉันจะเข้างานกี่โมงก็ไม่มีใครกล้าหักเงินเดือนฉันหรอก" ภีมตอบหน้าตาย ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับติดกระดุมสูทเม็ดกลางอย่างสง่างาม "ไป หยิบกระเป๋าแล้วตามฉันมา อย่ามัวแต่ชักช้า"

พะแพงถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย ยอมเดินคอตกตามหลังร่างสูงใหญ่ของเขาออกไปที่หน้าคฤหาสน์ รถสปอร์ตยุโรปคันหรูสีดำขลับมันปลาบจอดเทียบรออยู่แล้ว ภีมเดินไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้วยตัวเอง เป็นการกระทำที่ทำให้เหล่าแม่บ้านและคนขับรถที่ยืนอยู่แถวนั้นถึงกับลอบมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง เพราะเจ้านายหนุ่มผู้แสนจะเย่อหยิ่งและเย็นชา ไม่เคยทำแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน