Ep3

“พี่…คุยกับเพื่อนเหรอครับ?” เมื่อเห็นว่าบรรยากาศภายในห้องนั้นนอกจากเสียงฝนที่ยังกระหน่ำลงมาก็มีแต่ความเงียบกัญชาจึงเงยหน้าขึ้นไปถามเรย์

“อืม แล้วนายมีเพื่อนไหมที่โรงเรียน”

“มีครับ ชื่อสมุทรกับมิกกี้”

“คนที่ชื่อมิกกี้เป็นสาวประเภทสองใช่ไหม?”

“ครับ”

“มันชอบนายไหม?”

“มันเป็นเพื่อนผมจะมาชอบผมได้ไง” บอกด้วยน้ำเสียงที่อยากจะหัวเราะให้กับคำถามของเรย์ ถึงแม้มิกกี้จะเป็นผู้ชายที่มีรูปร่างหน้าตาละม้ายคล้ายผู้หญิงแต่เขาก็ไม่คิดจะชอบและตัวมิกกี้ก็เคยมาพูดกับเขาว่า ‘กูไม่อยากแย่งมึงจากคุณเรย์’ ดังนั้นเขาคิดว่ามิกกี้น่าจะไม่ชอบเขาหรอก

“ยัยนั่นมีแค่ส่วนล่างที่เป็นผู้ชาย” เพราะตัวเธอเองก็เคยเจอมิกกี้ ซึ่งเป็นผู้ชายที่สวย สวยโดยที่ยังไม่ได้ศัลยกรรมเลยสักอย่าง ร่างกายภายนอกก็เหมือนผู้หญิงมีแค่เจ้าสิ่งที่อยู่ท่อนล่างเพียงอย่างเดียวที่บ่งบอกถึงความเป็นผู้ชายน่ะ

“มันบอกว่าไม่อยากแย่งผมมาจากพี่ มันคงไม่ชอบผมหรอก”

“อืม หิวไหม?”

“ไม่ครับ…” จ้อกกก~ก็เป็นแบบนี้ซะทุกครั้ง จะโกหกว่าไม่หิวทีไรท้องเจ้ากรรมก็ดันไม่ให้ความร่วมมือด้วยซะงั้น กัญชายกมือขึ้นมาเกาหัวเก้อเขินเล็กน้อย ส่วนเรย์เธอยกยิ้มมุมปากออกมาก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยังโซนครัวที่สามารถมองเห็นได้จากการนั่งอยู่บนโซฟา

“กินสุกี้ไหม?” เมื่อค้นหาวัตถุดิบในตู้เย็นได้แล้วเรย์ก็ชะโงกหน้าไปถามกัญชาซึ่งเขาก็พยักหน้ารับพร้อมกับขยับไปนั่งบนโซฟาตัวเล็กเพื่อจะได้มองเรย์ทำสุกี้ให้ทาน ร่างเพรียวบางก็หยิบจับวัตถุดิบที่ต้องการออกมาวางบนโต๊ะ

จากนั้นก็ยืนจ้องพวกมันเหล่านั้นด้วยหัวคิ้วที่ขมวดเป็นปม ขาเรียวเดินไปหยิบมีดกับเขียงมาวางแล้วกอดอกมองมันสลับกับผัก แล้วอยู่ๆ ก็เดินกลับมานั่งบนโซฟาตัวเดิมแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนหาเบอร์ของเลขา

“เอ่อ มีธุระด่วนเหรอครับ?” กัญชาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเรย์กำลังยกโทรศัพท์โทรหาใครสักคน

“ฉันทำสุกี้ไม่เป็น”

“แล้วพี่กำลังโทรหา…”

“พี่ฝ้ายเลขาฉัน”

“พี่รีบวางไปเลยครับ เดี๋ยวผมทำเองได้ครับ” ว่าพลางรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์ของเรย์เพื่อกดวางสาย เรย์จึงเม้มปากตัวเองเล็กน้อยแล้วเดินนำไปที่โซนครัวซึ่งกัญชาก็เดินตามไป

“ฉันช่วย”

“ถ้างั้นพี่หั่นผักก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะล้างพวกหมูกุ้งหมึกเอง”

“ฉันควรล้างมันก่อนหั่นหรือหั่นมันแล้วค่อยล้าง?” มือบางจับมีดขึ้นมาถือแต่ก็ยังคงไม่มั่นใจว่าควรทำอะไรก่อนจึงหันไปถามกัญชาที่กำลังเอาพวกเนื้อสัตว์ไปแช่น้ำในอ่างล้างจานเนื่องจากก่อนหน้านี้มันถูกแช่แข็ง

“แล้วแต่พี่จะสะดวกครั้บ”

“อืม นายทำในส่วนของนายไปเถอะ” จากนั้นเรย์ก็นำผักกาดขาวกับผักบุ้ง เห็ดเข็มทอง แครอท และข้าวโพออ่อนไปล้างจากนั้นก็นำมาหั่นแล้วแช่พวกมันรวมกันในกะละมังที่มีน้ำอยู่เต็มอีกที

“ให้ฉันช่วยอะไรอีกมั้ย?”

“ไม่มีแล้วครับ ปกติพี่ไม่ได้ทำอาหารกินเองเหรอผมเห็นในตู้เย็นมีวัตถุดิบเยอะนึกว่าพี่ทำเองซะอีก”

“ฉันทำกินเอง แต่มันไม่อร่อยแต่ฉันกินได้และคิดว่ากินได้คนเดียวเลยไม่กล้าที่จะลงมือทำสุกี้เพราะกลัวว่านายจะกินไม่ได้” เรย์บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ แล้วเดินกลับไปนั่งลงบนโซฟาตามเดิม ส่วนกัญชาที่พอได้ยินคำตอบของเรย์ก็ไม่รู้จะตอบอะไรกลับได้แต่ยิ้มให้

@เล่ามาดิ ผับ (เล่าที่มาจากเหล้า เล่ามาดิ=เอาเหล้ามาดิ๊)

ภายในห้องทำงานที่เงียบสงัดของเจ้าของผับใบหน้าคมเข้มจดจ้องไปยังสมุดบัญชีตรงหน้าแล้วตรวจสอบมันอย่างละเอียดถี่ถ้วน คร่อกก! ฟี้! เขาพยายามไม่สนใจเสียงนกเสียงที่ดังขึ้นมารบกวนสมาธิของเขา

คร่อกกก!

“เมจิ!!” จนมันดังเกินจะทนฟังได้เขาจึงหันไปเรียกเจ้าของเสียงกรนทำเอาเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่บนโซฟาถึงกับสะดุ้งตื่นและดีดตัวขึ้นนั่งอย่างทันที

‘เมจิ’ อายุ18ปี นักเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายน้องสาวของเรย์ ‘ภูเขา’ อายุ25ปี เพื่อนหนุ่มของเรย์และเป็นว่าที่คู่หมั้นของเมจิและเพิ่งเปลี่ยนจากว่าที่มาเป็นคู่หมั้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อนเพราะได้ทำการจัดงานหมั้นกันเรียบร้อยแล้ว

เมจิเป็นเด็กผู้หญิงที่ค่อนข้างจะดื้อ ชอบการพูดและการนอนเป็นที่สุด หัวถึงหมอนถึงที่นอนหรือถึงพื้นเมื่อไหร่เธอก็เข้าสู่ห้วงนิทราได้เมื่อนั้น นิสัยของเธอก็จะออกไปตามอายุเด็กๆ ของเธอ

ซึ่งความเป็นเด็กของเธอก็ทำให้ภูเขาไม่ค่อยชอบ ไม่ใช่ไม่ชอบความเป็นเด็กแต่ไม่ชอบที่เธอเด็กกว่าเพราะเขาชอบคนรุ่นเดียวกันหรือคนที่อายุมากกว่า แต่เพราะพ่อกับแม่เขาเป็นเพื่อนพ่อแม่ของเมจิเขาจึงต้องยอมหมั้น

“หนูตกใจนะ ทำไมเรียกซะดังเลย” เสียงหวานบอกพลางยกมือขึ้นมาขยี้ตาตัวเองแล้วยกขาลงมาวางบนพื้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูงแล้วเดินไปนั่งตรงข้ามกับภูเขาที่มองเธอด้วยสีหน้าเข้มๆ

“เธอกรนดังมากเลยนะ”

“เพราะไหมคะ?”

“แล้วเธอคิดว่าในโลกนี้มีคนกรนเพราะไหม?”

“คงไม่มี” ตอบด้วยรอยยิ้มหวานๆ แล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาอะไรมาดื่มให้ตัวเองได้ตื่นตัวสักนิด ทว่าด้านในตู้เย็นของภูเขากลับมีเพียงเบียร์ เหล้าและโซดา ปึง! เธอจึงปิดตู้เย็นแล้วเดินกลับมานั่งกอดอกตัวเองบนโซฟา

“จะกินอะไร”

“อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เหล้าเบียร์”

“โซดา?”

“หนูไม่ตลก พี่ดื่มทุกวันเหรอ?”

“เปล่า”

“แล้วทำไมแช่ไว้เต็มตู้แบบนี้?” แช่ไว้อย่างกับว่าในห้องทำงานเป็นร้านขายเหล้าขายเบียร์ซะงั้นแหละ

“เพื่อนมันชอบขึ้นมากินชั้นบนเลยขี้เกียจเดินขึ้นเดินลงไปหยิบ”

“อ่อ”

“เธอชอบกินอะไร?”

“น้ำส้ม น้ำอัดลม โยเกิร์ต ถามนี่จะซื้อมาใส่ไว้ให้ใช่ไหมคะ?” เอียงคอถามพร้อมกับฉีกยิ้มหวานให้เขาที่ละสายตาจากงานแล้วเงยขึ้นมามองหน้าเธอ เขาไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้าให้ก่อนจะเก็บสมุดบัญชีกับงานที่ทำเสร็จแล้วนั้นใส่ลิ้นชักโต๊ะ

“เธอไม่คิดจะไปเที่ยวไหนบ้างเหรอ?” ภูเขาเดินมานั่งตรงข้ามเมจิพร้อมกับเอ่ยถามเธอ

เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นวันหยุดของนักเรียนวัยมัธยม เด็กคนอื่นหากไม่ทำการบ้านก็คงออกเที่ยว แต่แม่สาวน้อยคนนี้ตื่นมาก็สิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว จากนั้นก็ขอตามติดเขาไปทำงานเสียทุกที่จนมาที่สุดท้ายก็คือผับเขานี่แหละ