Ep2

“สนใจไหม?” เรย์เดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่ออกมาจากในตู้เสื้อผ้าแล้วยื่นมันให้กัญชาพร้อมกับถามเขาถึงเรื่องการนอนที่ยังไม่ได้คำตอบซึ่ง ชายหนุ่มก็ยังคงไม่ตอบแต่รับผ้าขนหนูมาคลุมตัวไว้

“ฉันถามนายอยู่นะว่าสนใจจะนอนกับฉันหรือเปล่า” ถามย้ำอีกครั้งเมื่อยังไม่ได้รับคำตอบ

“…พี่พูดอะไรก็ไม่รู้ แล้วจะไปส่งผมตอนไหน?”

“ตอบฉันก่อนสิ”

“ผมไม่รู้ อยากกลับไปนอนห้องตัวเอง…พี่ชวนผู้ชายทุกคนนอนกับพี่แบบนี้หมดเลยหรือเปล่า?” เลิ่กคิ้วถามหญิงสาวตรงหน้าที่ยืนกอดอกตัวเองมองหน้าเขาอยู่

“นายเป็นคนแรก”

“ผมควรเชื่อพี่ใช่ไหม”

“แล้วนายคิดว่าควรหรือเปล่าล่ะ?” เรย์ถามกลับอย่างไม่ทันให้กัญชาได้ตั้งตัวสักนิด

จนเขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่พูดได้เย็นชาที่สุดเท่าที่เขาเจอมาเลยล่ะ!

” ควรก็ได้ ผมอยากกลับบ้านแล้วเดี๋ยวพี่สาวเป็นห่วง”

“ฉันมีเสื้อผ้าที่คิดว่านายน่าจะใส่ได้ วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะแล้วตามฉันมา”

“พี่ครับผมอยากกลั…”

“เดินตามฉันมา” เรย์กดเสียงให้ต่ำลงเล็กน้อย ขาเรียวเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวที่อยู่ติดกับห้องนอนทำให้กัญชาต้องจำใจเดินตามเข้าไป เขากวาดสายตามองรอบห้องที่เต็มไปด้วยตู้เสื้อผ้า ตู้เก็บกระเป๋าและรองเท้าทุกอย่างถูกบรรจุใส่ตู้และตั้งอยู่ในห้องนี้

“ใส่ได้ไหม?” ยื่นเสื้อยืดตัวสีขาวให้ กัญชาจึงรับมาคลี่ดูก็พบว่าขนาดของมันพอดีกับตัวของเขา จากนั้นเรย์ก็ค้นหาอะไรบางอย่างต่อและเมื่อเจอเธอก็ยื่นมาให้เขาอีก และชิ้นนี้ก็คือกางเกงขาสั้นสีดำสำหรับผู้ชาย

“ทำไมพี่มีเสื้อผ้าของผู้ชายด้วย?”

“เพราะคิดว่าวันหนึ่งจะพาผู้ชายเข้ามาในคอนโด” ดังนั้นเธอจึงต้องเตรียมพร้อมไว้ทุกอย่างเพื่อจะได้สะดวกสบายต่อผู้ชายที่พามายังไงล่ะ

“พี่เป็นผู้หญิงที่ตอบคำถามของผมได้ตรงมาก”

“…รีบไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวไม่สบาย” ตอบชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ร่างเพรียวก็เดินออกมานั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือบางถือวิสาเอื้อมไปยกโทรศัพท์ของกัญชาขึ้นมาเพื่อจะเปิดมัน ทว่ามันกลับมีรหัสผ่าน

“2547ครับ”

“หื้ม?” ใบหน้าเรียวสวยเงยขึ้นไปมองกัญชาที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำแต่ยังไม่ได้เข้าไปและกำลังหันมาทางเธอ

“รหัสผ่าน…คิดว่าพี่ต้องการ”

“ขอบใจ” ตอบรับแล้วก็ก้มหน้ามากดรหัสผ่านในโทรศัพท์ของกัญชา ส่วนตัวกัญชาเขาก็เข้าไปจัดการกับตัวเองในห้องน้ำ

เมื่อกดเข้าไปในโทรศัพท์ของกัญชาแล้ว สิ่งแรกที่เรย์กดเข้าไปดูก็คือแอปธนาคาร แต่จะเข้าแอปธนาคารก็ต้องใช้รหัสผ่าน และเธอไม่ได้ตะโกนถามกัญชาเพียงแต่นึกถึงวันเกิดของเขา ‘120847’ แล้วใส่มันไปซึ่งก็ใช้ได้ 2,015.75 และนี่คือยอดเงินที่อยู่ในบัญชีหมอนั่น

“วันนี้วันที่สิบห้า เหลืออีกสิบห้าวัน…” เสียงหวานรำพึงกับตัวเองแล้วออกจากบัญชีนั้นไปเข้าอีกบัญชีหนึ่ง ซึ่งในนั้นมียอดเงินคือหนึ่งหมื่นถ้วนโดยที่กัญชาเขียนชื่อหัวรายการว่า ‘เก็บไว้คืนคุณเรย์’

“หึ” เรย์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดโอนเงินใส่บัญชีแรกให้เขาเป็นจำนวนเงิน 50,000 บาทถ้วน จากนั้นเธอก็วางโทรศัพท์ของกัญชาไว้ที่เดิม แล้วนอนเล่นโทรศัพท์ของตัวเองดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย

“อาบเสร็จแล้วครับ” เสียงของกัญชาเอ่ยขึ้นเมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากอาบชำระร่างกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“อืม…”

“พี่ไม่อาบเหรอครับ?”

“เพิ่งห้าโมง”

“อ่อ แล้วพี่ทำอะไรในโทรศัพท์ของผม”

“ไดร์เป่าผมอยู่ในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง เป่าผมให้แห้งเดี๋ยวไม่สบาย” เธอไม่ได้สนใจประโยคของร่างสูงที่ยืนเอาผ้าขนหนูคลุมผมไว้ กัญชาจึงส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมาเมื่อหญิงสาวตรงหน้าไม่เคยตอบคำถามของเขาทันทีที่ถามเลยสักครั้ง เขาจึงถอนหายใจออกมาแรงๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อจัดการเป่าผมตัวเองให้แห้งจะได้ไม่โดนบ่น

“ฉันโอนเงินใส่บัญชีไว้ให้ห้าหมื่นนะ” เรย์พูดขึ้นเมื่อกัญชาเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้ว ร่างสูงจึงรีบเดินมานั่งบนโซฟาตรงข้ามกับเธอแล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะมากดดูยอดเงิน 52,015.75บาท

“พี่ครับ มันเยอะไปเดี๋ยวผมโอนคืน”

“ไม่ต้อง เก็บไว้ใช้…แล้วทำไมโทรศัพท์ถึงเป็นสภาพนี้?” ถามต่อเมื่อสภาพโทรศัพท์ของกัญชานั้นหน้าจอแตกเละจนตอนแรกเธอคิดว่ามันไม่น่าจะใช้ได้แต่มันก็ยังคงใช้ได้อาจจะค้างนิดๆ หน่อยๆ ตามสภาพแต่คนที่ใจเย็นแบบหมอนี่คงจะไม่ได้เป็นปัญหาอะไร

“ผมไม่ได้อยากใช้ของฟุ่มเฟือยไม่รักษา…”

“ฉันถามว่าทำไมมันถึงหน้าจอแตก?”

“…พ่อปาของผม”

“พรุ่งนี้ไปเรียนมั้ย?”

“ไปครับ…”

“เลิกเรียนแล้วรอฉันอยู่หน้าโรงเรียนเดี๋ยวไปรับพาไปซื้อเครื่องใหม่”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเอาเงินที่พี่โอนให้ไปซ่อมมันก็กลับมาเหมือนเดิมแล้ว” กัญชารีบยกมือขึ้นปฏิเสธทันที เพราะลำพังแค่เงินที่เธอช่วยเขามาตลอดก็ไม่รู้ว่าชาติไหนเขาจะหามาคืนเธอได้

เพราะเหตุนี้เขาถึงยกให้เรย์เป็นผู้มีพระคุณของเขาเพราะนอกจากจะช่วยในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เรื่องเรียนหรือค่าใช้จ่ายอื่นๆ รวมไปถึงค่าเทอมค่ากินที่โรงเรียนเธอยังให้เขาโดยการให้เป็นเทอมเทอมละหนึ่งแสนรวมทุกอย่างที่เกี่ยวกับการเรียน

เขาจำได้ว่าเจอเรย์ครั้งแรกเมื่อตอนอายุสิบห้า ตอนนั้นมีเพื่อนในโรงเรียนมารุมทำร้ายเขานอกโรงเรียนเธอกับเลขามาเห็นก็เลยมาช่วยจัดการไล่เด็กพวกนั้นไปให้ จากนั้นเลขาของเธอก็มาติดต่อมาคอยช่วยเขาอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็เป็นเธอที่เข้ามาหาและมาช่วยเขาทุกเรื่องด้วยตัวเอง

ทั้งที่เขาเคยปฏิเสธไปหลายครั้งแล้วแต่เรย์กลับไม่ยอม ซึ่งเขาก็เลยพยายามหลบหน้าไปหางานพิเศษทำอย่างเป็นพนักงานส่งเดลิเวอรี่ของร้านน้ำแห่งหนึ่งเพื่อจะได้ไม่ต้องไปรบกวนเงินของเธอนอกเหนือจากค่าเล่าเรียนที่เธอเคยส่งเสีย แต่ก็นะ…คงหนีไม่พ้นจริงๆ

“พรุ่งนี้ฉันเลิกงานบ่ายสอง ถ้าไม่มีธุระอะไรเดี๋ยวฉันไปรอนายที่หน้าโรงเรียน”

“แต่พี่เรย์ครับผมเกรงใจนะ”

“หนึ่งเดือนมานี้หลบหน้าฉันทำไม” เขาว่าเขาควรจะต้องชินกับการที่เธอชอบเมินคำถามของเขาซะแล้วล่ะ เรย์หยัดกายจากที่นอนอยู่เป็นนั่งเหยียดตัวตรงแล้วจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง

“ผมไม่ได้หลบหน้าพี่ ผมแค่ไปทำงานพิเศษ”

“อืม…”

ครืดดด~ เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูของเรย์สั่นอยู่บนหน้าตัก เธอจึงหยิบมันขึ้นมาดูชื่อก่อนจะกดรับสาย

“หื้ม?”

(ผับคืนนี้)

“ที่ไหน?”

(เล่ามาดิ)

“กูไม่มีอะไรจะเล่า”

(สัส!! กูไม่ได้หมายความแบบนั้น…ผับไอ้ภูเขาไง)

“อืม แค่นี้นะ…”

(เดี๋ยว! มีคนเห็นมึงพาเด็กเข้าคอนโด…ผู้ชายคนแรกเลยนะนั่น ใครอ่ะ)

“…ผัวในอนาคต กำลังเลี้ยงให้โต” ตอบปลายสายพร้อมกับจ้องหน้าของกัญชาจนเขาต้องเป็นฝ่ายก้มหน้าลงหลบสายตาของเธอ ตึ้ด! จากนั้นเรย์ก็ตัดสายทั้งที่เพื่อนสาวของเธอกำลังจะพูดอะไรต่อ