2

EP2 - เลห์รัก กลร้าย เจ้านายมาเฟีย (มาเฟีย)

หลังจากที่อ่านรายงานของโกดังเสร็จแล้วพบปัญหา มาเฟียคว้ากุญแจรถสุดหรูของตัวเองก่อนเดินหน้าบอกบุญไม่รับออกไปที่รถ แต่ระหว่างทางกลับเจอดินแดนผู้เป็นปู่เข้าตรงหน้าบ้าน

“ไปไหนแต่เช้า หน้านี่ไอ้ตัญชัดๆ”

“ โกดังเจ็ดมีเรื่องนิดหน่อยครับปู่ ผมกำลังจะไปจัดการ”

“ เลือดพ่อมันแรงจริงๆเว้ยไอ้หลานคนนี้ มาเฟียรู้ไหมทุกครั้งที่ปู่มองหน้าแก เหมือนปู่เห็นไอ้ตัญตอนหนุ่มๆไม่มีผิด สีหน้าแววตาที่ใครมองแล้วอกสั่นขวัญแขวนฝันหนีดีฟ่อแบบนี้ ได้พ่อมาเต็มๆจริงๆ” ดินแดนเอ่ย

“ อะไรพ่อ ตอนนี้ผมก็ยังไม่ได้แก่สักหน่อย ยังมีอีหนูได้อีกเป็นสิบ” เสียงกะตัญผู้เป็นพ่อของมาเฟียเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาเจอทั้งคู่คุยกัน

“ มึงจะกินไม้หน้าสามหรือมึงจะกินตีนเมียมึงกูให้มึงเลือกไอ้ตัญ”ดินแดนเอ่ยเมื่อกะตัญลูกชายของเขาและพ่อของมาเฟียเดินสวนเข้าบ้านมา

“ ว่าแต่นี่มึงจะไปไหนมาเฟีย”

“ ไปโกดังเจ็ดครับพ่อ ไอ้พวกเวรนี่มันท้าทายอยากลองของกับผมจริงๆ สั่งงานกับมันเหมือนสั่งกับอากาศยังไงไม่รู้ วันนี้ถ้าผมจัดการไม่เด็ดขาดผมอนุญาตให้พ่อฟาดผมได้เลย”

“ กูว่า กูใจเด็ดแล้วนะ มึงนี่หนักกว่ากูอีกนะมาเฟีย เอาเถอะไปจัดการให้เรียบร้อย ลูกน้องดีก็เก็บไว้ ลูกน้องคนไหนเป็นปลาเน่าแตกฝูงก็จัดการมันซะ”

“ เรื่องนั้นผมถนัด”

มาเฟียขับรถออกจากบ้านปีกขวาก่อนตรงไปที่โกดังเจ็ดซึ่งเขาให้ลูกน้องคนสนิทตามลูกน้องทุกคนที่ดูโกดังนี้มาทั้งหมดกว่า 30 ชีวิต

และแน่นอนการปลูกฝังและนิสัยใจคอที่ถอดแบบผู้เป็นพ่อมาไม่มีผิด ทำให้มาเฟียตอนนี้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าลูกน้องหลาย 10 ชีวิต แผ่รังสีอำมหิตทำให้ไม่มีใครกล้ามองหน้าเขาแม้แต่คนเดียว เมื่อรู้ดีว่าการที่มาเฟียเข้ามาที่โกดังในเวลานี้และเรียกรวมพลทั้งหมดนั่นหมายความว่าต้องเกิดปัญหาอย่างใดอย่างหนึ่งขึ้น และทุกครั้งที่เกิดปัญหามาเฟียมักจะมีวิธีจัดการกับลูกน้องที่ก่อเรื่องก่อราวทำให้งานของเขากระทบด้วยวิธีการที่เด็ดขาด

“ ใครตอบกูได้บ้างว่าทำไมรายงานกับของในโกดังถึงไม่ตรง?” มาเฟียเอ่ย

ลูกน้องกว่า 30 ชีวิตที่ดูแลโกดังนี้เบิกตากว้างเมื่อตกใจว่าทำไมเจ้านายหนุ่มของพวกเขาที่เข้ามาที่นี่น้อยกว่าพวกเขาด้วยซ้ำ แต่กลับรู้รายละเอียดของสินค้าและจดจำรายงานได้ทุกครั้งว่ามันเกิดปัญหา หรือมีรายงานผิดพลาด

“ระ...รายงานตัวไหนครับนาย”

“ มันมั่วทุกตัวจนมึงไม่รู้ว่าจะแก้ตัวไหนก่อนถูกไหม!”

“เอ่อ....”

“ และกูยังรู้อีกว่าของในโกดังกูหาย ตอบกูมาว่ามันหายไปไหน!!!!!”มาเฟียเอ่ยเต็มเสียงทำเอาทั้งหมดต่างพากันเริ่มกลัวหนัก

“ผะ...ผม”

“ ตอบไม่ได้? หรือต้องการปิดไม่อยากตอบกูกันแน่!!!”

“ นายครับยกโทษให้พวกผมด้วย...”

“ กูนับหนึ่งถึงสามถ้ามึงยังไม่ส่งตัวคนผิดออกมากูจะไล่ยิงพวกมึงทิ้งทีละคน!!!!”

มาเฟียหนุ่ม หยิบปืนที่เหน็บหลังออกมาก่อนปลดเซฟพร้อมยิง ลูกน้องตรงหน้าทุกคนรู้ดีว่าเจ้านายหนุ่มของพวกเขาไม่เคยพูดจาล้อเล่น และหากบอกว่าจะยิง ก็ยิงจริงทุกครั้ง

อย่างครั้งก่อนที่มีลูกน้องทำงานพลาดจนทำให้สินค้าเสียหายเป็นจำนวนมาก เพราะความประมาท ครั้งนั้นมาเฟียเรียกทุกคนมารวมตัวกันและไม่ยอมมีใครรับสารภาพสักคนว่าทำไมถึงทำให้รถขนสินค้าเสียหายทั้งคันทั้งๆที่รถทุกคันควรตรวจเช็คสภาพและดูแลเป็นอย่างดี นั่นหมายความว่าความผิดพลาดไม่ได้เกิดจากตัวรถแต่เกิดจากคน ครั้งนั้นมีลูกน้องสองคนที่เป็นเป็นต้นเหตุ เพราะสองคนนั้นนำรถ ออกไปใช้ส่วนตัวจนไม่ได้รับการเช็คสภาพ หลังจากที่ใช้งานจึงทำให้เกิดอุบัติเหตุ สินค้าเสียหายเกือบทั้งหมด และแน่นอนว่าลูกน้องที่เลี้ยงไม่เชื่องแบบนี้มาเฟียมีวิธีจัดการแบบเด็ดขาดจนทุกๆคนไม่กล้าให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง

“ หนึ่ง สอง”

“นะ...นายครับ”

“ สาม!!!!!”

หลังจากประโยคที่นับสามจบลง ปืนของมาเฟียหนุ่มก็เริ่มลั่นไกปืนทีละหนึ่งนัดเข้าที่หัวหน้าคนคุมโกดังเป็นคนแรกและไล่ตามลำดับลงไป จนกระทั่งผ่านไปถึงคนที่สี่ หัวหน้าโกดังที่ถูกยิงเป็นคนแรกเจ็บสาหัส ใช้แรงเฮือกสุดท้ายตะโกนบอกเจ้านายหนุ่มพราะไม่อยากให้ลูกน้องที่เหลือ ต้องถูกลงโทษโดยที่ไม่ได้มีความผิด

“นะ...นายครับ คนทำคือ ไอ้แซม กับไอ้ทิม...”

“ ถ้ามึงพูดตั้งแต่แรก กูคงไม่ต้องเปลืองกระสุนแบบนี้!!!!!”

ทันทีที่รู้ว่าตัวเองถูกเปิดโปงความผิด ลูกน้องทั้งสองคนนั้นจึงวิ่งแตกกลุ่มออกเพื่อหนีออกจากโกดัง

มาเฟียหนุ่มค่อยๆหันหันหลังอย่างใจเย็นไปทางที่ทั้งสองคนวิ่งด้วยใบหน้าเรียบนิ่งดวงตาลึกล้ำราวกับยามรัตติกาล ก่อนปืนกระบอกเดิมจะถูกยกขึ้นและลั่นไกลปืนออกไปสองนัด ทำให้ทั้งสองคนล้มลงทันทีทั้งๆที่กำลังวิ่ง กระสุนเจาะเข้าหลังท้ายทอยตัดเส้นประสาทจบชีวิตลงตรงนั้น ทันที

“ จำไว้ ใครที่เลี้ยงไม่เชื่อง จุดจบมันจะเป็นแบบนี้!!!”