เจ้าแผนการ

หลังจากที่ทิมมาส่งเรียบร้อยจิรัสยาก็ตรงเข้าออฟฟิศเพื่อเตรียมตัวสำหรับเที่ยวบินในคืนนี้ หากแต่ระหว่างทางภายในใจก็ยังคงครุ่นคิดถึงสิ่งที่เขาทำ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขาขับรถมาส่งเธอที่คอนโดตั้งแต่เมื่อคืน หรือขับรถมารับเธอในตอนเย็นของวันนี้ ไหนจะเหล่าคำพูดแปลกๆของเขาอีกที่คอยรบกวนจิตใจเธออยู่ตลอด

"ยังไม่รู้จักแต่ผมอยากรู้จัก"

"ถ้าผมยังไม่มีเจ้าของคุณจะอยากยุ่งกับผมหรือเปล่า"

"ผมอยากรู้จัก คุณเตรียมตัวไว้ได้เลย"

ทุกๆประโยคเหล่านั้นยังคงดังขึ้นอยู่ภายในใจ เอาเข้าจริงๆถ้าเธอไม่หลงตัวเองจนเกินไป จากทุกๆประโยคเหล่านั้นจรัสยาก็พอที่จะสามารถรู้เองได้ว่าทิมหมายถึงอะไร เธอไม่ใช่เด็ก เธอใช้ชีวิตมาจนขนาดนี้แล้วและเธอก็สามารถมองมันออก

จิรัสยายอมรับตรงนี้ว่าผู้ชายแบบทิมนั้นมีแรงดึงดูดได้มากจริงๆ แต่ยังไงเสียมันก็จะไม่มีทางเกิดขึ้นได้กับเธอแน่ๆ เธอยังยืนยันคำเดิม เธอไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ ถ้าการที่เธอจะต้องมอบหัวใจให้ใครสักคน คนๆนั้นต้องแสดงให้เธอเห็นว่าเขาจะรักและมีเพียงแค่เธอไปคนเดียว 

คนอื่นอาจมองว่าความคิดเหล่านี้ของเธอนั้นมันโบราณล้าสมัย สมัยนี้ลองๆคบกันไปก่อน ถ้าไปด้วยกันไม่ได้ก็แค่เลิกรา แต่สำหรับตัวเธอรู้สึกว่าการได้รับความรักดีๆมันอาจจะหาได้ยากก็จริง และถ้าความรักดีๆไม่มีอยู่จริง เธอก็จะขอไม่พบมันเสียดีกว่า

ระหว่างไฟล์ทบินจิรัสยาไม่ได้พบเขา ไฟล์ทนี้เธอได้รับมอบหมายให้ดูแลผู้โดยสารชั้นปกติ ซึ่งมันแน่นอนอยู่แล้วว่าทิมคงอยู่ที่โซนผู้โดยสารระดับวีไอพีมากกว่า คิดได้ถึงตรงนี้จิรัสยาก็รู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องพบหน้ากับเขาอีกและมันก็คงจะเป็นครั้งสุดท้ายเท่านั้น เธอไม่อยากเกี่ยวข้องกับเขา คนอย่างทิมหล่อรวยล้นฟ้า ผู้หญิงเรียงแถวเข้าหากันเป็นแถวยาว ต่อให้เจอเธอหรือไม่เจอเธอเขาก็คงไม่รู้สึกเพราะว่ามันมีผู้หญิงคนอื่นๆคอยเข้าแถวอยู่

จิรัสยาปฏิบัติหน้าที่ตามปกติจนกระทั่งเครื่องลงจอดถึงประเทศปลายทางในตอนเช้า พอเสร็จงานรถบัสสำหรับคอยรับส่งพนักงานที่ทางสายการบินเตรียมเอาไว้ก็มาจอดรับและนำทุกคนไปยังโรงแรมที่สายการบินเตรียมไว้

ใบหน้างามนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างที่เวลานี้ต่างขาวโพลนไปด้วยหิมะ เธอชอบสวิตเซอร์แลนด์ มันช่างโชคดีจังที่เธอได้บินมายังประเทศแห่งนี้อีก บรรยากาศทุกๆตารางนิ้ว ไม่ว่าจะมองไปในทิศทางใดก็สุดแสนจะโรแมนติก เหมาะกับการที่คู่รักจะมาเที่ยวพักผ่อนกัน 

จิรัสยาเคยฝันเอาไว้ว่าถ้าวันใดเธอได้มีโอกาสพบรักแท้และได้แต่งงานกับใคร ประเทศนี้คือประเทศอันดับหนึ่งที่เธอจะขอมาฮันนีมูนแน่นอน

ทันทีที่รถบัสจอด ทุกคนก็พากันทยอยลงและต่างแยกย้ายกันไปพักตามห้องของตัวเอง หลังจากไฟล์ทบินยาว ลูกเรือทุกคนก็จะพากันสลบ ต่างคนต่างรีบเข้าห้องเพื่อทำการชาร์ตแบตตัวเองใหม่

"เย็นๆเจอกันนะจี ตอนนี้พี่ไม่ไหวแล้วขอตัวไปวูบก่อน" พิมพ์ดาวแอร์โฮสเตสสาวรุ่นพี่เอ่ยบอกเมื่อลากกระเป๋ามาถึงหน้าห้องพัก

"เจอกันค่ะพี่พิมพ์ จีก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน" จิรัสยายิ้มรับก่อนจะทาบคีย์การ์ดลงที่ประตูและพาตัวเองเข้าไป ทันทีที่วางกระเป๋าลง ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนในมือถือจะดังขึ้น มือเรียวสวยเปิดกระเป๋าออกและหยิบมันขึ้นมาดูจึงเห็นว่าเป็นข้อความที่ถูกส่งมาจากแอพพลิเคชั่นหนึ่ง

"ตอนเย็นว่างมั้ย ผมอยากชวนคุณไปทานดินเนอร์กับผมตอนหกโมงเย็น" เขาอีกแล้ว จิรัสยาทั้งตกใจ ใจเต้น และถอนหายใจออกมาในคราเดียวกันที่พบว่าเขายังคงพยายามติดต่อเธอมาอีก บอกตามตรงตอนนี้เธอรู้เริ่มรู้สึกอึดอัดและลำบากใจกับการกระทำของเขา เธอไม่อยากจะเกี่ยวข้องยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกจริงๆ

"ไม่ว่างค่ะ ฉันมีนัดทานมื้อเย็นกับเพื่อนๆแล้ว"

"งั้นพรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้าผมขอไปรับคุณที่หน้าโรงแรมนะครับ ได้ข่าวว่าคุณจะยังอยู่ที่นี่ต่ออีกสองวัน ผมมีที่ๆหนึ่งที่อยากไปแต่ไม่อยากไปคนเดียว ยังไงคิดเสียว่าสงสารผม เห็นแก่ที่ผมเป็นเพื่อนของภาคินกับฝ้าย หรือไม่ก็คิดเสียว่าผมทวงคืนคำขอบคุณที่ผมไปรับส่งคุณเมื่อวานก็แล้วกันนะครับ คุณห้ามปฏิเสธ เจอกันครับ" 

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันที่อยู่ๆเขาส่งข้อความมาหาและบังคับมัดมือชกให้เธอไปที่ไหนไม่รู้กับเขาในวันพรุ่งนี้ จิรัสยายังยืนมองโทรศัพท์ด้วยความมึนงงไม่หาย เธอยังไม่ทันได้ตอบตกลงหรืออ้าปากปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย นี่เขาเป็นคนประเภทไหนกัน ไม่คิดจะถามเธอสักหน่อยหรือว่าเธอว่างหรือมีธุระอะไรที่ต้องไปทำที่ไหนหรือเปล่า คิดแล้วจิรัสยาก็โมโหนัก 

ไม่ได้ เธอจะไม่ยอมให้เขาทำอะไรตามอำเภอใจแบบนี้ง่ายๆหรอก เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน นึกอยากทำอะไรก็คิดว่ามันจะได้เป็นไปตามที่คิดเอาไว้เสมอหรือ เธอนี่แหละที่จะเป็นคนดับฝันของเขาเอง

ว่าแล้วก็จัดการพิมพ์ข้อความต่างๆลงไปในช่องแชทเพื่อที่จะใช้ปฏิเสธเขา หากแต่กำลังนึกหาเหตุผลในการไม่ไปในวันพรุ่งนี้อยู่ ก็ดันมีเสียงวีดีโอคอลเรียกเข้าจากที่เมืองไทยเสียก่อน

"ว่าไงเจ้" จิรัสยากดตอบรับไปทันทีที่เห็นว่าเป็นชื่อใคร

"จี แกถึงสวิตแล้วใช่ปะ?"

"ใช่ จีพึ่งถึงโรงแรมเมื่อกี้เอง เจ้มีอะไรหรือเปล่า"

"คือว่างี้นะ พี่คินมีเรื่องอยากขอร้องว่าให้จีช่วยพาคุณทิมเที่ยวหน่อย เขาสองคนพนันกันไว้ว่าคุณทิมจะชวดงานที่สวิต แต่เผอิญคุณทิมเกิดชนะขึ้นมาได้พี่คินเลยต้องยอมทำตามความต้องการของคุณทิม และความต้องการของคุณทิมก็คือ เขาอยากไปเที่ยวกับจีที่สวิต จี ได้โปรดเถอะนะช่วยพี่คินที แค่ไปเที่ยวบนสกีรีสอร์ตกับคุณทิมแค่วันเดียวเอง คุณทิมเขาอยากไปที่นี่มานานมากแล้ว เขามีความทรงจำตอนเด็กที่นั่น จีช่วยไปเป็นเพื่อนเขาหน่อยนะได้โปรด" ว่าแล้วชนัญญาก็ยกสองมือขึ้นมาประสานกันและยกมือไหว้มาในกล้องพร้อมทำตาปริบๆ เป็นการขอร้อง แถมภาคินยังเข้ามาทำท่านั้นด้วยอีกคน ทำเอาจิรัสยาไม่รู้ว่าเธอควรจะพูดคำไหนออกไปดี แต่ที่แน่ๆตอนนี้เธออยากร้องไห้