ตอนที่11

ประโยคยั่วยวนกวนประสาทที่ได้ยินทำเอาอวัสดาอยากจะกรี๊ดให้ลั่นสระนัก แต่ที่เธอทำได้ก็คือจำต้องรีบพาร่างในชุดบิกินีตัวน้อยก้าวขึ้นบันไดสระไปอย่างเร่งรีบ ขึ้นมาได้หญิงสาวก็ตรงปรี่จะไปหยิบเสื้อคลุมที่วางอยู่บนเก้าอี้ แต่พอวิ่งผ่านด้านหลังของคนที่กำลังจะหันกลับมามองเธอ มือเล็กก็ผลักแผ่นหลังกว้างไปเต็มเหนี่ยว ทำให้ร่างใหญ่เสียหลักพุ่งไปข้างหน้า ทว่าแขนยาวๆ ก็ไวพอกัน มันตวัดมาคว้าเอวเล็กพากันร่วงลงไปในสระจนน้ำแตกกระจายตูมใหญ่

“ว้ายยย!”

อวัสดากรีดร้องออกมาดังลั่นด้วยความตกใจ ก่อนที่ร่างของเธอจะจมหายลงไปในสระ แล้วโผล่พรวดพราดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับสำลักน้ำหน้าดำหน้าแดง หากเอวเล็กยังถูกแขนแข็งแรงเกี่ยวรัดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“ตอนเช้าใส่เกลือในกาแฟ ตอนบ่ายจงใจผลักตกสระ ถ้าผมปล่อยเอาไว้ก็ไม่ใช่นายคีแกร์นแล้วละ”

คีแกร์นกัดฟันคาดโทษพลางลากร่างเล็กตรงดิ่งไปยังน้ำลึกปริ่มปลายคางของเขา แต่สำหรับอวัสดามันท่วมมิดศีรษะของเธอเลยทีเดียว ขณะที่สองมือเล็กก็ทุบลงไปตามบ่าไหล่หนาและหน้าอกแข็งๆ แบบไม่ยั้ง

“ปล่อยนะคีแกร์น โรคจิต! ชอบใช้แต่กำลังรังแกคนอื่นเขา ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ”

สิ้นเสียงนั้นคีแกร์นก็ปล่อยทันทีเหมือนกัน ทำให้คนยังไม่ทันได้ตั้งตัวจมดิ่งลงไปในสระ ก่อนที่แขนแข็งแรงจะตามไปลากเอวเล็กขึ้นมาอีกครั้ง อวัสดากลืนน้ำเข้าไปหลายอึก และหน้าแดงหูแดงไปหมด แต่ก่อนที่เธอจะทันได้โวยวายปากได้รูปก็ฉกเข้าหากลีบปากนุ่มเย็นเฉียบอย่างแม่นยำ คนโดนจูบที่แทบไม่รู้เนื้อรู้ตัวจึงทั้งผลักทั้งดันไหล่กว้างและแผงอกกระด้างสุดกำลัง แต่มันก็ไม่สะเทือนแม้แต่น้อย แถมวงแขนแกร่งกำยำยังกระชับร่างเล็กแนบไปกับลำตัวหนาเสียแนบแน่น ส่วนมืออีกข้างของเขาดันท้ายทอยเล็กให้เธอเงยขึ้นรับจูบได้สะดวกยิ่งขึ้น

อวัสดาเมื่อรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้เธอจึงแย้มปากรับเอาอากาศจากอีกฝ่ายป้อนเข้าปอด พร้อมๆ กับเปิดโอกาสให้ปลายลิ้นอุ่นซ่านสอดเข้าไปกวาดหาความหวานละมุนในอุ้งปากเล็กอย่างกระหายหิว และมันเนิ่นนานจนหญิงสาวตัวอ่อนระทวยคาอกกว้าง นั่นแหละเรียวปากร้อนจัดถึงค่อยๆ ละจากกลีบปากแสนหวาน แล้วจ้องสบดวงตาดำขลับคู่สวยซึ่งกำลังลอยเคว้งเหมือนคนยังไม่ได้สติ ชายหนุ่มจึงอดที่จะหยอกเย้าไม่ได้ โดยการก้มลงไปกระซิบใส่ใบหูเล็กเปียกชื้นนั้นเบาๆ

“ไงครับ! ถึงกับไปไม่เป็นเลยหรือไงหนูดาคนเก่ง นี่มันแค่เริ่มต้น”

หญิงสาวสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเริ่มรู้สึกตัว และรีบออกแรงดันแผงอกแข็งๆ ให้ออกห่าง หากแขนกำยำก็ยังเกี่ยวเอวคอดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย หน้านวลแดงก่ำไปตลอดใบหูจนถึงลำคอ ขณะที่นัยน์ตาสีสวยกำลังกวาดลงไปจ้องอ้อยอิ่งกับอะไรบางอย่างบนตัวเธอตาปรอย ทำให้อวัสดาอดที่จะก้มลงมองตามไม่ได้ พลันเธอก็ต้องอ้าปากค้างเบิกตาโพลง เพราะตอนนี้ทรวงอกคู่งามของเธอมันกำลังเปลือยเปล่าอยู่ใต้น้ำ เนื่องจากบิกินีตัวน้อยชิ้นบนมันหลุดไปอยู่ในมือใหญ่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจทราบได้

“กรี๊ดดดด! คนบ้า! เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

เธอกรีดร้องออกมาสระแทบแตก พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งตะครุบปิดเนินทรางอวบอิ่มเป็นพัลวัน ส่วนมืออีกข้างก็พยายามไขว่คว้าผ้าชิ้นน้อยในมือหนาซึ่งคนตัวใหญ่ยกหนีขึ้นไปจนสุดแขน แต่ด้วยสถานที่และสภาพของเธอในตอนนี้มันเสียเปรียบเห็นๆ แย่งให้ตายเธอก็ไม่มีวันชนะเขาไปได้หรอก อวัสดาหอบหายใจแรงๆ เมื่อแย่งจนเหนื่อยเขาก็ไม่ยอมคืนให้สักที เธอจึงเปลี่ยนมาจ้องหน้าคนแกล้งตาขุ่นคลั่ก ก่อนจะกัดฟันเอ่ยออกมาน้ำเสียงห้วนสนิท

“คุณจะเอายังไงคีแกร์น แกล้งฉันนี่มันสนุกมากใช่ไหม”

“ถามตัวคุณดูสิ ตอนแกล้งผมคุณสนุกไหมล่ะ” คีแกร์นย้อนเข้าให้

“คุณก็เอาคืนแล้วไง พอใจหรือยังล่ะ จะแกล้งฉันไปถึงไหนคนบ้า!”

ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องสบดวงตากลมโตดำขลับที่กำลังจ้องมองเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อนั้นอย่างท้าทาย ปากได้รูปกระตุกยิ้มน้อยๆ พร้อมกับส่ายศีรษะช้าๆ ไม่พอยังแกล้งกวาดตาคมๆ ลงไปมองบริเวณที่มือเล็กปิดเอาไว้ซึ่งมันไม่มิดแน่นอน แล้วเอ่ยออกมาเอื่อยๆ

“ยังไม่พอ! ความจริงคุณนี่ก็ซ่อนรูปเหมือนกันนะเนี่ย”

อวัสดาขึงตาขุ่นให้ หน้าก็แดงเอาๆ อย่างอับอายสุดจะกล่าว

“แล้วคุณจะเอายังไง ฉันหนาวจะตายอยู่แล้ว ปล่อยเถอะนะคีแกร์น”

เมื่อตวาดก็แล้ว แหวก็ด้วย และดิ้นจนเหนื่อย เขาก็ไม่มีทีท่าจะปล่อยสักที อวัสดาจึงเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงอ่อนลง ขณะที่คีแกร์นก็แอบสงสารคนที่แกล้งรั้งเอาไว้ในอ้อมแขนอยู่เหมือนกัน ซึ่งตอนนี้คนตัวบางเริ่มสะท้านน้อยๆ ปากอิ่มก็ซีดเซียวและสั่นระริกจนเจ้าตัวต้องกัดเอาไว้แน่น แต่ยังหรอก ขอสั่งสอนจอมแสบเอาให้สาสมใจก่อน

“ขอโทษก่อนสิ แล้วผมจะปล่อย”

“ทีคุณยังรังแกกลั่นแกล้งฉันสารพัดไม่เห็นจะขอโทษสักคำเลย”

“ก็คุณน่ะมันแสบนัก ต้องโดนแบบนี้ซะบ้าง จะขอโทษไหม ไม่งั้นก็เป็นนางเงือกมันอยู่แบบนี้แหละ ผมน่ะไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว ทั้งหอมหวานทั้งนุ่มนิ่มไปทั้งตัว ผมชอบ...”

คีแกร์นแกล้งลากเสียงยั่วยวนคนในอ้อมแขน พร้อมกับก้มลงมาหมายจะพิสูจน์ความหอมหวานและความนุ่มนิ่มดังที่ปากพูด แต่มือเล็กก็รีบดันปลายคางครึ้มไรหนวดเอาไว้รวดเร็ว ก่อนเธอจะอุบอิบออกมาเบาๆ น้ำเสียงห้วนเล็กน้อย

“ขอโทษ! พอใจยัง”