ตอนที่10

ทว่าเจ้าของชุดกลับฉีกยิ้มสวยพลางกวาดตามองร่างอวบอิ่มของเพื่อนรักตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยเปล่งประกายวับๆ อย่างชื่นชมเปิดเผย บิกินีสีขาวตัวน้อยชิ้นล่างมีเชือกเส้นเล็กๆ ผูกเอวเอาไว้ทั้งสองด้าน ส่วนชิ้นบนมีผ้าสามเหลี่ยมชิ้นน้อยๆ ปิดหน้าอกคู่งามเป็นแบบผูกหลังผูกคอ ทำให้อวัสดาดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจมาก

“ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกน่า เซ็กซี่ดีออก แถมตรงนี้ก็มีแค่เธอ ฉัน แล้วก็ยัยเชอร์รี่ เธอจะอายใครกันล่ะหนูดา” ว่าพลางที่รักก็จัดการลากร่างเพื่อนรักตรงไปที่สระทันที

หลังจากนั้นสองสาวก็พากันว่ายน้ำเล่นกันอย่างสนุกสนาน กระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่คุณแม่บ้านก็มาเรียกให้คุณหนูของนางไปรับโทรศัพท์

“คุณหนูคะ! แด๊ดกับมัมจะเรียนสายด้วย โทรศัพท์สายในห้องทำงานนะคะ เร็วๆ ด้วยค่ะ แด๊ดกับมัมรออยู่นะคะ”

“ขอบคุณค่ะมาเรีย ไอลิซจะไปเดี๋ยวนี้ละค่ะ”

ที่รักรีบพาร่างระหงก้าวขึ้นบันไดสระว่ายน้ำ โดยไม่ลืมที่จะหันมาตะโกนบอกเพื่อนไปด้วย

“เธอเล่นไปก่อนนะหนูดา เดี๋ยวฉันมา”

คุณหนูแห่งวิลเลียมเบอร์ลิซรับเสื้อคลุมจากมาเรียมาสวมลวกๆ แล้ววิ่งหายเข้าประตูคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว คุณแม่บ้านใหญ่เมื่อเห็นสาวน้อยอีกคนที่กำลังนั่งมองเพื่อนๆ เล่นน้ำกันอยู่นางจึงเดินเข้าไปคุยด้วย

“ทำไมคุณหนูเชอร์รี่ไม่ลงเล่นน้ำกับเพื่อนๆ ล่ะคะ”

“เชอร์รี่ว่ายน้ำไม่เป็นค่ะมาเรีย ขืนลงสระไปคงไม่ได้ขึ้นมาอีกแน่ๆ ปล่อยให้สองคนนั้นเขาเล่นกันเถอะนะคะ” ชาลิญาเอ่ยยิ้มๆ

“แบบนี้ก็เหงาแย่น่ะสิคะ สนใจไปทำขนมกับมาเรียในครัวไหมเอ่ย...พอดีมาเรียได้สูตรมาใหม่ ว่าจะลองทำให้คุณหนูๆ ชิมเสียหน่อย”

“จริงเหรอคะมาเรีย สนใจสิคะ”

ชาลิญาตอบรับรวดเร็วพลางฉีกยิ้มแก้มปริอย่างดีใจ หญิงสาวรีบลุกมากอดร่างใหญ่ที่เธอโอบแทบไม่รอบทันที ก็ชาลิญาผู้แสนจะเรียบร้อยอ่อนหวานที่สุดในบรรดาสามสาวเพื่อนรักชอบทำขนมเป็นชีวิตจิตใจ เธอมีความฝันอยากมีร้านเบเกอรี่เป็นของตัวเอง และความฝันของชาลิญาก็อยู่ไม่ไกลแล้ว เนื่องจากแฟนหนุ่มอย่างอวัชรวินซึ่งเป็นพี่ชายของอวัสดากำลังจะเปิดร้านให้

“งั้นไปค่ะ เราไปในครัวกันดีกว่า”

คุณแม่บ้านใหญ่เป็นฝ่ายคว้ามือเล็กจูงไปทางประตูคฤหาสน์ ชาลิญาจึงรีบหันกลับมาตะโกนบอกเพื่อนรักที่กำลังว่ายน้ำอยู่ในสระ

“หนูดา! ฉันไปช่วยมาเรียทำขนมในครัวนะ แล้วเดี๋ยวจะเอามาให้พวกเธอชิม”

อวัสดาดำผุดดำว่ายอยู่ในสระอีกพักใหญ่ จนรู้สึกเริ่มหนาวเย็นเธอจึงกะจะเลิกเล่น ทว่าพอกำลังจะก้าวขึ้นบันไดสระพลันก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจ เมื่อเห็นคนที่มานั่งอยู่ตรงเก้าอี้ซึ่งพวกเธอเคยจับจองนั่งเล่นกันเมื่อก่อนหน้านี้ เขายังอยู่ในชุดเดิมที่ใส่ออกไปเมื่อตอนเช้า เพียงแต่สูทถูกถอดออก เหลือแค่สแล็กดำกับเชิ้ตขาวพับแขนจนถึงศอก และกระดุมถูกปลดออกเกือบทั้งแผง

‘อีตาบ้านี่มานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน ก็ไหนยัยที่รักบอกว่ากลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ไง นี่มันเพิ่งบ่ายสี่โมงเองนะ โผล่มาได้ไงเนี่ย แล้วจะมานั่งชมอะไรอยู่ตรงนี้ไม่ทราบ’

แถมนัยน์ตาสีน้ำทะเลคู่คมมันยังจ้องมองมายังเธอฉายแววรื่นรมย์แปลกๆ มันทำให้อวัสดาไม่กล้าขึ้นจากสระอย่างที่ตั้งใจเอาไว้แต่แรก ด้านคนที่มาแอบมองเงือกสาวอยู่นานแล้วเมื่อเห็นว่าเธอถอยหลังกลับไม่ยอมขึ้นจากสระเสียดื้อๆ เขาจึงเอ่ยขึ้นมาน้ำเสียงเรียบๆ

“ขึ้นจากสระได้แล้วหนูดา คุณเล่นน้ำนานแล้วนะ ตัวซีดซะขนาดนี้ผมขี้เกียจลงไปงมขึ้นมา”

อวัสดาเบิกตาโตกับคำพูดที่ได้ยิน เพราะมันบอกให้ว่าเขามานั่งดูเธอว่ายน้ำอยู่นานแล้ว เธออยากจะขึ้นจากสระใจแทบขาด แต่สายตาคมกริบที่จ้องมองมาเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวแบบนั้น แล้วใครมันจะกล้าขึ้น หญิงสาวจึงตวัดเสียงห้วนจัดส่งให้ข่มอายเอาไว้ก่อน

“ฉันจะขึ้นเมื่อไรมันก็เรื่องของฉัน คุณมายุ่งอะไรด้วยไม่ทราบ”

คีแกร์นหรี่ตาจ้องคนหน้าซีดปากสั่นเพราะความหนาวเหน็บแต่ยังทำปากเก่งเชิดหน้าเถียงอยู่ในสระอย่างหมายมาด ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าที่คุณเธอไม่กล้าขึ้นเพราะความอายมันกำลังเข้าเส้น มันน่าแกล้งเสียให้เข็ด

“คุณจะขึ้นมาเองดีๆ หรือจะให้ผมลงไปลากขึ้นมา แต่บอกเอาไว้ก่อนว่าผมไม่ลากขึ้นมาเฉยๆ หรอกนะ ผมจะ...”

“หยุด! พอเลย คุณจะมายุ่งอะไรกับฉันนักหนาฮึ! คีแกร์น”

อวัสดารีบโพล่งสวนออกไปสกัด ด้วยรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะข่มขู่เรื่องอะไร

“จะขึ้นมาเองหรือต้องให้ถึงเนื้อถึงตัว เลือกเอาเลยหนูดา”

คนโดนขู่ชักหน้าตาบูดบึ้ง เธอฮึดฮัดสะบัดมือกับน้ำในสระระบายอารมณ์ โดยยังไม่คิดจะขยับกายไปทางไหน แต่พอเห็นคนที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ลุกพรวดแล้วก้าวอาดๆ ตรงมาที่ขอบสระพร้อมหน้าตาเอาจริงเธอก็ต้องรีบรัวบอกเสียงหลง

“ฉันขึ้นก็ได้คนบ้า! หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ ขู่อยู่ได้คนผีทะเล หันหลังไปสิ! จะมองอะไรเล่า”

นอกจากชายหนุ่มจะไม่ทำตามที่เธอบอกแล้ว เขายังส่งยิ้มละลายใจมายั่วคนในสระอีกต่างหาก

“มองเฉยๆ มันไม่สึกไม่หรอหรอกคุณ... เอ้า! รีบๆ ขึ้นมาสักทีสิ จะรอให้ขึ้นอืดก่อนหรือไง”