บททั้งหมดของ เล่ห์รักร้าย: บทที่ 1 - บทที่ 10

เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน ซึ่งเป็นเวลาที่ใครหลายๆ คนต่างนอนหลับใหลกันอย่างเป็นสุข แต่กับอวัสดา กิตติพงษ์ไพศาลกลับเป็นช่วงเวลาที่แสนทรมานด้วยความหิวโหย ขณะนี้เธอนอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่ภายในห้องของเพื่อนรักอย่างคุณหนูไอลิซ วิลเลียมเบอร์ลิซ เนื่องจากถูกเพื่อนสาวลากให้มาค้างที่คฤหาสน์วิลเลียมเบอร์ลิซเป็นเพื่อนระหว่างที่เดินทางมาอังกฤษเพื่อนำวิทยานิพนธ์มาส่งให้อาจารย์ หญิงสาวนอนกระสับกระส่ายได้สักพักจึงตัดสินลุกไปเข้าห้องครัวเมื่อรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไปเท้าเล็กซอยลงมาจากบันไดกลางห้องโถงกว้าง หากก็ต้องหยุดชะงักอยู่แค่เชิงบันได เมื่อสายตากระทบเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่กำลังเดินเอื่อยๆ ผ่านประตูคฤหาสน์เข้ามา และก้าวมุ่งตรงจะขึ้นบันไดกลางคฤหาสน์เช่นกัน แต่ขายาวๆ ก็เป็นอันชะงักไม่ต่างกัน เมื่อเจอเข้ากับร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าบันไดชายหนุ่มขมวดคิ้วพลางจ้องร่างที่กำลังเผชิญหน้าระยะแค่หนึ่งเมตรด้วยความสงสัย เพราะเขารู้สึกคุ้นหน้าเธอชอบกล ตาคมกริบสีน้ำทะเลค่อยๆ กวาดอ้อยอิ่งตั้งแต่เรียวขางามที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นกุดขึ้นมาช้าๆ ระเรื่อยมาจนถึงเนินทรวงอวบอิ่มที่ดันตัวเสื้อกล้ามสีขาวออกมาให้เห็นรางๆ และสำรวจผิ

หากคนถูกโวยวายใส่หาได้สนใจเสียงฉอดๆ นั้นไม่ กลับจ้องใบหน้านวลเนียนเขม็งพร้อมกับเอ่ยสั่งออกมาน้ำเสียงหนักๆ อย่างเอาจริง“นั่งลงหนูดา ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ”อวัสดายังดื้อดึงปักหลักยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กระทั่งร่างใหญ่ลุกพรวดพร้อมหน้าตาเอาเรื่อง นั่นแหละคนดื้อถึงรีบกระแทกตัวนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม หากใบหน้าบูดบึ้งไม่เก็บอาการ กลีบปากอิ่มถูกเจ้าของกัดเอาไว้แน่น นัยน์ตากลมโตจ้องคนทรุดลงนั่งอีกฝากโต๊ะอย่างเจ็บใจที่ไม่สามารถโต้ตอบเอาคืนได้ คีแกร์นอยากจะขำแต่ก็เก๊กหน้านิ่งขรึมเอาไว้สุดกำลัง พลางจ้องสบดวงตาดำขลับขุ่นจัดนั้นอย่างท้าทาย ก่อนเขาจะเอ่ยยั่วออกมาอย่างนึกสนุก“ทำไม? หน้าผมมันมีอะไรติดอยู่หรือไง จ้องกันแบบนี้ผมก็กินไม่ลงกันพอดีน่ะสิ”“ไม่ต้องมาพูดมากเลยนะ รีบกินๆ เข้าไปสิ ฉันจะได้ขึ้นไปนอนสักที”คนถูกยั่วเอ่ยลอดไรฟันโต้กลับเสียงห้วนๆ บอกให้รู้ว่าเธอกำลังไม่สบอารมณ์อย่างแรงคีแกร์นกระตุกยิ้มมุมปาก ทำเอาคนเห็นคันไม้คันมือยิบๆ อยากจะแจกฝ่ามือสักเผียะอยู่เป็นกำลัง จากนั้นคนที่บอกว่าหิวก็เขี่ยสปาเก็ตตี้ในจานเล่นไปมา นานๆ ทีถึงจะตักเข้าปากสักคำ อวัสดาจึงยกแก้วนมบนโต๊ะขึ้นมาจิบบ้าง เพื

หากคนเจ็บยังพูดไม่ออกตอบไม่ได้ เจ้าบ้านจึงจัดการดึงข้อมือเล็กพาก้าวฝ่าความมืดออกมาจากครัวอย่างชำนาญทาง ปากก็บ่นให้คนตัวเล็กไปด้วย“รู้ว่ามันมืดก็ยังดึงดันที่จะเดินออกมาอีก เคยคิดจะห่วงตัวเองบ้างไหมหนูดา”พอมาถึงโซฟาที่ตั้งอยู่บริเวณใกล้ๆ กับบันไดกลางคฤหาสน์เขาก็กดบ่าเล็กให้นั่งลง ก่อนคลำมือไปเปิดโคมไฟบนโต๊ะข้างโซฟา เสร็จถึงทรุดนั่งขนาบข้างๆ คนเจ็บ ขณะที่อวัสดาได้แต่ทำหน้าเหยเกด้วยยังเจ็บแผล มือเล็กยังกุมหน้าผากเอาไว้แน่น และดวงตาคู่สวยน้ำตากำลังเอ่อคลอเบ้าให้เห็นคีแกร์นดึงมือเล็กออกจากหน้าผากเพื่อดูแผล ถึงแม้จะไม่ถึงกับแตก แต่ก็เป็นรอยแดงอย่างเห็นได้ชัด พรุ่งนี้คงช้ำแน่ๆ คิดพลางชายหนุ่มก็ก้มลงไปเปิดลิ้นชักใต้โต๊ะหน้าโซฟา แล้วคว้ากล่องยาออกมา ปลายนิ้วขาวสะอาดป้ายยาในตลับเตรียมจะทาให้ หากคนเจ็บก็รีบเบือนหน้าหลบพร้อมกับโพล่งออกมา“ไม่ต้อง! ฉันทำเองได้”คนหวังดีจึงใช้มืออีกข้างล็อกปลายคางมนเอาไว้แน่น บังคับให้อยู่นิ่งๆ พร้อมเอ่ยเสียงเข้มๆ“อย่าดื้อได้ไหม ถ้าไม่ทายา พรุ่งนี้มันคงช้ำบวมปูดน่าเกลียดแน่ๆ ยิ่งขี้เหร่ๆ อยู่ด้วย”อวัสดาตวัดค้อนให้เสียตาขุ่นคลั่ก คนเจ็บจะตายอยู่แล้วยังมีอารมณ์แข

อวัสดาเหล่ตามองร่างสูงใหญ่ในชุดกางเกงวอร์มกับเสื้อกล้ามสีขาวซึ่งชื้นไปด้วยเหงื่อเต็มแผงอกและแผ่นหลังกว้างนั้นนิดหนึ่ง หากมันไม่ได้น่ารังเกียจหรอกนะ ทว่ามันกลับน่ามองมากต่างหาก เสื้อกล้ามเปียกไปด้วยเหงื่อนั่นมันยิ่งเน้นให้เห็นแผงอกตึงแน่นกับกล้ามท้องเป็นมัดๆ จนทำให้คนแอบมองต้องรีบหลบสายตาหันไปสนใจผักในอ่างอีกครั้ง รู้สึกอยู่ใกล้เขาทีไรใจเธอมันหวิวแปลกๆ หัวใจเจ้ากรรมมันก็เต้นผิดจังหวะอยู่เรื่อย‘คงไปออกกำลังกายมาละสิท่า แล้วจะมายืนอวดหุ่นล่ำๆ เขย่าหัวใจเราอยู่ตรงนี้ทำไมไม่ทราบ’สาวแสบนึกค่อนแคะอยู่ในใจ พอชำเลืองไปมองมาเรียก็เห็นกำลังง่วนอยู่กับงานตรงเคาน์เตอร์อีกด้าน ก่อนเธอจะหันกลับมามองคนยืนใกล้ๆ ด้วยสายตาระแวดระวังอีกครั้ง เขาคงไม่กล้าทำอะไรเธอหรอกมั้ง เพราะมาเรียก็อยู่นี่นา อวัสดาคิดแล้วก็ลงมือล้างผักตรงหน้าต่อ ทำทีไม่สนใจคนที่กำลังจ้องหน้าเธอไม่พูดไม่จานั้นอีกต่อไป แต่ประโยคภาษาไทยที่ดังลอยขึ้นมาเบาๆ ทำเอาอวัสดาอยากจะกรี๊ดให้ลั่นครัวนัก “นอนไม่หลับเพราะแปลกที่ หรือว่า...มัวนอนคิดถึงจูบเมื่อคืนนี้กันแน่”คนโดนยั่วยวนกวนโทสะรับอรุณตวัดตาขวางใส่ทันที หากเธอก็ทำได้แค่กัดฟันว่าให้เบาๆ

ทว่าเจ้าของชุดกลับฉีกยิ้มสวยพลางกวาดตามองร่างอวบอิ่มของเพื่อนรักตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยเปล่งประกายวับๆ อย่างชื่นชมเปิดเผย บิกินีสีขาวตัวน้อยชิ้นล่างมีเชือกเส้นเล็กๆ ผูกเอวเอาไว้ทั้งสองด้าน ส่วนชิ้นบนมีผ้าสามเหลี่ยมชิ้นน้อยๆ ปิดหน้าอกคู่งามเป็นแบบผูกหลังผูกคอ ทำให้อวัสดาดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจมาก“ไม่ต้องเปลี่ยนหรอกน่า เซ็กซี่ดีออก แถมตรงนี้ก็มีแค่เธอ ฉัน แล้วก็ยัยเชอร์รี่ เธอจะอายใครกันล่ะหนูดา” ว่าพลางที่รักก็จัดการลากร่างเพื่อนรักตรงไปที่สระทันทีหลังจากนั้นสองสาวก็พากันว่ายน้ำเล่นกันอย่างสนุกสนาน กระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่คุณแม่บ้านก็มาเรียกให้คุณหนูของนางไปรับโทรศัพท์“คุณหนูคะ! แด๊ดกับมัมจะเรียนสายด้วย โทรศัพท์สายในห้องทำงานนะคะ เร็วๆ ด้วยค่ะ แด๊ดกับมัมรออยู่นะคะ”“ขอบคุณค่ะมาเรีย ไอลิซจะไปเดี๋ยวนี้ละค่ะ”ที่รักรีบพาร่างระหงก้าวขึ้นบันไดสระว่ายน้ำ โดยไม่ลืมที่จะหันมาตะโกนบอกเพื่อนไปด้วย“เธอเล่นไปก่อนนะหนูดา เดี๋ยวฉันมา”คุณหนูแห่งวิลเลียมเบอร์ลิซรับเสื้อคลุมจากมาเรียมาสวมลวกๆ แล้ววิ่งหายเข้าประตูคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว คุณแม่บ้านใหญ่เมื่อเห็นสาวน้อยอีกคนที่กำลังนั่งมองเพื่อ