ตอนที่8

อวัสดาเหล่ตามองร่างสูงใหญ่ในชุดกางเกงวอร์มกับเสื้อกล้ามสีขาวซึ่งชื้นไปด้วยเหงื่อเต็มแผงอกและแผ่นหลังกว้างนั้นนิดหนึ่ง หากมันไม่ได้น่ารังเกียจหรอกนะ ทว่ามันกลับน่ามองมากต่างหาก เสื้อกล้ามเปียกไปด้วยเหงื่อนั่นมันยิ่งเน้นให้เห็นแผงอกตึงแน่นกับกล้ามท้องเป็นมัดๆ จนทำให้คนแอบมองต้องรีบหลบสายตาหันไปสนใจผักในอ่างอีกครั้ง รู้สึกอยู่ใกล้เขาทีไรใจเธอมันหวิวแปลกๆ หัวใจเจ้ากรรมมันก็เต้นผิดจังหวะอยู่เรื่อย

‘คงไปออกกำลังกายมาละสิท่า แล้วจะมายืนอวดหุ่นล่ำๆ เขย่าหัวใจเราอยู่ตรงนี้ทำไมไม่ทราบ’

สาวแสบนึกค่อนแคะอยู่ในใจ พอชำเลืองไปมองมาเรียก็เห็นกำลังง่วนอยู่กับงานตรงเคาน์เตอร์อีกด้าน ก่อนเธอจะหันกลับมามองคนยืนใกล้ๆ ด้วยสายตาระแวดระวังอีกครั้ง เขาคงไม่กล้าทำอะไรเธอหรอกมั้ง เพราะมาเรียก็อยู่นี่นา อวัสดาคิดแล้วก็ลงมือล้างผักตรงหน้าต่อ ทำทีไม่สนใจคนที่กำลังจ้องหน้าเธอไม่พูดไม่จานั้นอีกต่อไป แต่ประโยคภาษาไทยที่ดังลอยขึ้นมาเบาๆ ทำเอาอวัสดาอยากจะกรี๊ดให้ลั่นครัวนัก

 “นอนไม่หลับเพราะแปลกที่ หรือว่า...มัวนอนคิดถึงจูบเมื่อคืนนี้กันแน่”

คนโดนยั่วยวนกวนโทสะรับอรุณตวัดตาขวางใส่ทันที หากเธอก็ทำได้แค่กัดฟันว่าให้เบาๆ เท่านั้น

“ว่างนักหรือไงคนบ้า! ฉันยังไม่มีอารมณ์มาทะเลาะกับคุณตอนนี้หรอกนะ”

คีแกร์นมองคนหน้าหงิกแต่น่ารักมากยิ้มๆ และจ้องสบดวงตากลมโตที่กำลังเรืองแสงเขียวปัดไม่ยอมหลบอย่างท้าทายอยู่ในที

“ผมก็ทักทายธรรมดา ไม่ได้ชวนคุณทะเลาะด้วยสักหน่อย”

อวัสดายังไม่ทันจะได้โต้ตอบว่าอย่างไร ร่างใหญ่ก็โน้มตัวลงมาจูบกลีบปากแดงเรื่อหนักๆ แล้วขายาวๆ ก็รีบก้าวหนีออกจากห้องครัวไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คนถูกขโมยจูบเบิกตาโตยืนนิ่งงันอยู่เช่นนั้นหลายวินาที เพราะคิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าทำ พอตั้งสติได้เธอก็หันไปกะจะโวยวายเอาเรื่องเต็มที่ 

“อ๊ายยย…”

เธอร้องค้างอยู่แค่นั้น เนื่องจากตัวการสำคัญก้าวพ้นประตูครัวออกไปแล้ว ด้านมาเรียเมื่อได้ยินเสียงร้องอันดังลั่นนางจึงหันมามองด้วยความตกใจ ก็ได้เห็นคนอาสาช่วยงานกำมือน้อยๆ เอาไว้ทั้งสองข้างพร้อมกับกระทืบเท้าเร่าๆ อยู่กับที่ ใบหน้านวลแดงซ่านไปจรดลำคอ ปากอิ่มก็อ้าพะงาบๆ เหมือนกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง ทว่ามองหาร่างของคุณหนูของนางก็ไม่เห็นแล้ว คุณแม่บ้านไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจึงรีบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“เป็นอะไรคะคุณหนู เกิดอะไรขึ้น”

อวัสดาถึงกับชะงักฉับพลัน หันไปมองคุณแม่บ้านใหญ่ก็เห็นกำลังจ้องท่าทางของเธออยู่อย่างแปลกใจ ตอนนี้ตัวต้นเหตุก็หนีออกไปแล้ว จะให้เธอตอบว่าอย่างไรได้ล่ะ หญิงสาวจึงได้แต่คลี่ยิ้มแหยๆ ส่งให้มาเรีย

“เอ่อ...คือว่า...พอดีเจอหนอนในผักหนูดาตกใจน่ะค่ะมาเรีย แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วค่ะ”

แก้ตัวเสร็จก็หันกลับไปล้างผักต่อทันที มาเรียจึงเดินตรงเข้ามาหา นางแย่งผักออกจากมือเล็ก แล้วดึงร่างบางให้ออกห่างมาจากเคาน์เตอร์ล้างผัก

“ไม่ต้องทำแล้วค่ะ คุณหนูไปเตรียมตัวทานของเช้าที่ห้องอาหารได้แล้วนะคะ มาเรียจะให้เด็กยกกาแฟไปให้ สักพักเดี๋ยวคุณคีแกร์นก็คงจะลงมาค่ะ รายนั้นน่ะทำอะไรรวดเร็ว เธอจะได้มีเพื่อนทานของเช้าไงคะ”

อวัสดาคลี่ยิ้มจืดเจื่อน ก็ใครอยากรวมโต๊ะกับอีตานั่นกันล่ะ ก่อนดวงตากลมโตคู่สวยจะวาววับขึ้นมาฉับพลัน เมื่อคิดแผนการเอาคืนคนบางคนออก

“เดี๋ยวหนูดาช่วยยกกาแฟไปให้แล้วกันนะคะมาเรีย ว่าแต่คุณคีแกร์นของมาเรียดื่มกาแฟรสชาติแบบไหนเหรอคะ หนูดาจะทำให้”

“เอางั้นเหรอคะ ก็ได้ค่ะ คุณหนูใส่กาแฟสามช้อน ตามด้วยครีมหนึ่ง น้ำตาลหนึ่ง แล้วค่อยเทน้ำร้อนสองในสามของถ้วย แค่นี้ก็เรียบร้อยค่ะ”

“โอ๊ย…เรื่องง่ายๆ แค่นี้เอง เดี๋ยวหนูดาจัดให้นะคะ”

อวัสดาพูดพร้อมแย้มยิ้มหูตาแพรวพราวไปทั้งหน้า เธอก้าวไปทำตามที่มาเรียแนะนำ พลางพึมพำหมายมาดไปด้วย

“ถึงทีฉันบ้างละนะคีแกร์น”

อวัสดาจัดการตักเกลือใส่ถ้วยกาแฟไปก่อนสามช้อนก่อนที่มาเรียจะทันได้สังเกตเห็น แล้วตามด้วยขั้นตอนที่คุณแม่บ้านใหญ่บอก เสร็จแล้วก็จัดการชงกาแฟสำหรับตัวเองอีกหนึ่งถ้วย จากนั้นถึงรีบยกออกไปยังห้องอาหาร เธอนั่งจิบกาแฟทีละนิดสลับกับทำทีจัดโน่นจัดนี่บนโต๊ะอาหารไปเรื่อยๆ

ไม่นานเป้าหมายของเธอก็ก้าวผ่านประตูห้องอาหารเข้ามา เจ้าของแผนการเหลือบมองผู้มาใหม่นิดหนึ่ง ชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเกือบดำส่งให้ร่างสูงใหญ่นั้นดูน่ามองและน่าเกรงขามขึ้นอีกหลายเท่า ด้านคีแกร์นเมื่อเห็นว่าใครนั่งตรงโต๊ะอาหารอยู่ก่อนแล้วก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย ก่อนชายหนุ่มจะทรุดลงนั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพร้อมกับหยักยิ้มมุมปากน้อยๆ และอดที่จะเอ่ยแซวไม่ได้

“ผมว่าอาหารเช้ามื้อนี้คงรสชาติดีเป็นพิเศษแน่ๆ เพราะคุณหนูอวัสดาอุตส่าห์ให้เกียรติมานั่งร่วมโต๊ะด้วย”

คนโดนแซวตวัดตาขุ่นให้ทันควัน แต่ก็ไม่ได้ตอบโต้ใดๆ รสชาติดีไม่ดีเดี๋ยวก็รู้ อวัสดาภาวนาให้เขารีบยกกาแฟถ้วยนั้นขึ้นดื่มเสียที และดูเหมือนคำภาวนาของเธอจะสัมฤทธิผลเมื่อคนนั่งฟากตรงข้ามยกกาแฟขึ้นจิบไปอย่างเต็มที่แล้วพ่นพรวดออกมาแทบไม่ทัน เขากระแทกถ้วยกาแฟลงกับโต๊ะจนคว่ำกระฉอกเลอะไปทั้งโต๊ะ มือใหญ่รีบคว้าน้ำเปล่าดื่มอั้กๆ ตามไปจนหมดแก้ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะสดใสของสาวแสบผู้ร่วมโต๊ะ ตากลมโตดำขลับเปล่งประกายวิบวับออกมาเยาะเย้ยไม่ปิดบัง