ตอนที่7

เช้าตรู่วันต่อมา อวัสดาพาร่างระหงในชุดแซกสีขาวแขนกุดสั้นเคลียเข่าก้าวลงมาจากบันไดกลางคฤหาสน์พลางยกมือปิดปากหาวน้อยๆ เธอเดินเลี้ยวเข้าไปในห้องครัว พบมาเรียแม่บ้านใหญ่และเป็นแม่นมของเพื่อนรักกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้า จึงเอ่ยทักทายน้ำเสียงสดใส

“กู๊ดมอร์นิ่งค่ะมาเรีย”

“อ้าว! ตื่นเช้าจังนะคะ นอนไม่หลับเพราะแปลกที่หรือเปล่าคะเนี่ย”

“คงงั้นมั้งคะ ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว มาเรียมีอะไรให้หนูดาช่วยไหมคะ”

“โอ๊ย…ไม่เอานะคะคุณหนู มาเรียทำเองได้ คุณหนูไปนั่งรอที่โต๊ะทานข้าวดีกว่านะคะ เดี๋ยวมาเรียให้เด็กยกกาแฟไปให้ค่ะ” มาเรียรีบบอกด้วยสีหน้าตกอกตกใจเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูดาช่วยมาเรียดีกว่านะคะ ตอนนี้ก็ยังเช้าอยู่เลย หนูดาไม่รู้จะทำอะไรเหมือนกัน”

“อย่าเลยค่ะคุณหนู เดี๋ยวชุดก็เปื้อนกันพอดี แล้วถ้าเกิดคุณหนูไอลิซรู้ว่ามาเรียปล่อยให้แขกมาทำครัวแบบนี้ เธอจะมาต่อว่ามาเรียเอาได้นะคะ”

มาเรียยังยืนกรานเสียงแข็งอยู่เหมือนเดิม

“อย่างคุณหนูไอลิซน่ะเหรอคะจะกล้าต่อว่าคุณแม่นมอย่างมาเรีย อีกอย่างเมื่อกี้ตอนที่หนูดาลงมา คุณหนูของมาเรียยังนอนหลับปุ๋ยอยู่เลยค่ะ นะๆ ให้หนูดาช่วยนะคะ หนูดาไม่มีอะไรทำจริงๆ นะคะมาเรีย”

อวัสดาออดอ้อนพร้อมกับกอดรัดแขนอวบอัดเอาไว้แน่น พลางซุกศีรษะเคลอเคลียกับบ่ากว้างแสนนุ่มช่วยอ้อนวอนอีกแรง

มาเรียคลี่ยิ้มละไม นางเห็นอวัสดาและชาลิญามาตั้งแต่เป็นเด็กสาวตัวเล็กๆ เพราะคุณหนูไอลิซหรือที่รักพาเพื่อนรักทั้งสองคนมาเที่ยวเล่นและค้างที่คฤหาสน์วิลเลียมเบอร์ลิซอยู่บ่อยๆ ด้วยนิสัยน่ารักไม่ถือตัว และสดใสร่าเริงไม่มีจริตจะก้าน ทำให้มาเรียนึกรักและเอ็นดูเหมือนๆ กับคุณหนูไอลิซของนาง ถึงแม้บางครั้งอาจจะดื้อและซุกซนไปบ้างแต่ก็เป็นไปตามวัย จนตอนนี้บรรดาคุณหนูๆ โตเป็นสาวสะพรั่งแสนสวยกันไปหมดแล้ว

“งั้นคุณหนูใส่ผ้ากันเปื้อนก่อนนะคะ เดี๋ยวชุดสวยๆ จะเลอะเอาได้”

เมื่อทนเสียงรบเร้าและความน่ารักของคนอาสาจะช่วยทำครัวไม่ไหวมาเรียก็ต้องยอมในที่สุด นางก้มลงไปดึงผ้ากันเปื้อนในลิ้นชักใต้เคาน์เตอร์เอามาสวมให้ แล้วจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“คุณหนูเอาผักในตะกร้าไปล้างแล้วกันนะคะ ง่ายดี”

“ได้เลยค่ะมาเรียขา…”

อวัสดายิ้มแก้มปริ เธอกระโดดหอมแก้มอวบของมาเรียไปหนึ่งที แล้วถึงคว้าตะกร้าผักก้าวไปยังอ่างตรงเคาน์เตอร์อีกด้าน ขณะที่มาเรียได้แต่คลี่ยิ้มละมุนอย่างนึกเอ็นดู ก่อนนางจะหันกลับไปง่วนกับการทำซุปบนเตาตรงหน้าต่อ กระทั่งผ่านไปพักใหญ่อวัสดาก็ต้องสะดุ้งเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงห้าวของใครบางคนดังขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่ต้องหันไปมอง เธอก็รู้ว่าเสียงใคร

“มอร์นิ่งครับมาเรีย เช้านี้ได้ลูกมือคนใหม่หรือไงครับ หวังว่ามื้อเช้าวันนี้คงไม่ทำให้ท้องเสียหรอกนะ”

ผู้มาใหม่เอ่ยทักคุณแม่บ้านใหญ่ แต่ตาคมกริบกลับปรายไปยังคนกำลังยืนล้างผักอยู่ตรงเคาน์เตอร์อีกด้าน ส่วนคนรู้ตัวว่าโดนแขวะก็หันไปตวัดค้อนงามๆ ให้เสียหนึ่งที พลางแอบสรรเสริญให้ในใจไปด้วย

‘ตื่นมาก็แหกปากกัดกันแต่เช้าเลยนะอีตาบ้า! มันน่าใส่สลอดให้กินซะจริงๆ จะได้สมพรปาก’

“อุ๊ย! ทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ คุณหนูเธอนอนไม่หลับเพราะแปลกที่ก็เลยตื่นแต่เช้า แล้วยังอุตส่าห์เข้ามาช่วยงานมาเรียถึงในครัว คุณคีแกร์นยังไปว่าคุณหนูเธอแบบนั้นอีก มันน่าตีจริงๆ เชียว”

คีแกร์นยิ้มเฉย ไม่สนใจเสียต่อว่านั้น ก่อนเดินตรงเข้าไปกอดร่างตุ้ยนุ้ยพลางหอมแก้มยุ้ยๆ อย่างเอาใจ คุณแม่บ้านใหญ่จึงแกล้งตีแขนล่ำสันไปเบาๆ เสียหนึ่งที

“แล้ววันนี้ไม่ไปทำงานหรือไงคะ เห็นทุกวันออกไปตั้งแต่เช้า กลับบ้านก็ดึกๆ ดื่นๆ อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ มาเรียแทบไม่ได้เจอหน้ามาเป็นเดือนแล้วนะคะ พักบ้างก็ได้ มาเรียเป็นห่วง”

“ไปครับ วันนี้ไปสายๆ ได้ งานไม่เร่งเท่าไร ทำไงได้ก็งานมันยุ่งนี่ครับ ถ้ามัมกับแด๊ดกลับมา ผมจะอยู่บ้านให้มาเรียเห็นหน้าทั้งวันเอาให้เบื่อขี้หน้ากันไปข้างหนึ่งเลยดีไหมครับ”

คุณแม่บ้านตวัดค้อนให้คนแกล้งประชดไปเสียวงใหญ่ ก่อนจะจับใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาหอมแก้มซ้ายขวาอย่างแสนรัก มาเรียรู้ดีว่าคีแกร์นกับเควินต้องรับผิดชอบงานหนักมาก เนื่องจากธุรกิจที่มีอยู่มากมายจึงจำต้องช่วยแบ่งเบาภาระของปีเตอร์ผู้เป็นบิดา และทั้งสองก็ทำได้ดี จนทุกวันนี้ตระกูล วิลเลียมเบอร์ลิซเป็นมหาเศรษฐีติดอันดับโลกและมีชื่อเสียงครอบคลุมในหลายๆ ประเทศ พอมองใบหน้านี้นางก็อดที่จะคิดถึงอีกคนที่มีหน้าตาเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวไม่ได้ ซึ่งเวลานี้ไปทำธุระให้บิดาที่ประเทศฝรั่งเศส

“คุณเควินก็อีกคน มาอยู่บ้านได้แป๊บๆ มาเรียยังไม่ทันหายคิดถึงเลย ก็ต้องไปอีกแล้ว กลับมาจากฝรั่งเศสเมื่อไร มาเรียจะจับให้อยู่บ้านพร้อมหน้าพร้อมตาเอาให้หายคิดถึงเลยทีเดียว”

คีแกร์นได้แต่หัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยหยอกเย้ายิ้มๆ

“เอาไว้ผมจะโทร.บอกนายเควินให้นะครับว่าคุณมาเรียคิดถึง”

มาเรียส่งค้อนให้อีกตลบ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างเป็นงานเป็นการ

“วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ เดี๋ยวมาเรียทำให้ นานๆ จะได้อยู่ทานของเช้ากับเขาสักที”

“ไม่ต้องครับ ขอกาแฟถ้วยเดียวพอ”

คีแกร์นบอกง่ายๆ จากนั้นถึงเดินเลี่ยงไปยืนพิงหลังกับเคาน์เตอร์ที่คนบางคนกำลังยืนล้างผักอยู่ ชายหนุ่มยกมือกอดอกสบายๆ ขณะที่ตาสีน้ำทะเลก็จ้องแก้มใสสีเรื่อแบบจริงๆ จังๆ จงใจให้เจ้าของแก้มรู้ด้วยว่าเขากำลังจ้อง