ตอนที่9

คีแกร์นส่งสายตาพิฆาตกราดเกรี้ยวให้คนนั่งฝั่งตรงข้าม ไอ้ท่าทางดีใจออกหน้าออกตาจนเนื้อเต้นแบบนี้ก็ไม่ต้องถามหรอกว่ากาแฟรสเค็มปี๋ถ้วยนี้มันเป็นฝีมือใคร คนเสียรู้ปาผ้าเช็ดปากลงบนโต๊ะสุดแรงอย่างหัวเสีย ก่อนผุดลุกขึ้นพร้อมกับตวาดชื่อคนตรงหน้าดังลั่นห้องอาหารเลยทีเดียว

“อวัสดา!”

เจ้าของชื่อก็รีบลุกพรวดขึ้นยืนประจันหน้าหาได้กลัวเกรงไม่ แถมยังฉีกยิ้มหวานหยดเข้ายั่วอีกต่างหาก

“ไง! มื้อเช้าวันนี้รสชาติดีเป็นพิเศษสมใจคุณไหมล่ะ”

คนได้ทีหยอกเย้ากลั้วหัวเราะพร้อมนัยน์ตาเต้นระริกอย่างสาสมใจที่สามารถเอาคืนคนบางคนสำเร็จ แต่ก่อนที่จะทันได้ห้ำหั่นกันต่อไป เสียงอุทานแตกตื่นของมาเรียก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ตายแล้ว! เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย ทำไมโต๊ะอาหารมันถึงได้เลอะเทอะ แบบนี้ละคะ”

คนก่อเหตุเริ่มหน้าเสียกลัวว่าคนโดนแกล้งจะรายงานเรื่องที่เธอก่อให้คุณแม่บ้านใหญ่ทราบ ขณะที่คีแกร์นจ้องใบหน้างามที่ค่อยๆ เจื่อนจนซีดเผือดนิ่งอยู่ชั่วครู่ แล้วถึงเป็นฝ่ายหันไปเอ่ยกับมาเรียน้ำเสียงเรียบๆ

“ไม่มีอะไรครับมาเรีย กาแฟมันร้อน ผมไม่ทันระวังเอง”

พูดเสร็จชายหนุ่มก็หันกลับมามองคนตรงหน้าอย่างคาดโทษและตำหนิไปในคราวเดียวกัน ก่อนเขาจะก้าวอ้อมโต๊ะมายังฝั่งคนยืนก้มหน้าอยู่ที่เดิมช้าๆ พลางเอ่ยกับมาเรียไปด้วย

“ผมต้องไปแล้ว ฝากมาเรียช่วยเก็บโต๊ะด้วยแล้วกันนะครับ”             

“อ้าว! แล้วไม่ทานของเช้าก่อนล่ะคะ เดี๋ยวมาเรียไปชงกาแฟให้ใหม่”

“ไม่ต้องครับ พอดีผมเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่ามีงานด่วน ต้องรีบไป”

บอกกับมาเรียเสร็จเขาก็หันมากระซิบลอดไรฟันด้วยภาษาไทยใส่หูคนยืนก้มหน้าเจื่อนๆ อยู่ที่เดิมด้วยน้ำเสียงเข้มๆ

“แล้วผมจะชำระความทบต้นทบดอกเอาให้ร้องไม่ออกบอกไม่ถูกเลยทีเดียว”

คนถูกคาดโทษถึงกับยืนตัวเกร็งแข็งทื่อ รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับคำขู่นั้นอย่างไรก็บอกไม่ถูก เธอมองตามร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากประตูห้องอาหารไปจนลับตา ก่อนจะได้ยินเสียงบ่นของมาเรียดังลอยมาเข้าหู

“เฮ้อ! คุณคีแกร์นนะคุณคีแกร์น ร้อยวันพันปีทานอาหารออกจะเรียบร้อย แล้ววันนี้เป็นอะไรถึงได้ทานเละซะขนาดนี้เนี่ย มันน่าตีจริงๆ เชียว”

“หนูดาช่วยนะคะมาเรีย”

“อุ๊ย! ไม่ต้องค่ะ มาเรียทำเองได้ คุณหนูทานต่อเถอะนะคะ”

อวัสดายืนมองคุณแม่บ้านใหญ่วุ่นวายอยู่กับการทำความสะอาดโต๊ะด้วยสีหน้าหงอยๆ อย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูกและรู้สึกผิดอยู่เป็นกำลัง

ทางด้านคีแกร์นเมื่อก้าวขึ้นรถสปอร์ตคันหรูได้ก็ถึงกับส่ายศีรษะอย่างปลงๆ ที่ถูกยัยตัวแสบนั่นเล่นงานเอาได้

“แม่ตัวดีแสบสันเข้าไส้จริงๆ”

แต่ก็น่าแปลก ที่เขากลับไม่รู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างที่ควรจะเป็นเมื่อโดนแม่คุณโต้ตอบเอาคืนกลับมาเช่นนี้ แล้วไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้ชอบแกล้งชอบแหย่ยัยนั่นนัก ยิ่งหน้าตาแตกตื่นของคุณเธอเวลาโดนเขาข่มขู่มันน่ามองน้อยเสียเมื่อไร ทั้งที่เมื่อก่อนเจอหน้ากันทีไรก็คอยแต่จะห้ำหั่นแทบฆ่ากันตายได้อยู่แล้ว หากตอนนี้กลับอยากอยู่ใกล้ อยากจูบปากนุ่มสีสดนั้นทุกครั้งที่เห็นหน้าซึ่งเขารู้ซึ้งมาแล้วว่ามันหอมหวานเพียงใด และยังติดใจอยากจะลิ้มรสไม่รู้เบื่อเลยด้วย

คีแกร์นไม่รู้ว่าความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเองขณะนี้มันคืออะไร ความรักงั้นเหรอ เขาคิดว่ามันเร็วไปที่จะใช้คำนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่รู้จักความรู้สึกที่เข้ามาทักทายแบบไม่ทันได้ตั้งตัวนี้ รู้เพียงแต่ว่ามันทำให้เขารู้สึกดีเป็นบ้าอย่างบอกไม่ถูก คิดได้ดังนั้นปากได้รูปก็คลี่ยิ้มน้อยๆ ก่อนชายหนุ่มจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วถึงตัดสินใจขับรถคันโปรดออกไปจากหน้าคฤหาสน์

**********

ช่วงบ่ายจัดๆ สามสาวเพื่อนรักที่สนิทสนมรักใคร่กันมาตั้งแต่สมัยเรียนไฮสกูลก็พากันมานั่งเล่นนอนเล่นอยู่บริเวณด้านหลังคฤหาสน์ ต่างจับจองเก้าอี้นอนเล่นกันคนละตัว บนโต๊ะเล็กข้างเก้าอี้มีทั้งแก้วน้ำหวาน ทั้งถาดผลไม้ ตลอดจนขนมนมเนยที่มาเรียขนเอามากองไว้ให้มากมาย และบริเวณด้านหน้าเป็นสระว่ายน้ำสีฟ้าใสสะอาด    

“โอ๊ย…หนังท้องตึงหนังตาก็ชักจะหย่อนแล้วนะเนี่ย”

ที่รักเปรยขึ้นมาดังๆ พลางหงายหลังลงนอนแผ่หลาบนเก้าอี้ พร้อมกับลูบหน้าท้องแบนเรียบของตนเองไปมาแผ่วเบา บอกให้รู้ว่าเธอกำลังอิ่มจัดดังปากพูด

“ฉันว่าถ้ามาอยู่บ้านเธอนานๆ ฉันต้องเป็นตุ่มแน่ๆ เลยยัยที่รัก”

เพื่อนรักจอมแสบสำทับขึ้นมาอีกแรง พลันเจ้าของบ้านสาวก็ฉีกยิ้มกว้างเหมือนนึกอะไรออก ก่อนรีบลุกพรวดขึ้นมานั่ง

“ถ้างั้น...พวกเรามาว่ายน้ำย่อยอาหารกันหน่อยดีกว่านะ”

“ฉันว่ายไม่เป็น ขอนั่งดูพวกเธอแล้วกันนะ” ชาลิญารีบออกตัว

“ไปกันเถอะหนูดา ฉันเพิ่งถอยบิกินีตัวใหม่มาสดๆ ร้อนๆ ฉันจะให้เธอลองใส่เป็นคนแรกเลย”

ว่าแล้วที่รักก็จัดการลากเพื่อนสาวซึ่งยังไม่ทันได้ตั้งตัวตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีสองสาวหุ่นเชฟสะบัดในชุดบิกินีทูพีซตัวน้อยๆ ก็พากันเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด ที่รักสวมชุดแบบนี้ว่ายน้ำอยู่เป็นประจำเธอจึงไม่รู้สึกกระดากอายใดๆ ตรงข้ามกับอีกคนที่นานๆ ใส่ที แถมชุดว่ายน้ำที่มีก็ไม่เซ็กซี่เท่านี้ด้วย ความเก้อเขินจึงบังเกิดเต็มพิกัด

“ที่รัก ฉันว่ามันโป๊ไปหน่อย เปลี่ยนชุดใหม่ดีกว่านะ”

อวัสดาทำหน้าประดักประเดิด พร้อมกับก้มลงมองบิกินีตัวจิ๋วบนตัวด้วยความไม่มั่นใจ