วิศวะร้ายรุมรัก 4P

บทที่ 1

ภาพจำของเซริว

บรื้นนน

เสียงรถสปอร์ตคันหรู เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ ใคร ๆ ก็ต่างรู้ดีว่าเจ้าของรถคันนี้คือหนุ่มแว่นที่โคตรหล่อ รวย มีสาว ๆ เข้ามาขายขนมจีบไม่พัก 

"มึงมาสายอีกแล้วนะ"

ฮานะนักศึกษาสาวสัญชาติญี่ปุ่น ยืนกอดอกอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอหน้าเหวี่ยงตั้งแต่แปดโมงเช้า เธอมาถึงไม่เห็นหัวเพื่อนสักคน อากาศก็ร้อนแทบบ้า 

"ก็รถมันติด"

เซริวตอบด้วยน้ำเสียงปกติที่แสนเย็นชา เหมือนไม่ได้รู้สึกผิดอะไร เขาก็มาสายเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว 

"ข้ออ้างเดิม ๆ ทุกวัน"

"แล้วมึงก็เชื่อทุกวัน?"

ฮานะชะงักไปนิด ก่อนจะเบะปากใส่ มาถึงก็เอาเลยเตรียมตีกันเลย เห็นเซริวนิ่งราวกับหนุ่มเนิร์ด แต่ปากมันร้ายยิ่งกว่าแม่ค้าปากตลาดอีก 

"กวนตีนนักนะมึงเซริว"

"ขอบคุณ"

เซริวตอบหน้าตาย เขาโยนกระเป๋าสีดำลงบนโต๊ะ ท่ามกลางสายตาของนักศึกษา ที่แวะเวียนมาส่องความหล่อของนักศึกษากลุ่มนี้ กลุ่มอัปรีย์อเวจีมหานรก 

"พวกมึงสองคนจะเริ่มกันตั้งแต่เช้าเลยเหรอวะ"

เสียงของเอนโซดังขึ้น เจ้าตัวเดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ มาทีไรก็ต้องเห็นฮานะตีกับเพื่อนในกลุ่มทุกวัน 

"กูยังไม่ได้เริ่ม มันเริ่มก่อน กูแค่ถามดี ๆ เสือกตอบกวนตีนกูก่อนเอง"

ฮานะฟ้องทันที ไอ้แว่นเซริวต้องโดนด่าถึงจะสงบ 

"มึงโตแล้วนะฮานะ"

"แล้วไง?"

"เลิกขี้ฟ้องเหมือนเด็กอนุบาลได้แล้ว"

"ไอ้เอนโซ!"

ฮานะยกกระเป๋าขึ้น เตรียมจะฟาดใส่ทันที เอนโซหัวเราะลั่นก่อนจะรีบถอยหนี ฮานะปากแจ๋ว ความอดทนต่ำ เอนโซเคยถูกผู้หญิงที่บอกเลิกตามราวี โพสต์ประจานในเฟซบุ๊ก ฮานะก็บุกไปตบถึงหอพัก เหตุผลเพียงเพราะรำคาญลูกตา

"ใจเย็น ๆ กูพูดความจริง มึงอะโตแค่นม สมองไม่โตตามนมเลยฮ่าๆๆ" 

"กรี๊ดดด ไอ้เอนโซ! มึงพูดแบบนี้ได้ไง!"

เอนโซกระโดดข้ามโต๊ะม้าหินอ่อนด้วยความเร็ว ฮานะรีบก้าวขาสั้น ๆ วิ่งตามด้วยความยากลำบาก 

"มึงหยุดวิ่งก่อน กูจะตีให้ตาย!"

"กูไม่หยุด"

"ไอ้เวร!"

เควินที่เพิ่งเดินมาถึง ได้แต่มองภาพตรงหน้าแล้วถอนหายใจ มันสองคนตีกันอีกแล้ว ตีกันได้ทุกวัน มหาลัยปิดก็ด่ากันในกลุ่มจนเขาต้องปิดเสียงแจ้งเตือนหนี 

"พวกมึงอายุยี่สิบสองกันแล้วนะ"

ไม่มีใครฟัง ฮานะยังไล่เตะเอนโซด้วยขาสั้น ๆ เซริวยืนมองเหมือนเป็นเรื่องปกติ ดีที่ฮานะเปลี่ยนไปจัดการเอนโซ ถ้าเป็นเขา ฮานะคงจะแกล้งเอานมหนีบหน้าเขาอีก เหมือนครั้งนั้น...

'ฮานะมึงเป็นผู้หญิง เดินแก้ผ้าแบบนี้มันไม่เหมาะ!' 

'อะไรกันแว่น กูรู้ว่ามึงไม่มีอารมณ์หรอก มึงมันตายด้าน'

'ขึ้นชื่อว่าผู้ชายไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้น'

'เหรอออออ มาม๊ะงั้นแว่นมานี่หน่อย' 

ฮานะยืนบีบนมโชว์จนเซริวหันหน้าหนี ฮานะเห็นเซริวทำหน้าซังกะตายเธอจึงเดินฉับ ๆ ก้าวไปหา ก่อนจะกระชากหัวเซริวจนใบหน้าหล่อเหลา ฝังอยู่ในร่องอกที่มีจุกชูชัน 

'เห็นไหมมึงมันตายด้านเซริว ถ้าเป็นอีสองตัวนั่นคงจับนมกูเข้าปากแล้ว' 

'พอกูจะนอน มึงกลับไปได้แล้วฮานะ!'

'ฮ่าๆๆ โอเคใส่เสื้อในแป๊บ กูแค่แวะมาอาบน้ำงั้นกูไปก่อนนะ เออแว่น...'

'อะไรอีก'

'นมกูใหญ่ไหม มึงว่ากูทำนมดีปะ' 

'แล้วแต่มึงเถอะ ออกจากห้องล็อกกลอนให้กูด้วย กูปวดขี้'

เซริวรีบเดินเข้าห้องน้ำ เขาถอดกางเกงโยนใส่ตะกร้าหวาย สายตามองจ้องลงไปที่แก่นกาย แข็งขนาดนี้ไม่ชักเขาคงปวดตาย 

'อ่าา'

มือหนาเริ่มสาวท่อนเอ็นของตัวเอง เขาเปิดน้ำราดหัวเพื่อดับร้อน ภาพฮานะยืนบีบหน้าอกยังติดอยู่ในหัว เสียงครางที่เธอแกล้งก็กึกก้องอยู่ในหู สัมผัสหน้าอกที่เธอกระชากหัวเขา เข้าไปฝังยังติดอยู่ในใจ 

ผิวเธอเนียน กลิ่นกายก็หอม จุกนมสีชมพูสวยเด่น ถ้าเป็นเอนโซและเควินฮานะโดนจับขึงเย็ตแน่ แต่นี่เป็นเขา เขาสุภาพมากพอ เลยเก็บภาพจำมายืนชักว่าวอยู่คนเดียวแบบนี้นี่ไง 

'อ่าาา กูโคตรอยากแตกใส่นมมึงเลยฮานะ' 

น้ำในกายฉีดพุ่งเต็มผนังห้องน้ำ เขาหลับตาพริ้ม จินตนาการถึงเพื่อนที่พึ่งกลับไป สักวันเถอะแกล้งเขามาก ๆ ถ้าเขาหมดความอดทนขึ้นมา เขาจะเย็ตให้เธอเข็ดหลาบสักที 

"กรี๊ดดด ไอ้เอนโซกูจะฆ่ามึง!"

เซริวถอนหายใจแล้วก้มหน้าลงมองหนังสือในมือ ส่วนเควินเริ่มคิดจริงจัง ว่ากลุ่มของตัวเองน่าจะต้องพบจิตแพทย์สักวัน

"ไอ้แว่นกูได้ข่าวว่า พ่อมึงจะให้มึงกลับไปอยู่ที่บ้านเหรอ"

"อืม"

"แล้วคอนโดมึงล่ะ"

"กูคงไม่กลับไปตอนนี้ รู้สึกอยากใช้ชีวิตตามลำพังก่อน กลับไปกูก็เบื่อ"

"กูเข้าใจ บ้านมึงกับฮานะแม่งพอกัน พวกมึงคนญี่ปุ่นทั้งคู่ ขนบธรรมเนียมคงไม่เหมือนพวกกู"

"ไม่หรอก เป็นแค่ที่บ้านกูนี่แหละที่ประสาทแดก กูเรียนไม่ตรงสายกับธุรกิจของที่บ้านด้วย"

เควินพอเข้าใจ ครอบครัวของเขาก็ทำธุรกิจ ตอนนี้ระบบเอไอกำลังเข้ามา มันตอบโจทย์กับสาขาที่เขาเรียนอยู่พอดี จบไปเขาก็สานต่อธุรกิจครอบครัวของตัวเองได้สบาย 

"เฮ้ออ กูเหนื่อย ไอ้เอนโซกูขอให้มึงเป็นเอดส์ตายไปเล๊ยยยย!" 

"ถ้ากูเป็นนะ กูจะจับมึงเย็ตคนแรกเลยฮานะ!" 

"กรี๊ดดดด" 

อ่านแล้วคอมเมนต์ กดหัวใจ เพิ่มเข้าชั้นให้ชูบ้างน๊า