ห้ามมีผัวเข้าใจไหม

ปันปัน....

"เงียบอีกละ เข้าใจไหมที่พูดว่าห้ามมีผัว"

"ทำไมต้องเข้าใจเค้าอาจจะไม่สวยอาจจะอ้วนในสายตาวินแต่กับ...ใครบางคนเค้าอาจจะสวยจนใครคนนั้นอยากได้เค้าไปเป็นเมียก็ได้^^" ฉันพูดเป็นนัยๆ เพราะอยากรู้ว่าวินจะแสดงสีหน้าท่าทางยังไงแต่ฉันก็จะไม่บอกว่าใครมาจีบ

"พูดแบบนี้หมายความว่าไงวะยัยอ้วน!!!" จู่ๆ วินก็โมโหขึ้นมาซะงั้นแล้วเอื้อมมือมาเปิดไฟหัวเตียงฝั่งฉันก่อนจะจับตัวฉันพลิกจนเราสองคนสบตากันในระยะประชิด ตอนนี้ฉันเต้นแรงแต่ก็ต้องรีบปรับสีหน้าอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ

"ตอบมาหมายความว่าไงที่พูด!!"

"ก็หมายความว่าาา....." ฉันแกล้งลากเสียงยาว

"ว่าอะไรพูดมาดิวะ!!!" วินดูจะโมโหมากๆ เมื่อฉันไม่ยอมตอบ ทำไมฉันถึงรู้สึกดีก็ไม่รู้เมื่อเห็นอาการของวินเป็นแบบนี้

"ไม่บอกหรอก แบร่" ฉันแลบลิ้นใส่วินก่อนจะหันหลังให้แล้วแกล้งหลับตาแต่จะว่าไปตอนนี้ฉันก็เริ่มง่วงเหมือนกันนะ อาจจะเป็นเพราะวันนี้ตื่นเช้าก็ได้ ปกติช่วงปิดเทอมฉันจะตื่นหลังเที่ยงแทบทุกวัน

"ฮ้าววว ง่วงอ่ะ ถ้ายังไม่ไปมหาลัยงั้นเค้าขอหลับก่อนนะ" ฉันหันไปพูดกับวินก่อนจะหันกลับมาแล้วหลับตาลงอีกครั้ง

"ปันปันตื่นมาคุยให้รู้เรื่องก่อนเธอพูดเหมือนมีคนมาจีบ ปัน ปันปัน" ฉันได้ยินเสียงวินเรียกชื่อนะแต่ฉันขี้เกียจขานรับก็เลยเงียบแล้วเอื้อมมือปิดไฟหัวเตียง

"ยัยอ้วน"

ภูวิน...

"ยัยอ้วน"

".........." ไร้เสียงตอบรับจากปันปันที่นอนหันหลังให้ผมตอนนี้ ผมรู้ว่ายัยนี่ยังไม่หลับหรอกแต่แกล้งหลับเพราะไม่อยากตอบคำถามผม

"ไม่บอกก็ไม่เป็นไรแต่อย่าให้ฉันรู้ทีหลังว่าใครมาจีบแล้วไม่บอก" ผมขู่ยัยตัวแสบที่แกล้งหลับก่อนจะหลับตาเพื่อนอนต่อเพราะผมยังง่วงอยู่ เมื่อคืนกว่าจะถึงบ้านก็เกือบฟ้าสว่างเพราะไปงานปาร์ตี้วันเกิดน้องลูกตาลคู่ควงคนล่าสุดของผมมา อันที่จริงผมกะว่าจะไม่กลับบ้านกะจะนอนที่คอนโดน้องลูกตาลแต่ผมสัญญากับปันปันไว้ว่าจะกลับมานอนบ้านเพราะตอนเช้าต้องไปมหาลัยพร้อมกันผมก็เลยต้องลากสังขารกลับมาบ้านในตอนฟ้าใกล้สว่างแต่นอนได้ไม่กี่ชั่วโมงก็โดนยัยตัวแสบมาปลุกถึงเตียงนอน

เวลาต่อมา...

ครืดดด ครืดดดด

ผมลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงมือถือผมสั่นอยู่ข้างหัวเตียง ผมเอื้อมมือไปหยิบแล้วกดรับปรากฏว่าเป็นไอ้ต้อมเพื่อนสนิทของผมเองที่โทรมา

"โทรมาทำเชี่ยไรวะกูนอน" ผมบ่นใส่มัน

"นอนห่าไรนักหนาของมึงไอ้เชี่ยวินนี่มันจะบ่ายแล้วนะเว้ย มึงรีบมาเลยนะไม่ใช่ปล่อยพวกกูทำกิจรับน้องกันเอง"

"เออๆ เดี๋ยวกูไปขอปลุกปันปันก่อน"

"ปลุกปันปัน??"

"อืม นอนอยู่ข้างกูเนี่ย"

"ห๊ะ!!!"

"แล้วมึงจะตะโกนเข้ามาทำเชี่ยไรกูตกใจหมดไอ้สัส"

"มึงกับปันปันได้เสียเป็นเมียผัวกันแล้วเหรอวะ ดีใจด้วยนะเว้ยกูว่าละสุดท้ายยังไงมึงกับปันปันก็ต้องได้กันในที่สุดวันนี้ก็ต้องมาถึง5555"

"เมียผัวบ้านพ่อมึงสิไอ้เชียต้อมกูกับปันปันไม่ได้มีอะไรกันเว้ยก็แค่นอนด้วยกันเฉยๆ"

"เออๆ กูเชื่อมึงก็ได้วะเพราะมึงเคยบอกว่าปันปันไม่ใช่สเป๊กมึงอย่างมึงต้องหุ่นเซี๊ยะๆอกเป็นอกเอวเป็นเอว"

"เออรู้ก็ดี"

"กูไม่กวนมึงละ ยังไงมึงก็รีบมาละกันพวกกูเหนื่อยชิบหายเด็กปีหนึ่งคณะเราปีนี้โคตรเยอะโดยเฉพาะสาวๆหลายคนเดินมาถามหามึงเพียบ"

"อืมๆ"

"ยังไงมึงก็รีบมาล่ะ"

"เออๆรู้แล้ว แค่นี้นะกูปลุกปันปันก่อน"

"เออ ปลุกอย่างเดียวห้ามทำอย่างอื่นนะเว้ย5555"

"กูจะทำเชี่ยไรไอ้สัส" ผมด่ามันก่อนจะวางสายแล้วโยนมือถือลงบนโต๊ะหัวเตียงแล้วหันมาปลุกปันปัน

"ปันปัน"

"งื้อออออ"

"ปันปัน"

"........." รอบนี้เงียบ

"ยัยอ้วนตื่น"ผมกระซิบข้างหูเบาๆ

"งื้อออ คนจะนอนอย่ามายุ่ง" เสียงงัวเงียเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันหน้ามาแล้วเอาขาเอาแขนมาล็อคตัวผมไว้คงคิดว่าผมเป็นหมอนข้างสินะ

"ตื่นได้แล้ว" ผมเอามือเกลี่ยลูกผมที่ปกหน้าคนขี้เซาที่ไม่มีท่าทีจะตื่น

"งื้อออ บอกว่าอย่ามายุ่งไงคนง่วงอยู่"

"หึ" ผมหึในลำคอพร้อมกับส่ายหน้า

"จะบ่ายแล้วนะไม่ไปมหาลัยเหรอ" พอผมพูดจบปันปันก็ลืมตาขึ้นมาทันทีแล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะหันไปคว้ามือถือในกระเป๋าสะพายมาดูเวลา

"ห๊ะ!!!จะบ่ายแล้วเหรอเนี่ยทำไงดีเค้าไปมหาลัยไม่ทันตอนเช้าอ่าาา><" ตื่นมายัยตัวแสบก็โวยวายทันทีทั้งที่ตัวเองก็หลับเหมือนกันหลับลึกกว่าผมอีก ปันปันลุกขึ้นนั่งอยู่กลางเตียงด้วยสีหน้างัวเงียผมเอามือรวบผมปันปันให้เข้าที่เพราะตอนนี้ผมปันปันยุ่งมาก ปันปันไว้ผมยาวถึงกลางหลังตอนแรกปันปันบอกอยากจะตัดผมสั้นเพราะอยากเปลี่ยนลุคแต่ผมห้ามเอาไว้ไม่ยอมให้ตัดเพราะผมชอบผู้หญิงผมยาวมากกว่าผมสั้นซึ่งปันปันก็ยอมทำตามที่ผมขอเพราะรู้ว่าถ้าแอบไปตัดมาแล้วผมโกรธจะเรื่องใหญ่ หึ

"เพราะวินเลยเค้าเลยไปเรียนไม่ทัน><"

"เออๆ ฉันผิดเองขอโทษได้มั้ยล่ะ" ผมบอกกับปันปัน

"อืมมม เปลี่ยนคำขอโทษเป็นอย่างอื่นได้มั้ยอ่ะ"

"เปลี่ยนเป็นอะไรว่ามา"

"เย็นนี้เลี้ยงไอติมเค้าด้วยเอาถ้วยใหญ่ๆนะ^^"

"ในหัวเธอนี่มีแต่เรื่องของกินนะยัยอ้วน" ผมใช้นิ้วดีดไปที่หน้าผากปันปันเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

"งื้อออ มันเจ็บนะไอ้วินบ้า!!!"

ภูวิน...

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวจัดการตัวเองเสร็จผมกับปันปันก็กดลิฟท์ลงมาข้างล่างก็เจอแม่กับพ่อนั่งคุยกันงุ้งงิ้งสองคนอย่างมีความสุขอยู่ที่ห้องรับแขก

"อ้าวตื่นกันแล้วเหรอลูก เมื่อตอนสายแม่ขึ้นไปตามเพราะเห็นไม่ลงกันมาซักทีก็เห็นเราสองคนหลับอยู่แม่ก็เลยไม่ปลุก^^"

"ก็ลูกชายป้าพิมพ์น่ะสิคะขี้เซาแถมยังบังคับให้หนูหลับเป็นเพื่อนอีก><"

"อย่ามาพูดแบบนี้นะเมื่อกี้ฉันปลุกเธอให้ตื่นเธอยังบ่นฉันอยู่เลย"

"ก็คนมันง่วงให้ทำไงอ่ะ><" 

"พอแล้วๆ เถียงกันเป็นเด็กๆไปได้โตกันแล้วนะจ๊ะ ว่าแต่นี่จะไปมหาลัยกันเหรอ"

"ใช่ค่ะป้าพิมพ์"

"งั้นทานข้าวกันก่อนดีกว่านะลูกค่อยไปมหาลัยแม่ให้แม่ครัวเตรียมไว้ให้แล้ว อ่อแล้วป้าก็ให้แม่ครัวทำของโปรดไว้ให้ปันปันด้วยนะ"

"ขอบคุณนะคะป้าพิมพ์หนูหิวพอดีเลยขอข้าวเยอะๆ นะคะ^^"

"กินเยอะเดี๋ยวหุ่นจะกลายเป็นหมูเด้งเข้าสักวันไม่เชื่อก็คอยดู"