เล่ห์รักร้ายนายเพื่อนสนิท

เล่ห์รักร้ายนายเพื่อนสนิท

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-09-21
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
34Bab
2.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ภูวิน....เขาชอบผู้หญิงสวยหุ่นดีเอาใจเก่งไม่งี่เง่าไม่เอาแต่ใจและที่สำคัญที่สุดก็คือลีลาบนเตียงต้องเด็ด แต่ทำไมทุกข้อที่กล่าวมามันกลับตรงกันข้ามกับปันปันเพื่อนสนิทของเขาทั้งหมดเลยล่ะ ปันปัน...เธอชอบผู้ชายนิสัยดีอบอุ่นและที่สำคัญไม่เจ้าชู้และต้องรักเดียวใจเดียวแต่ทำไมทุกข้อที่กล่าวมามันกลับตรงกันข้ามกับภูวินเพื่อนสนิทของเธอทั้งหมดเลยล่ะ

Lihat lebih banyak

Bab 1

INTRO

結婚三周年の当日。

江川宏は、高額を支払って私が長い間気に入っていたネックレスを落札した。

みんな口を揃えて言う。「彼は君に惚れ込んでいるよ」と。

私は嬉々としてキャンドルライトディナーの準備をしていた。だが、その時、一つの動画が届いた。

画面の中で、彼は自らの手でそのネックレスを別の女性の首にかけ、こう言った。

「新しい人生、おめでとう」

そう、この日は私たちの結婚記念日であると同時に、彼の「高嶺の花」が離婚を成立させた日でもあったのだ。

まさか、こんなことが自分の身に降りかかるなんて。

宏との結婚は、自由恋愛の末に結ばれたものではなかった。

だが、彼は表向き「愛妻家」として振る舞い続けていた。

ダイニングテーブルに座り、すっかり冷めてしまったステーキを見つめた私。

その一方で、ネットでは今も彼の話題がトレンド入りしていた。

「江川宏、妻を喜ばせるために二億円を投じる」

この状況は、私にとってただの皮肉でしかなかった。

午前2時。黒いマイバッハがようやく邸宅の庭に入ってきた。

フロアの大きな窓越しに、彼の姿が映った。車を降りた彼は、オーダーメイドのダークスーツを纏い、すらりとした体躯に気品を漂わせていた。

「まだ起きていたのか?」

室内の明かりをつけた宏は、ダイニングに座る私を見て、少し驚いたようだった。

立ち上がろうとした私は、しかし足が痺れていたせいで再び椅子に崩れ落ちた。

「待っていたの」

「俺に会いたかった?」

彼は何事もなかったかのように微笑み、水を汲みながらテーブルの上に手つかずのディナーを見つけ、やや訝しげな表情を浮かべた。

彼が演技を続けるのなら、私もひとまず感情を押し殺すことにした。彼に手を差し出し、微笑んだ。「結婚三周年、おめでとう。プレゼントは?」

「悪い、今日は忙しすぎて、用意するのを忘れた」

彼は、一瞬きょとんとした表情を見せたあと、ようやく今日が記念日だったことを思い出したようだ。

私の頭を撫でようと手を伸ばしてきたが、私は無意識のうちに身を引いてしまった。

――その手で今夜、何を触れてきたのか分からない。そう思うと、どうしても受け入れられなかった。

彼の動きが一瞬止まった。

だが、私は気づかないふりをして、にこやかに彼を見つめた。「隠し事はなしよ。あなた、私が気に入ってたあのネックレスを落札したでしょう?もうニュースにもなってる。早くちょうだい」

「南……」

宏は手を引き、無表情のまま、淡々とした声で言った。「そのネックレスは、伊賀丹生のために落札したんだ」

……なるほど。ネットの噂通り、「親友」という存在はいつだって最適な言い訳になるらしい。

私はかろうじて笑顔を保ち、「そうなの?」と問いかけた。

「うん、君も知ってるだろう?伊賀のまわりには、いつもトラブルの多い女がいる」

宏の表情や声色からは、何のほころびも見つけられなかった。

煌々と灯るシャンデリアの下で、彼の整った顔を眺めながら、ふと気づく。

――本当に、この男のことを理解していたのだろうか?

この三年間、彼が嘘をついたのは初めてなのか?それとも、今まで私がただ疑うことを知らなかっただけなのか?

もし、あの匿名の動画を受け取っていなかったら、今も彼の言葉を疑うことすらなかっただろう。

私が沈黙すると、宏は穏やかな声で宥めるように言った。

「大事な日を忘れたのは俺の落ち度だ。明日、必ず埋め合わせをするよ」

「私が欲しいのは、あのネックレスだけよ」

もう一度彼にチャンスを与えることにした。

動画では、女の顔は映っていなかった。

もしかしたら、深い関係などないのかもしれない。

宏は一瞬ためらった。そして、私がじっと彼を見つめると、静かに口を開いた。

「だめなの?あなたのためになら、伊賀に一度くらい彼の女に我慢させてもらっても大丈夫でしょう」

「明日、彼に聞いてみる。とはいえ、無理に譲らせるわけにもいかないが……」

「彼」に聞くの? それとも「彼女」に?

それ以上は問い詰めなかった。

「……わかった」

「お腹を空かせて待ってたのか?」

宏は、片付け始めながら聞いた。長い指が白い皿に触れる仕草が、妙に映えて見えた。

「ええ、記念日だし」

手伝おうと立ち上がると、彼は私の肩を押しとどめ、優しく言った。「座ってて。旦那が、嫁のためにラーメンを作るよ」

「……うん」

彼の態度を見ていると、疑念が少しだけ薄れる気がした。

浮気している男が、こんなに堂々として、しかも優しくできるもの?

不思議なことに、宏は裕福な家庭に生まれながら、料理がとても上手だった。しかも、作るのが早くて、美味しい。

ただ、普段は滅多に料理をしないのだけど。

約10分後、トマトと卵のラーメンが目の前に差し出される。

「すごく美味しい!」

ひと口食べて、私は素直に褒めた。「どこで覚えたの?お店のラーメンより美味しいわ」

宏は一瞬、遠い記憶に沈むような表情をした。半分ほどの時間が経った後、ようやく淡々とした口調で答えた。「留学してた2年間、自分の胃袋を満たすために、仕方なく覚えたんだ」

私はただの世間話のつもりだったので、それ以上深く考えなかった。

シャワーを浴び、ベッドに横になった時には、すでに午前3時を回っていた。

背後から、熱を帯びた男性の体がそっと密着してくる。宏の顎が、私の首元に擦り寄せるように触れた。

「……欲しくない?」

低く掠れた声が、肌に直接触れるほどの距離で囁かれる。彼の呼吸が耳元をくすぐり、思わず身震いした。

答える前に、彼は覆いかぶさってきた。片手がシルクのネグリジェの裾へと潜り込んだ。

宏は、夜の営みでは常に強引だった。私に拒む余地など、ほとんどない。

けれど――

「……今日は、ダメ」

声は、身体と同じように、すっかり力を失っていた。

「ん?」

宏は、首筋にキスを落としながら、さらに手を滑らせていく。耳元で、思わず顔が熱くなるような言葉を囁いた。「ここは、ちゃんと俺を迎えてくれてるのに?」

「……私、今日はお腹が痛いの」

その一言で、彼の動きが止まった。

しばらくの沈黙の後、彼は私の耳たぶに軽くキスを落とし、そっと腕を回してきた。「……そうか。忘れてた、そろそろ生理の時期だったな。ゆっくり休め」

その言葉を聞いた瞬間、私は凍りついた。さっきまで緩んでいた心が、再び強張る。私は彼の顔をじっと見つめた。「……私の生理は月始め。とっくに終わってるわ」

「……そうか?」

彼はまるで何もなかったかのように、何気なく問い返した。

「じゃあ、俺の勘違いだな。そんなに痛むなら、明日、佐藤さんに付き添ってもらって病院に行くか?」

「……午前中にもう行ってきたわ」

「医者はなんて?」

「医者は……」

私は視線を落とした。ほんの少し、言葉を選ぶのに迷った。

医者は、こう言った。

「妊娠5週目です。お腹の痛みは、流産の兆候かもしれません。しばらくは薬でホルモンを補って、2週間後に胎児の心拍を確認しましょう」

結婚記念日に妊娠がわかるなんて、きっと最高のプレゼントになるはずだった。

私は、診察結果の紙を小さなガラス瓶に入れ、自分で作ったケーキの中央に忍ばせた。キャンドルライトディナーのときに、彼にサプライズを届けようと――

けれど、あの夜、ケーキはずっと冷蔵庫の中で放置されたままだった。

誰の関心も引くことなく、ただひっそりと忘れ去られる。

「……特に問題はないみたい。ただ、冷たい飲み物を飲みすぎたせいかもしれないって」私は、ひとまず真実を伏せることにした。

もし、明日あのネックレスが戻ってきたなら、何も問題はない。

けれど、もし戻ってこなかったなら、私たちの結婚には、第三者という影が確実に存在していることになる。そのとき、妊娠を伝えたとしても、何の意味があるのだろうか?

その夜、私は眠れなかった。

「夫が浮気しているかもしれない」という現実を、冷静に受け入れられる女なんて、きっといない。

思いがけず、ずっと気にかけていたことに、すぐさま続報が届いた。

翌朝、宏が洗面所で身支度をしているとき、ドアをノックする音が響いた。

ちょうど着替えを終えた私は、ドアを開ける。そこにいたのは、佐藤さんだった。彼女は階下を指しながら言った。

「若奥様、アナお嬢様がいらっしゃってます。何かを返しに来たそうです」

江川アナは、宏の義母の娘だ。つまり、彼とは父も母も異なる義姉ということになる。年齢は彼より二つ上。一応、江川家の令嬢という立場ではある。

佐藤さんは江川家から派遣され、私たちの世話をするために来た人だ。そのため、習慣的にアナのことを「アナお嬢様」と呼んでいる。

だが、私には少し疑問があった。アナとは、普段ほとんど接点がない。せいぜい、江川家の本宅での家族行事で顔を合わせる程度の仲だ。ましてや、物を貸し借りするような仲ではないはずなのに……

「……何を返しに?」

「詳しくはわかりませんが……とても精巧なジュエリーボックスに入っていました。おそらく、宝石類ではないかと」佐藤さんはそう答えた。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
34 Bab
INTRO
ภูวิน....เขาชอบผู้หญิงสวยหุ่นดีเอาใจเก่งไม่งี่เง่าไม่เอาแต่ใจและที่สำคัญที่สุดก็คือลีลาบนเตียงต้องเด็ด แต่ทำไมทุกข้อที่กล่าวมามันกลับตรงกันข้ามกับปันปันเพื่อนสนิทของเขาทั้งหมดเลยล่ะปันปัน...เธอชอบผู้ชายนิสัยดีอบอุ่นและที่สำคัญไม่เจ้าชู้และต้องรักเดียวใจเดียวแต่ทำไมทุกข้อที่กล่าวมามันกลับตรงกันข้ามกับภูวินเพื่อนสนิทของเธอทั้งหมดเลยล่ะ................................................."เค้าดีใจที่คนแรกของเค้าคือวินนะ^^""แล้วจะเป็นคนสุดท้ายด้วยหรือเปล่า""อืมมม เรื่องนี้มันก็ขึ้นอยู่กับวินแล้วล่ะถ้าวินไม่เบื่อเค้ามีอะไรแค่เค้าคนเดียวไม่ไปมีอะไรกับคนอื่นเค้าก็ยอมวินแบบนี้จะมีอะไรกับวินแค่คนเดียว""จริงดิ""อื้มมมแต่มีข้อแม้นะ""ข้อแม้ไร""ก็ถ้าวันไหนที่วินเบื่อเค้าแล้ววินอยากไปมีอะไรผู้หญิงคนอื่น วันนั้นเค้าก็อาจจะ....""จะอะไรวะ""อาจจะหาผู้ชายหล่อๆใครสักคนมาแทนที่วินไง^^" ฉันยั่วโมโหคนด้านหลังที่ต้องโกรธหนักเมื่อได้ยินเพราะขนาดยังไม่มีอะไรวินยังออกอาการหนักเลยแล้วตอนนี้เรามีอะไรกันแล้วไม่โกรธให้มันรู้ไป แต่ถามว่าฉันจะไปมีอะไรกับคนอื่นจริงๆ ไหม...ไม่หรอกฉันไม่อยากเป็นผู้หญิงหลายผัว แต่
Baca selengkapnya
ปันปัน
ปันปัน...ก๊อก ก๊อก ก๊อก"ปันตื่นหรือยังลูก" แม่เคาะประตูห้องนอนพร้อมกับตะโกนเรียก"ตื่นแล้วค่าแม่" ฉันตะโกนออกไปขณะที่กำลังนั่งทาครีมอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง"โอเคแม่นึกว่าหนูยังไม่ตื่นงั้นเสร็จแล้วก็ลงไปทานข้าวเช้าด้วยนะลูก""ค่าแม่"สวัสดีค่ะฉันมีชื่อจริงว่านางสาวปัญฑิตาส่วนชื่อเล่นชื่อปันปันค่ะเป็นไงคะชื่อฉันน่ารักใช่มั้ยล่ะแต่ฉันไม่ได้น่ารักแค่ชื่อนะคะรูปร่างหน้าตาฉันก็น่ารักไม่แพ้กัน คริ คริ อย่าหาว่าฉันชมตัวเองเลยนะเพราะไม่ว่าใครที่พบเจอก็มักจะชมฉันแบบนี้เสมอตั้งแต่เด็กจนโต ฉันไม่ใช่ผู้หญิงหน้าตาสะสวยหรือหุ่นดีอะไรฉันจะออกแนวสาวน้อยอวบอิ่มน่ารักน่าฟัดเพราะเป็นคนชอบทานของอร่อย แต่ฉันก็ชอบฉันที่เป็นฉันแบบนี้นะคะไม่เคยมีความคิดที่อยากจะผอมเลยเพราะความสุขของฉันคือการหาของอร่อยเข้าปาก ฉันมัวแต่เม้าท์มอยเรื่องตัวเองพอฉันเหลือบไปมองดูนาฬิกาที่ฝาผนังก็ต้องตกใจเพราะมันจะสายแล้วฉันรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกมาจากห้องนอนเพราะฉันต้องไปปลุกวินหรือคุณชายวินที่ป่านนี้ไม่รู้จะตื่นหรือยัง เนื่องจากว่าวันนี้เปิดเทอมและวินต้องไปช่วยเพื่อนๆคุมเด็กปีหนึ่งทำกิจกรรมรับน้อง อันที่จริงก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไ
Baca selengkapnya
ยัยอ้วน
ปันปัน...ฉันรีบวิ่งไปที่บ้านของวินโดยใช้ประตูเชื่อมระหว่างบ้านฉันกับบ้านวินซึ่งประตูนี้ฉันใช้เดินเข้าเดินออกมาตั้งแต่เด็กเพราะถ้าให้เข้าทางประตูรั้วหน้าบ้านต้องใช้เวลาเดินกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงตัวบ้านคิดดูว่าบ้านของวินจะใหญ่โตสักแค่ไหน พอฉันเดินเข้ามาในบ้านอย่างคุ้นเคยก็เจอป้าพิมพ์กำลังนั่งจิบกาแฟดูข่าวในทีวีอยู่ที่ห้องรับแขก"ป้าพิมพ์ขาสวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้ป้าพิมพ์"อ้าวน้องปันมาตามตาวินไปมหาลัยใช่ไหมลูก""ใช่ค่ะว่าแต่วินตื่นหรือยังคะ" "อืมมมป้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันสงสัยน่าจะยังไม่ตื่นมั้งเมื่อคืนไม่รู้กลับมาบ้านกี่โมงน้องปันลองขึ้นไปตามดูซิลูก""ได้ค่ะขออนุญาตนะคะ^^" "จ้ะตามสบายลูก^^"หลังจากได้รับอนุญาตจากป้าพิมพ์ฉันก็ไม่รอช้ารีบเดินไปที่ลิฟต์แล้วกดไปยังชั้นห้าซึ่งเป็นชั้นบนสุดของบ้าน ห้องนอนของวินอยู่ชั้นบนสุดและเป็นห้องนอนของวินคนเดียวทั้งชั้น ทุกคนอ่านไม่ผิดค่ะฉันกดลิฟต์ขึ้นมาเพราะถ้าให้เดินขึ้นบันไดมาชั้นห้ารับรองเหนื่อยขาลากอย่างแน่นอนก๊อก ก๊อก ก๊อก ฉันยืนอยู่หน้าห้องนอนวินพร้อมกับเคาะประตูห้องเบาๆแต่ก็เงียบไร้สัญญาณตอบรับจากบุคคลภายในห้อง"วิน" ฉันเรียกชื่อ"........."
Baca selengkapnya
อยากมีผัว
ปันปัน...."หุ่นอย่างเค้ารูปร่างอย่างเค้าไม่เรียกว่าอ้วนหรอกนะจะบอกให้หุ่นแบบนี้เค้าเรียกอวบเข้าใจป่ะ""ไม่เข้าใจอ้วนก็คืออ้วนนั่นแล่ะ อวบเอิบอะไรไม่มีไม่เข้าใจ" ดูฟังเข้าสิมันน่าทุบมั้ยล่ะผู้ชายอะไรปากแบบนี้ไม่รู้ผู้หญิงหลงคารมเข้าไปได้ไง หรืออาจจะเป็นเพราะตอนอยู่กับสาวๆวินคงจะพูดด้วยน้ำเสียงหวานๆแต่พอพูดกับฉันก็จะเป็นอีกน้ำเสียงนึงก็อย่างว่าอะเนอะคุยกับสาวๆสวยๆก็ต้องพูดดีด้วยสิกับฉันเป็นแค่เพื่อนจะมาพูดดีด้วยทำไมใช่มะ "ยัยอ้วน ยัยอ้วย" เห็นมั้ยวินยังแซวฉันไม่เลิกเลยอ่ะ"เออ เค้าอ้วนแล้วทำไมมันหนักตรงส่วนไหนของตัวเองวะห๊ะ" ฉันขึ้นเสียงใส่ทันที"ไม่หนักส่วนไหนหรอกแต่ฉันชอบเรียกเธอแบบนี้มันดูน่ารักดี""......." ฉันถึงกับอึ้งพูดไม่ออกเพราะรู้สึกเขินที่วินชมฉันว่าน่ารักเพราะปกติวินไม่เคยชมฉันเท่าไหร่หรอกไอ้บ้าเนี่ยชอบว่าชอบแกล้งฉันประจำตั้งแต่เด็กจนโต"เงียบทำไมหรือมีปัญหาห๊ะยัยอ้วน" ดูคำพูดมันสิมันน่าเอาอะไรตีปากนัก"เออใช่มีปัญหา" ฉันโต้กลับทันที"นั่นมันปัญหาของเธอไม่ใช่ปัญหาของฉันและฉันก็จะเรียกเธอแบบนี้ไปตลอดจนแก่เลยไม่เชื่อก็คอยดูฉันจะเรียกทุกวันยัยอ้วนยัยอ้วนยัยอ้วนยัยอ้วน""เหอะ
Baca selengkapnya
ห้ามมีผัวเข้าใจไหม
ปันปัน...."เงียบอีกละ เข้าใจไหมที่พูดว่าห้ามมีผัว""ทำไมต้องเข้าใจเค้าอาจจะไม่สวยอาจจะอ้วนในสายตาวินแต่กับ...ใครบางคนเค้าอาจจะสวยจนใครคนนั้นอยากได้เค้าไปเป็นเมียก็ได้^^" ฉันพูดเป็นนัยๆ เพราะอยากรู้ว่าวินจะแสดงสีหน้าท่าทางยังไงแต่ฉันก็จะไม่บอกว่าใครมาจีบ"พูดแบบนี้หมายความว่าไงวะยัยอ้วน!!!" จู่ๆ วินก็โมโหขึ้นมาซะงั้นแล้วเอื้อมมือมาเปิดไฟหัวเตียงฝั่งฉันก่อนจะจับตัวฉันพลิกจนเราสองคนสบตากันในระยะประชิด ตอนนี้ฉันเต้นแรงแต่ก็ต้องรีบปรับสีหน้าอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ"ตอบมาหมายความว่าไงที่พูด!!""ก็หมายความว่าาา....." ฉันแกล้งลากเสียงยาว"ว่าอะไรพูดมาดิวะ!!!" วินดูจะโมโหมากๆ เมื่อฉันไม่ยอมตอบ ทำไมฉันถึงรู้สึกดีก็ไม่รู้เมื่อเห็นอาการของวินเป็นแบบนี้"ไม่บอกหรอก แบร่" ฉันแลบลิ้นใส่วินก่อนจะหันหลังให้แล้วแกล้งหลับตาแต่จะว่าไปตอนนี้ฉันก็เริ่มง่วงเหมือนกันนะ อาจจะเป็นเพราะวันนี้ตื่นเช้าก็ได้ ปกติช่วงปิดเทอมฉันจะตื่นหลังเที่ยงแทบทุกวัน"ฮ้าววว ง่วงอ่ะ ถ้ายังไม่ไปมหาลัยงั้นเค้าขอหลับก่อนนะ" ฉันหันไปพูดกับวินก่อนจะหันกลับมาแล้วหลับตาลงอีกครั้ง"ปันปันตื่นมาคุยให้รู้เรื่องก่อนเธอพูดเหมือนมีคนมาจีบ ปั
Baca selengkapnya
คู่จิ้น
ภูวิน....ผมอดแซวคนข้างๆไม่ได้แม้ว่าปันปันจะกินเก่งกินเยอะแต่แปลกที่กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนลงพุงแต่ปันปันก็ไม่ได้ผอมนะสำหรับผมปันปันหุ่นกำลังดีเนื้อนมไข่จับตรงไหนก็นุ่มนิ่มเต็มไม้เต็มมือ เฮ้ยผมคิดอะไรอยู่วะ>วินอย่าพูดแบบนี้สิไม่น่ารักเลยนะเรา น้องปันอย่าไปใส่ใจคำพูดตาวินเลยนะลูกหนูอยากกินเท่าไหร่ก็กินเลยเต็มที่กินให้อิ่มไม่พอเดี๋ยวป้าให้แม่ครัวทำเพิ่ม" ผมโดนแม่ดุอีกตามระเบียบซึ่งผมก็ชินแล้วล่ะเพราะแม่รักแล้วก็เอ็นดูปันปันมาตั้งแต่เด็กผมจะว่าอะไรไม่ได้เลยแม่เข้าข้างปันปันตลอด ผมเคยถามแม่ว่าแม่ชอบเด็กผู้หญิงแล้วทำไมไม่มีลูกสาวเพิ่มอีกสักคนการแพทย์สมัยนี้เราสามารถเลือกเพศลูกได้ รู้มั้ยแม่ตอบผมว่ายังไงแม่บอกว่าแค่แม่มีปันปันแม่ก็มีความสุขแล้วไม่ต้องมีลูกเพิ่มก็ได้ คิดดูเถอะว่าแม่รักยัยตัวแสบขนาดไหน"เข้าข้างกันซะจริ๊งงงใครลูกแม่กันแน่เนี่ย" ผมแซวแม่"ทำไมอิจฉาหนูปันรึไงเรา" พ่อหันมาแซวผม"ก็มันจริงมั้ยล่ะพ่อดูแม่ดิผมว่าอะไรลูกสาวคนโปรดของแม่ไม่ได้เลยเข้าข้างกันตลอด" ผมพูดพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ"แน่นอนสิน้องปันทั้งน่ารักขี้อ้อนพูดอะไรก็เชื่อฟังไม่เหมือนเราหรอกพูดอะไรบอกอะไรไม่ค่อยเชื่อฟังบ้า
Baca selengkapnya
น้อยใจ
ภูวิน...เวลาต่อมา...หลังจากจบกิจกรรมรับน้องผมก็กำลังจะเดินไปหาปันปันที่บอกว่าจะนั่งรอที่โต๊ะหินอ่อนข้างตึกคณะเพราะเย็นนี้ผมสัญญาว่าจะพาไปเลี้ยงไอศครีมแต่เดินไปยังไม่ถึงโต๊ะน้องลูกตาลก็เดินเข้ามาทัก"พี่วิน^^""มีอะไรครับ""พี่วินรับน้องเสร็จแล้วใช่มั้ยคะ""ครับ""แล้ววันนี้พี่วินว่างมั้ยคะ""ตอนนี้พี่ไม่ว่างครับน้องลูกตาลมีอะไรกับพี่หรือเปล่า""คือเมื่อเช้ารถลูกตาลเสียตอนนี้เข้าอู่อยู่ลูกตาลก็เลยอยากขอพี่วินไปส่งที่คอนโดได้มั้ยคะ"น้ำเสียงออดอ้อนเอ่ยขึ้น ผมที่ยังไม่ทันได้ตอบตกลงว่าไปส่งได้หรือไม่ได้จู่ๆ ก็มีเสียงใครบางคนดังแทรกเข้ามาจากทางด้านหลัง"วันนี้คงไม่ได้ค่ะน้องพอดีพี่กับวินมีนัดกันแล้วน้องไม่ลองเรียกแท็กซี่ล่ะคะง่ายกว่านะ" ปันปันยืนกอดอกพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"พี่ปันปัน สวัสดีค่ะ""อื้มหวัดดี" ฟังจากน้ำเสียงปันปันแล้วดูถ้าจะไม่ชอบลูกตาลอีกคน"เอ่อถ้าพี่วินไม่ว่างก็ไม่เป็นไรค่ะลูกตาลกลับเองก็ได้ค่ะขอโทษที่รบกวนนะคะ""เอ่อ..ครับ" ผมโคตรเสียดายที่ไม่ได้ไปส่งน้องลูกตาลที่คอนโดผมยอมรับว่ายังติดใจน้องลูกตาลอยู่เพราะเพิ่งได้ไม่กี่ครั้ง เมื่อคืนเสร็จไปไม่กี่น้ำก็ต้องรีบกลับเพราะโดน
Baca selengkapnya
แกล้งป่วย
ปันปัน..."วิน""หื้ม""อย่าลืมป้องกันตัวเองด้วยล่ะเข้าใจไหม" ฉันบอกวินด้วยความเป็นห่วงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าวินดูแลตัวเองดีป้องกันมาตลอด"คร๊าบบผมจะป้องกันตัวเองอย่างดีไม่ต้องห่วง^^" ยิ่งเห็นวินอารมณ์ดีฉันก็ยิ่งน้อยใจเข้าไปใหญ่แต่ก็ทำอะไรไม่ได้หลังจากนั้นฉันก็เงียบมาตลอดทางจนวินขับรถมาส่งฉันที่หน้าบ้านจากนั้นวินก็ขับรถออกไปเลยด้วยความเร็ว ฉันยืนมองด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบายซึ่งนี่ไม่ใข่ครั้งแรกที่ฉันรู้สึกแบบนี้ฉันเดินเข้าบ้านมาก็ไม่เจอใครสักคนสงสัยแม่กับพ่อจะออกไปข้างนอก เชื่อไหมว่าจนถึงตอนนี้พ่อกับแม่ของฉันก็ยังสวีทกันอยู่เลยชอบชวนกันไปเที่ยวไปดินเนอร์กันแบบสองต่อสองบางทีก็ไปเที่ยวต่างประเทศกันสองคนส่วนฉันน่ะเหรออยู่เฝ้าบ้านค่ะแต่ฉันก็ชินแล้วล่ะครืดดด ครืดดดดพี่บาส สายเรียกเข้า"ฮัลโหลค่ะพี่บาส" ฉันกดรับสายพี่บาส"น้องปันปัน" น้ำเสียงปลายสายที่ฟังดูสดใสมากๆ ฉันกับพี่บาสเราไม่ได้คุยกันมาเกือบอาทิตย์เพราะเขาบินไปฝรั่งเศสเห็นว่าไปดูงานกับครอบครัว"พี่บาสสวัสดีค่ะ""สวัสดีครับไม่ได้ยินเสียงน้องปันปันตั้งหลายวันคิดถึงจังเหมือนกับว่าเราไม่ได้คุยกันเป็นสิบปีเลย""5555เวอร์ไปหรือเปล่าคะ
Baca selengkapnya
พี่บาส
ปันปัน...เมื่อคืนวินก็นอนค้างกับฉันที่ห้องเราสองคนนอนกอดกันทั้งคืนซึ่งอยากจะบอกว่ามันเป็นเรื่องปกติมากเพราะเราสองคนนอนด้วยกันแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว ถามว่าพ่อกับแม่เคยว่าอะไรมั้ยทุกคนไม่เคยมีใครว่าเลยค่ะ ท่านอาจจะคิดว่าวินคงไม่คิดทีจะทำอะไรฉันเพราะเราสนิทกันมาตั้งแต่เกิด ซึ่งวินก็คงจะไม่คิดอะไรกับฉันหรอกเพราะฉันไม่ได้สวยไม่ได้เซ็กซี่เหมือนสาวๆวินชอบควง แต่เป็นฉันนี่สิที่ใจเต้นแรงทุกครั้งที่เราใกล้ชิดกันแบบนี้"คืนนี้ฉันมีปาร์ตี้กับพวกไอ้ต้อมที่คอนโดนะจะไปด้วยกันมั้ย" วินชวนฉันไปที่คอนโดถ้าวันไหนฉันว่างไม่มีธุระไปไหนฉันก็จะไปด้วยแต่เย็นนี้ฉันมีนัดกับพี่บาสก็เลยไม่ไป"ไม่ไปอ่ะเค้าขี้เกียจหามคนเมาเข้าห้องนอน วินเมาแล้วก็นอนที่นั่นเลยนะไม่ต้องขับรถกลับบ้าน" ฉันบอกวินด้วยความเป็นห่วง"คร๊าบคุณแม่^^" เวลาต่อมา...หลังเลิกเรียนฉันก็ให้รถที่บ้านมารับเพราะนัดพี่บาสเอาไว้ แต่พอกลับมาถึงบ้านก็เจอพี่บาสนั่งคุยอยู่กับพ่อแม่ที่ห้องรับแขก"มาแล้วเหรอลูกพี่บาสเค้ามารอหนูแน่ะ""สวัสดีค่ะพี่บาส" ฉันยกมือไหว้พี่บาสเพราะเขาอายุแก่กว่าฉัน"ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันผอมลงหรือเปล่าครับน้องปันปัน^^""พี่บาสพูดป
Baca selengkapnya
ดื้อ
ปันปัน...."น้องปันปันมองหาอะไรอยู่เหรอครับ" พี่บาสถามฉันคงเพราะเห็นฉันมองเหม่อไปนอกร้าน"เปล่าค่ะมองไปเรื่อยๆน่ะค่ะ" ฉันรีบปฏิเสธก่อนจะก้มหน้าคีบซูชิเข้าปากแต่ตอนนี้ทำไมฉันรู้สึกว่าอาหารมันไม่ค่อยอร่อยแล้วล่ะ"น้องปันปันนั่นใช่ภูวินหรือเปล่า" พี่บาสชี้ให้ฉันดูวินที่กำลังเดินโอบเอวสาวเข้าไปในช็อปกระเป๋าหรูแบรนหนึ่งที่อยู่ตรงข้ามกับร้านอาหารที่ฉันกับพี่บาสนั่งทานข้าวกันอยู่ ซึ่งตอนนี้วินกำลังช่วยผู้หญิงคนนั้นเลือกของอยู่ภูวินสายเปย์ฉายานี้ไม่ได้เล่นๆสาวๆในมหาลัยพากันตั้งให้เพราะผู้หญิงทุกคนที่วินเคยควงวินจะเปย์ข้าวของเงินทองให้ไม่ขาดเลย ก็อย่างว่าอ่ะเนอะคุณชายวินซะอย่างให้สาวๆแค่นี้ขนหน้าแข้งคุณชายเค้าไม่ร่วงหรอก ชิส์"ภูวินเพื่อนเรานี่นิสัยไม่เคยเปลี่ยนเลยนะตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสี่ควงแต่สาวๆสวยๆแล้วก็ไม่เคยซ้ำหน้าด้วย""ของชอบของเขานี่คะผู้หญิงสาวๆสวยๆน่ะ หึ" ฉันพูดอย่างอดไม่ได้พร้อมกับมองออกไปก็เห็นวินกำลังหัวร่อต่อกระซิกผู้หญิงของตัวเองอย่างมีความสุข"ทำไมน้ำเสียงเราเหมือนไม่พอใจพี่พูดอะไรผิดไปหรือเปล่า" พี่บาสเลิกคิ้วถามอย่างสงสัยจนฉันต้องรีบปฏิเสธ"เปล่าค่าปันจะไปโกรธพี่เรื่องอะไร ป
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status