คู่จิ้น

ภูวิน....

ผมอดแซวคนข้างๆไม่ได้แม้ว่าปันปันจะกินเก่งกินเยอะแต่แปลกที่กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนลงพุงแต่ปันปันก็ไม่ได้ผอมนะสำหรับผมปันปันหุ่นกำลังดีเนื้อนมไข่จับตรงไหนก็นุ่มนิ่มเต็มไม้เต็มมือ เฮ้ยผมคิดอะไรอยู่วะ><

"วินอย่าพูดแบบนี้สิไม่น่ารักเลยนะเรา น้องปันอย่าไปใส่ใจคำพูดตาวินเลยนะลูกหนูอยากกินเท่าไหร่ก็กินเลยเต็มที่กินให้อิ่มไม่พอเดี๋ยวป้าให้แม่ครัวทำเพิ่ม" ผมโดนแม่ดุอีกตามระเบียบซึ่งผมก็ชินแล้วล่ะเพราะแม่รักแล้วก็เอ็นดูปันปันมาตั้งแต่เด็กผมจะว่าอะไรไม่ได้เลยแม่เข้าข้างปันปันตลอด ผมเคยถามแม่ว่าแม่ชอบเด็กผู้หญิงแล้วทำไมไม่มีลูกสาวเพิ่มอีกสักคนการแพทย์สมัยนี้เราสามารถเลือกเพศลูกได้ รู้มั้ยแม่ตอบผมว่ายังไงแม่บอกว่าแค่แม่มีปันปันแม่ก็มีความสุขแล้วไม่ต้องมีลูกเพิ่มก็ได้ คิดดูเถอะว่าแม่รักยัยตัวแสบขนาดไหน

"เข้าข้างกันซะจริ๊งงงใครลูกแม่กันแน่เนี่ย" ผมแซวแม่

"ทำไมอิจฉาหนูปันรึไงเรา" พ่อหันมาแซวผม

"ก็มันจริงมั้ยล่ะพ่อดูแม่ดิผมว่าอะไรลูกสาวคนโปรดของแม่ไม่ได้เลยเข้าข้างกันตลอด" ผมพูดพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ

"แน่นอนสิน้องปันทั้งน่ารักขี้อ้อนพูดอะไรก็เชื่อฟังไม่เหมือนเราหรอกพูดอะไรบอกอะไรไม่ค่อยเชื่อฟังบ้านถ้าไม่โทรตามให้กลับบ้านก็ไม่ยอมกลับ สู้น้องปันก็ไม่ได้เลิกเรียนก็กลับบ้านตรงเวลาตลอดแล้วก็มาอยู่เป็นเพื่อนแม่เพราะรู้ว่าแม่เหงา เราน่ะหัดกลับบ้านซะมั่งนะตาวิน" แม่บ่นผมยาวเลยทีนี้

"สมน้ำหน้าโดนดุเลย แบร่^^" ยัยแสบหันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ผมอย่างล้อเรียนเมื่อผมโดนแม่ดุ

มหาลัย...

ปันปัน

"พี่วินขาาาา" ขณะที่ฉันกับวินกำลังเดินขึ้นตึกเพื่อไปยังโรงอาหารเพราะต้อมนัดไว้ที่นั่นจู่ๆ ยัยด็กปีสองที่ฉันจำได้ว่าเป็นเด็กที่วินมันเคยควงอยู่พักนึงก็วิ่งเข้ามาชนฉันแล้วเกาะแขนวินจนทำให้ฉันถึงกับเซเกือบล้ม ฉันรู้ว่ายัยนี่ตั้งใจชนฉัน

"นี่น้องตาไม่มีมองหรือยังไง" ฉันหันไปตวาดใส่ทันทีอย่างโมโห

"โอ๊ะโทษทีค่ะพอดีนัทตี้ไม่เห็นพี่จริงๆ ^^"

"ตอแหลเก่งเหมือนกันนะคะน้องเรียนการแสดงมาป๊ะเนี่ย" ฉันอดว่าไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางยัยเด็กนี่

"พี่ปันปันทำไมพูดแบบนี้คะ นัทตี้ก็ขอโทษแล้วไงคะ พี่วินขานัทตี้ไม่ได้ตั้งใจชนเพื่อนพี่จริงๆ นะคะ><" ยัยนี่หันหน้าไปอ้อนวิน ฉันเลยมองหน้าวินอย่างไม่พอใจถ้าวินเข้าข้างยัยนี่ฉันจะงอนจะไม่พูดด้วยอีกเลย

"ขอโทษเพื่อนพี่เดี๋ยวนี้" วินหันไปบอกผู้หญิงของตัวเองให้ขอโทษฉันเสียงเข้มทำให้ฉันยิ้มอย่างพอใจ

"แต่นัทตี้ไม่ได้ตั้งใจชนพี่ปันปันจริงๆนะคะพี่วินมันเป็นอุบัติเหตุค่ะพี่วินขา><" เสียงสองเสียงสามก็มาตอแหลสุดๆ ฉันยอมรับว่าผู้หญิงที่วินควงแต่ละคนสวยๆทั้งนั้นสวยทุกคนแต่สวยอย่างเดียวแล้วนิสัยแย่ตอแหลแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ

"เราคิดว่าพี่ดูไม่ออกจริงดิ ตกลงจะขอโทษหรือไม่ขอโทษ" หน้าตาน้ำเสียงของวินเอาเรื่องสุด สุดยอดไปเลย^^ 

"พี่วินคะ><" ฉันเหล่ตามองยัยนัตตี้อย่างหมั่นใส้

"สรุปจะเอาไงจะขอโทษหรือไม่ขอโทษ" วินพูดกับยัยเด็กตอแหลด้วยน้ำเสียงจริงจังจนยัยนี่หน้าเริ่มถอดสี

"เอ่อ คือว่า นัทตี้เอ่อขอโทษก็ได้ค่ะ>< พี่ปันปันคะนัทตี้ขอโทษค่ะ" ยัยนัทตี้ยกมือไหว้ขอโทษฉันแบบขอไปทีแต่ฉันไม่รับไหว้หรอกเพราะฉันรู้ว่านางไม่ได้เต็มใจที่นางขอโทษเพราะวินบังคับ ฉันก็เลยสะบัดหน้าหนี

"นัทตี้ขอโทษพี่ปันปันแล้วนะคะพี่วินหายโกรธนันทตี้นะคะพี่วินขาาา" ยัยนัทตี้เดินไปกอดแขนวินอีกรอบพยายามเอานมปลอมๆถูกแขนเอาหน้าซบไปที่ไหล่จนฉันทนไม่ไหวก็เลยเดินไปกระชากตัววินออกมาจนยัยนั่นเซถลาหน้าเกือบคว่ำ อย่าหาว่าฉันร้ายเลยนะผู้หญิงนิสัยดีๆที่วินเคยคบฉันก็ไม่เคยไปยุ่งวุ่นวายอะไรด้วยเลยแต่ถ้าผู้หญิงคนไหนมาแกล้งมาทำนิสัยแย่ๆใส่ฉันก่อนฉันก็ไม่ยอมเหมือนกันซึ่งยัยนัทตี้ก็ไม่ใช่คนแรกที่ฉันเจอ

"โอ๊ยพี่วินเพื่อนพี่แกล้งชนนัทตี้><" น้ำเสียงตอแหลเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

"อ่าวเหรอทำไมพี่ไม่เห็น" วินทำหน้าเหลอหลาใส่จนฉันอดขำไม่ได้ 

"พี่วิน!!!" ยัยนัทตี้ยืนกระทืบเท้าด้วยความโกรธเมื่อเห็นว่าวินไม่เข้าข้างตัวเอง

"ไปเถอะวินต้อมรออยู่" วินเลิกสนใจยัยนัทตี้ก่อนจะเดินมาจูงมือฉันแล้วพาเดินออกไปแต่...

"พี่วินคะอย่าเพิ่งไปค่ะ คือว่าคืนนี้พี่วินว่างมั้ยคะนัทตี้อยากชวนพี่วินไปที่ห้องพี่ไม่ได้ไปหานัทตี้นานแล้วนะคะ" น้ำเสียงออดอ้อนเอ่ยขึ้น

"โทษทีพี่ไม่ว่าง" วินตอบสั้นๆได้ใจความฉันยิ้มอย่างพอใจเพราะฉันหมั่นไส้ยัยเด็กนี่มานานแล้วก่อนจะหันไปแลบลิ้นใส่ยัยนั่นอย่างคนที่เหนือกว่า หึคิดว่าวินเค้าจะเข้าข้างเธอเหรอไม่มีทางหรอกจะบอกให้ ฉันพูดในใจ อยากจะบอกว่าตั้งแต่เด็กจนโตเวลาที่ฉันโดนแกล้งหรือไปแกล้งคนอื่นวินก็จะปกป้องและเข้าข้างฉันเสมอผิดก็ว่าไปตามถูก 5555

ภูวิน...

"เค้าโคตรไม่ชอบยัยนั่นเลยอ่ะ" ปันปันหันมาพูดกับผมขณะที่เรากำลังเดินไปที่โรงอาหารคณะวิศวะเพราะนัดไอ้ต้อมไว้

"ใครนัทตี้เหรอ"

"อืมดิจะใครอีกล่ะ" 

"แล้วจะให้ทำยังไง" 

"วินเลิกคุยกับยัยนั่นได้ป่ะ"  

"แต่น้องเค้าตรงสเป๊กฉันทุกอย่างเลยนะลีลาก็เด็ดใช้ได้" ผมแกล้งยั่วคนข้างๆให้โกรธไม่รู้เป็นอะไรผมชอบทำให้ปันปันโมโหมันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก หรือผมจะเป็นโรคจิตวะ

"งั้นก็ตามใจเลย ชิส์" ปันปันงอนผมและกำลังจะปล่อยมือแต่ผมจับไว้ได้ทัน

"เลิกคุยก็ได้พอใจยัง" พอผมบอกปันปันก็ยิ้มออก ซึ่งนัทตี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่ปันปันพูดแบบนี้ ส่วนผมถ้าผู้หญิงของผมคนไหนทำตัวไม่ดีใส่ปันปันผมก็ไม่คบต่อถึงจะเด็ดสักแค่ไหนผมก็ไม่เสียดายแล้วอีกอย่างผมถอยห่างจากนัทตี้มาสักพักแล้วล่ะ

"อย่าให้เห็นนะไม่งั้นไม่ต้องมาคุยกันเลย"

"ค๊าบบบ^^"

โรงอาหาร..

"มาละเว้ยคู่จิ้น" ผมส่ายหน้ากับไอ้ต้อมที่เจอผมกับปันปันมาด้วยกันทีไรมันก็ต้องแซวแบบนี้ทุกที

"คู่จิ้นบ้าอะไรเลิกพูดเลยนะไม่งั้นจะโดนแฟ้มนี่ปาหัว" ปันปันเงื้อมือที่มีแฟ้มเล่มใหญ่ในมือตั้งท่าจะฟาดไอ้ต้อม

"โอ๊ยน่ากลัวจังเลยคร๊าบบคุณปัน5555 ว่าแต่เมื่อเช้าทำไมไม่มาฉันอุตส่าห์ฝากฝังเธอให้ไปตามไอ้วินมามหาลัยเช้าๆแต่ที่ไหนได้หายไปทั้งคู่ ไปทำอะไรกันมาเอ่ยบอกหน่อยได้มั้ยค๊าบบ ว่าแต่เตียงนอนห้องไอ้วินนุ่มมากมั้ยครับคุณปันเห็นว่าหลับไม่ยอมตื่นเลยทีเดียว5555" ไอ้เชี่ยต้อมยังแซวไม่เลิกถ้ามันเจอปันปันอาละวาดผมไม่ช่วยนะบอกก่อน

"ไอ้บ้าต้อมแกตายซะเถอะ" จากนั้นปันปันก็วิ่งไล่ไอ้ต้อมที่ตอนนี้วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน พวกเพื่อนๆคนอื่นก็พากันขำหัวเราะเพราะคู่นี้ทะเลาะกันจนเป็นเรื่องปกติ