บ้านกลางน้ำ

ณ.วัดบ้านกลางน้ำ

เสียงดนตรีบรรเลงในงานศพของณรงค์ อินธินันท์และปภาวี อินธินันท์สองสามีภรรยาผู้เคราะห์ร้ายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางกลับมาจากทำธุระในตัวเมืองของจังหวัดสมุทรปราการ บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจกับการจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

และที่น่าเวทนามากกว่าก็คือลูกสาวเพียงคนเดียวที่ต้องสูญเสียเสาหลักของตัวเองไปครั้งเดียวถึงสองคนอย่าง เปรมยุดา อินธินันท์ เจ้าของใบหน้ารูปไข่งดงาม ดวงตากลมโตสีช็อกโกแลต เรือนผมหยักศกยาวถึงกลางหลังถูกรัดด้วยหนังยางลวก ๆ เป็นหางม้าโดยไม่ใส่ใจว่ามันจะดูดีหรือไม่ ดวงตาบอบช้ำแดงก่ำทอดมองรูปบุพการียิ้มอบอุ่นตั้งอยู่หน้าแท่นบูชา

“ฮึก ๆ”

“เปรมเอ๊ยหักอกหักใจบ้างเถอะ ยังไงพ่อกับแม่เอ็งก็ไปสบายแล้ว” เจ้าของร่างท้วมหยุดอยู่ด้านหลังคนที่เอาแต่นั่งร้องห่มร้องไห้สะอึกสะอื้นหน้าโลงศพทั้งสอง

“ฮึก ๆ”

“ฉันก็ไม่รู้จะพูดยังไง รู้ว่าเอ็งเสียใจแต่นั่งอยู่ตรงนี้ข้าวปลาไม่กินจะแย่เอานะ!”

“.....” มีเพียงเสียงสะอื้นจนตัวโยนที่ตอบกลับเสียงอ่อนใจไปเท่านั้น 

“เฮ้อ...ฉันก็จนปัญญา งั้นก็สุดแต่เอ็งแล้วกัน ป้าจะไปดูข้างนอกสักหน่อย หิวก็ไปหาอะไรกินล่ะ”

หญิงวัยห้าสิบปลาย ๆ ส่ายหน้าให้กับหลานสาวความสงสารก็มีอยู่หรอก แต่จะทำอะไรได้ก็ในเมื่อเจ้าตัวไม่ยอมทำอย่างที่ตนบอกไป

นัยน์ตาโศกเศร้าเสียใจเลื่อนลอยไร้ทิศทาง เธอหวังหาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจทว่าสิ่งที่ได้ก็มีเพียงความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว ทั้งชีวิตก็มีแค่พ่อและแม่พลันน้ำตาก็หยดลงหลังมือขาวอีกหลายเม็ด คิดจะยกขึ้นมาปาดมันออกจากใบหน้าหรือก็ไม่ เธอไม่มีแก่ใจจะทำอะไรกับตัวเอง

อนาคตที่วาดหวังไว้ตั้งมากมายกับพวกท่านพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า

“ฮึก ๆ” ใบหน้าเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตากดลงต่ำปล่อยให้มันหลั่งไหลออกมาอย่างไม่คิดจะอดกลั้น จะให้เธอมีกระจิดแก่ใจที่ไหนไปทำอย่างอื่นได้ในเวลานี้

‘ทำไมถึงทิ้งหนูไปพร้อมกันแล้วหนูจะอยู่กับใคร ทำไมไม่เอาหนูไปด้วยล่ะคะ หนูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ไม่รู้หรือไง?’

เสียงคร่ำครวญร่ำร้องภายในใจสาวน้อยถ้อยคำเดิม ๆ ซ้ำ ๆ วนเวียนอยู่ในหัวจนอื้ออึงตื้อตัน 

พวกท่านเลี้ยงเธอมาด้วยความรัก เอาใจปกป้องจากสิ่งแวดล้อมโดยรอบข้างที่เต็มไปด้วยมลพิษ! 

‘เป็นลูกผู้หญิงจะต้องเรียนสูง ๆ ไปทำไมอีกหน่อยก็มีผัว’ 

‘หน้าตาอย่างเปรมจะหาคนรวย ๆ มาตบแต่งไม่ยากเลยหรอก ได้ยินว่าลูกชายพ่อกำนันถูกใจมันนิ เรียนจบมอหกก็ให้มันแต่งงานดีกว่า เชื่อกูเถอะไอ้รงค์’

‘เปรมมันอยากเรียนน่ะพี่ ผมก็พอจะหาเงินได้ทำไมต้องให้มันรีบแต่งงานออกจากบ้านด้วยเล่า’

‘จริงด้วยพี่จันเปรมมันหัวดี เรียนต่อก็เอามาสานต่ออนาคตของมันได้ ไม่เห็นต้องพึ่งคนอื่นหรอกค่ะ’

‘พวกมึงก็ตามใจมัน ดูบ้านเราซิ ไม่เห็นว่าใครจะเรียนจนจบ กลางคันก็ออกมาเอาผัวกันหมดแล้ว ส่งไปเรียนทำไมให้เสียเงินเปล่า ๆ’

อีกมากมายสารพัดถ้อยคำเอามาพูดเกลี้ยกล่อมให้ละความพยายามเพื่อจะไม่ให้เธอได้เรียนต่อ หนึ่งในนั้นก็ป้าจันที่พึ่งมาพูดกับเธอ ต่อหน้าคล้ายจะหวังดีทว่าลับหลังก็ไม่ได้ต่างจากป้าข้างบ้านเลยสักนิด 

นัยน์ตาหวานเคลือบไปด้วยน้ำสีใสสั่นระริก เจอมรสุมคลื่นลูกใหญ่ซัดสาดเป็นเกลียวไม่ลดละ ข้างในใจมันเอาแต่พร่ำเรียกหาท่อนแขนเคยโอบกอด อยากให้เวลานี้เป็นเพียงความฝันที่พอตื่นขึ้นมาทุกอย่างก็จะเลือนหายไป แต่...ก็ทำได้เพียงแค่นั้นเพราะต่อให้น้ำตาไหลจนท่วมศาลานี้พวกท่านก็ไม่มีวันหวนคืนกลับมามอบความอบอุ่นเหล่านั้นได้อีก!

ชลบุรี อำเภอสัตหีบ

ปลายนิ้วเรียวยาวของคนผิวสีแทนกดไปบนตัวอักษรของแมคบุ๊คราคาแพง กราฟแสดงตัวเลขก็ปรากฏแก่สายตาเฉี่ยวคม มุมปากหยักหนากระตุกให้กับผลสำเร็จกับการลงทุนเดือนที่ผ่านมากับบริษัทขนส่งสินค้าแห่งหนึ่ง

ผลตอบรับเป็นไปอย่างคาดการณ์เอาไว้ แม้ว่าห้าเปอร์เซ็นต์นั้นจะยังไม่ถือว่ามากแต่ก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ยังมีเวลาให้ไปถึงสิบเปอร์เซ็นต์ได้ไม่ยาก สำหรับการนำผลิตภัณฑ์ออกสู่ท้องตลาด

การันต์ สินปกรณ์ CEO ของบริษัทลงทุนด้านการเงิน ไม่มีครั้งไหนเมื่อปลายปากกาตวัดลงไปบนกระดาษแล้วจะไม่ได้ผลกำไรคืนกลับมาต่ำกว่าที่คณะผู้บริหารกำหนด ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงเป็นนักธุรกิจซึ่งกลุ่มนักลงทุนมากมายต้องการร่วมงานด้วย

ทว่ามีเพียงเอเจกรุ๊ปเท่านั้นที่การันต์เลือกตลอดหลายปีที่ผ่านมา ครั้นผลออกมาเป็นไปตามคาดการณ์ไว้เขาจึงปิดแมคบุ๊คแล้วเอนตัวเพื่อพักสายตา

♪ Life is sweet as honey Yeah this beat cha-ching like money ⁓

เสียงดนตรีดังมาจากมือถือทำลายความเงียบของร่างสูงกำลังเพลิดเพลินไปกับความคิดของตัวเอง

“ฮัลโหล” โทนเสียงทุ้มเปล่งมาจากลำคอให้รู้สึกถึงแรงดึงดูดให้เข้าหาตอบรับปลายสาย หลังจากกดตัดเสียงเพลงโปรดให้เงียบลง

[กานมึงรู้หรือยัง?] ไม่มีข้อมูลว่าเป็นเรื่องอะไรอีกฝั่งก็สอบถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“จะให้รู้อะไรก็ช่วยบอกกูหน่อยเถอะ ไม่ใช่พระเจ้าจะได้ร่วงรู้ทุกอย่าง” คิ้วเข้มแทบจรดติดกัน แม้จะจับน้ำเสียงของดลธีได้ว่าคงมีเรื่องร้อนใจ แต่ไม่บอกถึงสาเหตุกลับถามถึงผลมาเลยเขาจะตรัสรู้ได้อย่างไร

[…] เงียบคล้ายกับรอจังหวะอะไรสักอย่าง กระทั่งเสียงพ่นลมหายใจรุนแรงแล้วจึงกล้าพูดออกมา [พี่รงค์เกิดอุบัติเหตุระหว่างไปดูงาน ตอนกลับบ้านรถคู่กรณีเสียหลักประสานงากันอย่างจังเมื่อวาน...] เสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อพูดมาถึงจุดนี้ [ตอนนี้ศพตั้งสวดอภิธรรมอยู่ที่วัด!]

จบประโยคด้วยสุ้มเสียงเจือไปด้วยความเสียใจ การันต์เหมือนถูกค้อนขนาดใหญ่ทุบลงท้ายทอยจนสมองอื้ออึง จับใจความจากสารผ่านเครื่องมือทันสมัย ลำคอแกร่งตีบตันกระทั่งจะกลืนน้ำลายยังทรมานลมหายใจติดขัดไม่สม่ำเสมอ

‘พี่รงค์หรือณรงค์’ ผู้ที่เปรียบเสมือนพี่ชายแท้ ๆ และสำคัญกับเขามาก

อยากจะคิดว่านี่เป็นเพียงเรื่องโกหกแต่ดลธีรู้ดีว่าตนให้ความเคารพผู้ถูกกล่าวถึงมากแค่ไหน และเพื่อนก็คงไม่เอาเรื่องสำคัญอย่างนี้มาพูดเล่น ให้เกิดร่องรอยบาดหมางแน่

[กานมึงเป็นอะไรหรือเปล่า ได้ยินกูไหม กาน!]

“รู้ใช่ไหมว่าถ้ามึงเอาเรื่องนี้มาล้อเล่น เราสองคนคงกลับมาคุยกันเหมือนเดิมไม่ได้ดลธี”

[จะบ้าเหรอใครจะเอาเรื่องชีวิตคนมาล้อเล่นไอ้ห่า นี่กูก็พึ่งรู้ เห็นคนที่บ้านเขาลงข่าวกูก็เลยตามไปอ่าน ตอนแรกก็ไม่เชื่อจนเห็นชื่อกับนามสกุลแล้วก็ทะเบียนรถถึงมั่นใจ แล้วกูก็โทรไปเช็กแล้วด้วย] 

“เรื่องจริงเหรอวะดล พี่รงค์ไม่อยู่แล้วจริงเหรอ” ท้ายประโยคน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างพยายามจะพูดให้จบ ดวงตาเฉี่ยวร้อนผ่าวอีกทั้งแดงก่ำอย่างคนอดกลั้นความเสียใจกับการสูญเสียพี่ชายที่เคารพ กรามทั้งสองขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดข้างขมับขึ้นเป็นเส้น น่ากริ่งเกรงว่ามันจะแตกหากยังย้ำอยู่อย่างนั้น

[จริงมึงจะไป...]

“ไปกูจะไปหาพี่รงค์เดี๋ยวนี้” ไม่รอให้เพื่อนได้ถามจนจบก็เอ่ยแทรก

[รอไปพร้อมกันอีกครึ่งชั่วโมง มึงอย่าพึ่งไปก่อนกูนะกานรับปากกู เร็วดิวะ] แต่ดลธีไม่วางใจให้การันต์เดินทางข้ามจังหวัดไปตามลำพังในสภาวะกำลังช็อกแบบนี้

“อืม” ตอบรับเพื่อนผ่านลำคอจากนั้นก็ลดมือถือลง ทิ้งน้ำหนักทั้งหมดไปด้านหลังจนเสียงเนื้อกระทบพนักดังตุบ ฝ่ามือใหญ่ทั้งสองยกขึ้นทาบใบหน้าสีแดงก่ำ แม้จะไร้ซึ่งหยาดน้ำตาทว่าข้างในของเขานั้นแหลกสลายแทบไม่เหลือชิ้นดี

เช้าวันต่อมา

เปรมยุดากลับมาอาบน้ำที่บ้านหลังจากผ่านสวดศพของพ่อและแม่ในช่วงเช้า คนมาร่วมงานส่วนมากก็คนในหมู่บ้านและเพื่อนของพวกท่านส่วนเพื่อนเธอก็มีไม่กี่คนพอทำพิธีจบต่างก็แยกย้ายกันกลับ อีกนัยหนึ่งก็เพื่อเลี่ยงถ้อยคำล้วนตอกย้ำความเสียใจมากขึ้น

‘เงินช่วยเหลือจากฝั่งคู่กรณีเขาว่ายังไงบ้าง’