อาทำเราตกใจเหรอ

‘ไม่มีพ่อกับแม่แล้วเปรมมันจะอยู่กับใคร’

‘กำลังโตเลยไม่มีคนดูแลจะเสียคนเอานะ’

มากมายสรรหามาพูดไม่หยุดหย่อนชีวิตหลังจากนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะต้องจัดการยังไง? แค่คิดน้ำตาเหือดแห้งก็พาลตีตื้นกลับมาอีกครั้ง 

ดวงตาหวานปกคลุมไปด้วยความหมองหม่นมองภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ตั้งแต่ศีรษะลงไปจนพ้นขอบกระจก

“ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูอยู่คนเดียวได้ พ่อกับแม่หลับให้สบายเถอะนะ”

เสียงเจือไปด้วยความโศกเศร้าเอื้อนเอ่ยแผ่วเบากับตัวเองถึงผู้จากลา แม้จะอาลัยอาวรณ์มากเพียงใดก็ไม่อยากให้ดวงวิญญาณของพวกท่านจากไปอย่างไม่สงบ ต่อให้ไม่มีใครต้องการแต่เธอก็ยังมีสองมือสองเท้า ภายนอกอาจจะเหมือนว่าเธออ่อนแอแต่ข้างในจิตใจนี้แกร่งยิ่งกว่าหินผา 

คำสอนเมื่อครั้งยังมีชีวิตของบุพการียังติดอยู่ในหัว

‘จำไว้นะเปรมทุกคนมีสองมือสองเท้าหนึ่งสมองเหมือนกันหมดไม่มีใครเหนือกว่ากันทั้งนั้น ฉะนั้นจงใช้สิ่งที่มีให้เกิดคุณค่าและเกิดประโยชน์มากที่สุด ใครจะว่ายังไงก็ช่างอย่าเก็บเอามาคิดให้รกสมอง ตั้งใจเล่าเรียนไม่ใช่แค่เพื่อเชิดหน้าชูตา แต่เพื่อตัวลูกเองด้วยพ่อกับแม่ก็ให้ได้เท่านี้’

“หนูไม่มีวันลืม...” และเธอไม่มีเวลาให้โอดครวญนานนักยังต้องกลับไปที่วัดอีก

เสียงจอแจพูดคุยกันของผู้อยู่ช่วยงานค่อย ๆ ชัดขึ้นเมื่อเปรมยุดาเข้ามาใกล้ศาลาตั้งศพ นัยน์ตาหวานกวาดมองโดยรอบก่อนจะหยุดอยู่เก้าอี้ไม้ตัวยาวด้านหน้าสุด

“อ้าวมาแล้วเหรอเปรม มานี่สิ”

นางจันกวักมือเรียกหลานสาวทันทีเมื่อเจ้าตัวปรากฏต่อสายตา

“คุณเขามาไหว้พ่อกับแม่เอ็งแหนะ” 

เปรมยุดายกมือไหว้ผู้ชายตรงหน้าอย่างนอบน้อม

“เสียใจด้วยนะ” คนมีอายุมากกว่าลดมือที่รับไหว้ลงเอ่ยแสดงความเสียใจผ่านทางน้ำเสียงทุ้ม

การันต์มองลูกสาวของผู้มีพระคุณด้วยความสงสาร เธอคนนี้เขาเคยเจอสองสามครั้งแต่ด้วยความที่มักเก็บตัว พอไหว้ทักทายตนเองเสร็จก็ปลีกตัวไปอยู่ในพื้นที่ของตัวเองหรือไม่ก็ช่วยแม่ทำงานบ้าน จึงไม่ได้มีความสนิทสนมกับเขามากนักไม่รู้ว่าจะยังจำเขาได้หรือเปล่า

“ค่ะ” ตอบรับเสียงแผ่วเบาก่อนกดใบหน้าลงต่ำตั้งพิกัดแค่เพียงปลายเท้า นัยน์ตาดำขลับประกายคมกล้าจากคนตัวใหญ่ทำให้รู้สึกลำคอตีบตันจนไม่กล้าสบตา

อากัปกิริยาของเปรมยุดาตกอยู่ในสายตาของการันต์ เธอยังคงเป็นเหมือนเดิมผิดก็แต่ความสดใสไม่มีหลงเหลืออยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้ม 

“พวกคุณมาได้ทันส่งสองคนนี้พอดี”

นางจันเอ่ยหลังจากเปรมยุดานั่งลงข้างตนเห็นว่าแขกพึ่งมาเป็นคนต่างถิ่นและยังดูภูมิฐานจึงได้ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี ด้วยเป็นพี่สาวคนโตจึงตั้งตนเป็นแม่งานหากว่าคนใหญ่คนโตมาจะต้องผ่านนางไปก่อน ยังไงเสียเปรมยุดาก็ยังเด็กให้มาต้อนรับผู้หลักผู้ใหญ่ประเดี๋ยวจะถูกชาวบ้านติฉินนินทาว่าเอาได้

“ผมพึ่งทราบข่าว พอรู้ก็รีบมา” 

นางจันพยักหน้าตอบรับ “เรื่องมันเกิดกะทันหันตั้งตัวกันไม่ทัน อีกอย่างก็ไม่รู้ว่ารงค์มีเพื่อนที่ไหนอีกบ้าง” นางกล่าวตามความจริง ครอบครัวน้องชายตนไม่รู้เรื่องส่วนตัวมากนัก ทางพี่น้องคนอื่น ๆ ยังไม่ต้องพูดถึงต่างก็แยกย้ายกันไปมีครอบครัวจึงไม่ได้มาใกล้ชิดกับณรงค์เหมือนอย่างตนเอง

เปรมยุดาไม่ได้ฟังถ้อยความระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสามทั้งหมด ผู้เป็นป้าไม่ได้เอ่ยถึงเธอกับพวกเขาซึ่งเป็นปกติของท่านอยู่แล้ว เธอนั่งอยู่ตรงนั้นไม่นานก็ปลีกตัวออกมาอย่างเงียบ ๆ 

เวลาต่อมา

การันต์นั่งคุกเข่าหน้าแท่นบูชาเบื้องหลังตั้งโลงเย็นเคียงข้างกัน ดอกไม้ประดับรายล้อมเป็นพุ่มโทนสีอ่อน กลิ่นธูปตลบอบอวลเต็มไปด้วยบรรยากาศเศร้าหมอง ชายหนุ่มพนมมือไหว้ร่างอันไร้วิญญาณ ควันสีขาวลอยวนเหนือใบหน้าเรียบนิ่ง 

“หลับให้สบายนะครับพี่รงค์พี่วี ขอโทษที่ไม่ได้มาหาหลายเดือน ยิ่งไม่คิดว่าจะมาในวันที่รู้ว่าไม่มีพี่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว”

ริมฝีปากหยักได้รูปขยับเชื่องช้ากล่าวกับภาพถ่ายของร่างไร้วิญญาณ หัวใจการันต์กระตุกร่วงหล่นซ้ำ ๆ อยากให้ตอนนี้เป็นเพียงแค่ความฝัน พอตื่นขึ้นมาแล้วได้รับรอยยิ้มกับคนจริง ๆ ไม่ใช่จากภาพถ่ายประดับอยู่หน้าโลงศพ

พลันหางตาเหลือบไปเห็นเรือนร่างซูบผอมนั่งไหล่ตกอยู่ข้างเสากลางศาลา

“เธอโตขึ้นกว่าตอนนั้นมาก แล้วยังเหมือนพี่วีด้วยว่าไหมครับ”

เอ่ยถามทั้งที่รู้ว่ายังไงก็ไม่ได้คำตอบ แต่ก็อยากให้ผู้จากลาไปแล้วได้รู้ถึงความคิดของตนเอง และยิ่งหดหู่เมื่อเห็นว่ามือน้อย ๆ ยกขึ้นปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างรวดเร็วราวกับว่าไม่อยากให้ใครเห็น ลำคอของการันต์ตีบตันเขาเป็นคนหนึ่งที่สูญเสียบุพการีไปตั้งแต่ยังไม่ทันโตจึงเข้าใจความรู้สึกนี้ที่สุด

ริมฝีปากแดงช้ำเพราะเจ้าตัวคงขบเม้มสะกดกลั้นเสียงสะอื้นไม้ให้ดังเล็ดลอดออกมาสินะ ดวงตากลมโตบวมตุ่ยแดงก่ำก็คงผ่านการร้องไห้มาจนไม่มีเวลาได้พักผ่อน ไหนจะสองมือบีบเข้าหากันตลอดเวลานั้นอีก ชั่ววูบหนึ่งเขาอยากดึงคนตัวเล็กซูบผอมเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน ลูบศีรษะอย่างปลอบโยน โอบแผ่นหลังราบเรียบแล้วบอกว่า

‘เข้มแข็งไว้นะเด็กน้อย’ 

พรึ่บ⁓

“สงสารเธอนะว่าไหม” ดลธีมองตามสายตาของเพื่อนแล้วเอ่ยด้วยความเห็นใจและสงสารลูกสาวของรุ่นพี่ทั้งสอง แล้วยังดึงการันต์ออกมาจากจินตนาการในหัวที่หายวับไปดั่งสายลมพัดผ่าน

“อืม”

เป็นอีกคืนในวันสวดอภิธรรมศพของณรงค์และปภาวีผู้มาร่วมงานก็ยังเป็นกลุ่มเดิม กระทั่งเสร็จสิ้นพิธีเปรมยุดาให้ป้าดูแลแขกส่วนตัวเองเดินมาดูเชิงเทียน กลัวว่าไฟคอยส่องสว่างจะมอบดับลงแล้วที่ที่พวกท่านอยู่จะมืดมนจนมองอะไรไม่เห็น 

ก๊อก ๆ 

กำปั้นเล็ก ๆ เคาะผนังเย็นเฉียบทั้งสองสลับไปมา วางถาดบรรจุอาหารหลายอย่างแยกออกเป็นสองชุดเหมือนกันลงที่โต๊ะใกล้พวกท่าน

“หนูเอาข้าวมาให้พ่อกับแม่ วันนี้มีแกงส้มแล้วก็ต้มยำปลากะพง ไข่เจียวหอม ๆ ที่พ่อกับแม่ชอบมาด้วยนะ แอปเปิลหนูล้างอย่างดีเลย ส้มก็แกะมาให้แล้ว องุ่นนั่นก็ล้างอย่างดีด้วยนะคะ” 

“ตอนนั้นแม่บอกว่าฝีมือของหนูไม่ได้เรื่อง วันนี้ก็เลยทำสุดฝีมือเลยดูนี่สิโดนปลาทิ่มด้วย หึ ๆ ซุ่มซ่ามเหมือนที่แม่ว่าจริง ๆ นั่นแหละ พ่ออย่าขำหนูนะ”

กลอกนัยน์ตาขึ้นสูงเพื่อหยุดน้ำตากำลังเอ่อล้นจะร่วงหล่นออกมา เธอไม่อยากให้พ่อแม่เห็นจึงรีบกลั้นไว้ก่อน

อีกมุมหนึ่งการันต์เห็นทุกอย่างตั้งแต่สองมือค่อย ๆ ประคองถาดและวางลงอย่างระมัดระวัง เดินวนโลงศพทั้งสองชายหนุ่มเม้มริมฝีปากแนบสนิท จุกในอกราวกับถูกอัดด้วยค้อนปอนด์ขนาดใหญ่กับภาพที่เห็น

‘พี่ภูมิใจกับลูกสาวคนนี้มากเธอขยันแล้วก็อดทน ที่สำคัญคือเก่งมาก ๆ’

แม้เจ้าตัวจะไม่อยู่ในวงสนทนาก็ตกเป็นหัวข้อในการพูดคุยเสมอ พี่รงค์ทั้งรักและภูมิใจลูกสาวแต่กลับไม่ได้อยู่ดูจนเธอเติบโต ไม่ได้เห็นว่าอนาคตต่อจากนี้จะเดินทางไปในทิศทางไหน?

จวบกระทั่งผู้คนเริ่มซาไปมาก เปรมยุดาเลี่ยงออกไปจากศาลาการันต์จึงหันไปหาเพื่อน

“ดลกูวานอะไรหน่อย”

“อืม?”

“ไปคุยกับป้าแล้วก็ญาติ ๆ ของพี่รงค์หน่อย”

“อยากรู้อะไรทำไมไม่ไปถามเองวะ”

“กูคุยไม่เก่ง สู้มึงไม่ได้ไง”

“กำลังชมกูปะเนี่ย จะบอกว่ากูปากมากก็ว่ามาเถอะ”

คนถูกไหว้วานชักสีหน้าตึง ๆ แต่ก็ไม่จริงจังนัก จะว่าชมก็ไม่ใช่จะว่าเหน็บแนมก็ไม่เชิง ตกลงเขามีดีหรือไม่มีกันแน่?

“เปล่า ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น มึงเข้ากับชาวบ้านได้ดีกว่ากูไม่รู้วิธีชวนพวกเขาคุยเล่น นะวานหน่อย”

เขาประเภทถ้าเรื่องงานไม่เคยหวั่นเกรง แต่เรื่องแบบนี้ใช้วาจาออดอ้อนยอมรับว่าตนแพ้ดลธีราบคาบ

“มึงต้องภูมิใจในตัวเพื่อนคนนี้ ว่าแต่อยากรู้เรื่องอะไรล่ะ”

คนถูกชมยืดตัวยิ้มหน้าระรื่นให้เพื่อนก่อนจะเอ่ยถามถึงจุดประสงค์ที่การันต์ต้องการให้เขาทำ

“ไว้ค่อยว่ากันตอนนี้มึงไปก่อน”

“อะไรวะ? เออ ๆ ไปเดี๋ยวนี้”

ยามค่ำคืนความเงียบคืบคลานเข้ามาปกคลุมพื้นที่อันสงบของวัดกลางน้ำ ผู้คนเคยพลุ่งพล่านค่อย ๆ เลือนหายไปจากบริเวณศาลาตั้งศพของสองสามีภรรยาผู้เคราะห์ร้าย เปรมยุดาบุตรสาวเพียงคนเดียวก็ไม่ได้ต่างกับบรรยากาศโดยรอบในตอนนี้เลยสักนิด ภายในหัวใจถูกทับถมจากความอ้างว้าง แม้จะมีผู้เป็นป้าและญาติคนอื่น ๆ แต่กลับไม่เคยรับรู้เลยว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา ตอนนี้ร่างกายมันหนักอึ้งกับสิ่งที่เผชิญราวกับถูกภูเขาลูกใหญ่กดทับกระทั่งจะหายใจยังทรมาน

ตึก ตึก \u2012

เสียงฝีเท้าย่ำลงพื้นแข็งสม่ำเสมอกระทบโสตประสาททำคนตกอยู่ในห้วงความมืดดำหันขวับมายังต้นเสียง กายเล็กดีดตัวเองขึ้นจากโต๊ะไม้ตัวใหญ่โดยอัตโนมัติ

"อาทําเราตกใจเหรอ?" รอยยิ้มอบอุ่นฉายขึ้นเต็มใบหน้าสุขุม ทว่าร่างสูงใหญ่ยืนในมุมย้อนแสงจึงทำให้เปรมยุดามองไม่เห็น